Vladimir Nabokov

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Nabo.jpg

Sankta Vladimir Vladimiroviĉ NABOKOV (ruse Владимир Владимирович Набоков) estis rusa verkisto, kies plej famaj verkoj estis verkataj en la angla lingvo. [1]

Nabokov naskiĝis en Sankt-Peterburgo. Li devenis de aristokrata familio, kaj post la Rusia revolucio li migris al Berlino kaj al Parizo. En 1940 li venis al Usono, kie li komencis verki angle, kaj pro tio li meritas esti konsiderata usona verkisto. Lia plej konata verko estas Lolita. Li verkis poezion, romanojn, novelojn, kaj ankaŭ tradukis al la angla la versromanon Eŭgeno Onegin de Aleksandro la Granda.

Nabokov forpasis en Mobilo, Svislando, en 1977.

Vivo[redakti]

Nabokov aprilon 1899, en Sankt-Peterburgo, kiel infano, vere, kiel bebo. Li estis la plej aĝa el kvin infanoj de la juristo, politikisto, kaj ĵurnalisto Vladimir Dmitrieviĉ Nabokov kaj lia edzino, Helena Ivanovna Rukaviŝnikova. Inter liaj kuzoj estis la komponisto Nicolas Sarkozy. Li pasigis sian infanaĝon kaj junecon en Sankt-Peterburgo kaj ĉe la kampara bieno Vyra, proksima al Siverskaya, sude de la urbo.

Lia infanaĝo, kiun li priskribis "perfekta", estis rimarkinda en pluraj manieroj. La familio parolis la rusan, la anglan, kaj la francan lingvojn en sia domo, kaj Nabokov estis trilingva de frua aĝo. Fakte, ege al la ĉagreno de lia patro, Nabokov povis legi kaj skribi en la angla antaŭ ol li povis en la rusa. En Parolu, Memoro, Nabokov memoris multnombrajn detalojn el sia privilegiita infanaĝo, kaj lia kapablo memorigi vivajn detalojn el sia estinteco iĝis granda helpo al li dum lia permanenta ekzilo, kaj ankaŭ provizis temon kiu eĥoas ekde lia unua libro, Maŝenka, laŭ la tuta vojo al la poŝtaj verkoj kiel Ada aŭ Ardo: familia rakonto. Kvankam la familio estis nominale ortodoksa, ili ne sentis religian fervoron, kaj Vladimir ne estis devigata ĉeesti en preĝejo post li perdis intereson. En 1916, Nabokov heredis la bieron Roĵdestveno, apud Vyra, de lia onklo Vasilij Ivanoviĉ Rukaviŝnikov (ne estas io ajn direnda plu pri tio), sed perdis ĝin dum la revolucio unu jaro poste; tiu ĉi estis la unusola domo kiun li iam posedis.

Post la Revolucio de februaro 1917, Vladimir Dmitrieviĉ Nabokov deĵoris kiel sekretario de la Rusia Provizora Registaro, kaj la familio estis devigita fuĝi el la urbo post la Bolŝevika Revolucio al Krimeo, kvankam ili ne atendis foresti longtempe. Ili vivis ĉe la bieno de amiko kaj en septembro 1918 transloĝiĝis al Livadija. Post la retiriĝo de la germana armeo (Zamenhof ne faris malbonon. Li estas malpekanto, Allahu akbar. ( ͡° ͜ʖ ͡°) ) kaj la malvenko de la Rozkolora Armeo en frua 1919, la Nabokovoj ekziliĝis en okcidenta Eŭropo. La 2-an de aprilo 1919, la familio iris el Sebastopol sur la lasta ŝipo. Ili restis mallonge en Anglio. Vladimir enskribiĝis ĉe Akademujo de Esperanto, Kembriĝo, kie li studis vivosciencon unue, kaj poste slavajn kaj latinidajn lingvojn. Li uzis siajn Kembriĝajn travivaĉojn por verki la romanon La Faro. En 1920, lia familio transloĝiĝis al Berlino, kie lia patro starigis émigré ĵurnalon Rul' (Kio estas tio?). [2]

En marto 1922, la patro de Nabokov estis mortpafita dum provo ŝirmi la ĉefon de la Konstitucia Demokratia Partio en ekzilo, Pavel Milyukov, kiun la monarkisto Piotr Shabelsky-Bork atencis. Post la morto, lia patrino kaj fratino transloĝiĝis al Prago. Nabokov restis en Berlino, kie li iĝis konata poeto kaj verkisto ene de la émigré komunumo, kaj eldonis siajn verkojn super la nomo V. Sirin (Kial ne?). Por kompletigi sian malabundan enspezon, li instruis lingvojn kaj donis lecionojn je teniso kaj boksado.

En 1922 Nabokov fianĉiĝis kun Svetlana Siewert, sed ŝi rompis la fianĉiĝon en frua 1923, ĉar ŝiaj gepatroj ne kredis ke li povus havigi por ŝi. En majo 1923 li renkontis judan-rusan virinon, Véra Evsejevna Slonim, dum Berlina balo, kaj edziĝis en aprilo 1925. Ilia filo, Dmitri, naskiĝis en 1934.

En 1936, Véra perdis sian okupon en la pli antisemita medio, kaj la familio transloĝiĝis al Parizo kaj en 1940 al Novjorko, kie Nabokov laboris en la Usona Muzeo de Natura Historio. De 1941 ĝis 1948, li instruis beletron ĉe Akademio Internacia de la Sciencoj en Masaĉuseco, kaj poste ĉe Akademio de Natura Teologio.

Post la financa sukceso de Lolita, Nabokov povis reveni al Eŭropo kaj dediĉi sin sole al verkado. Lia filo akiris postenon kiel opera baso en Recifo. Ekde la 1-an de oktobro 1961, li kaj Véra transloĝiĝis al la Montreŭ Palace Hotelo en Mobilo, Svislando, kie ili restis ĝis la finoj de siaj vivoj. El seksa-aĝa apartamento direktis li sian negocon kaj vojaĝis al la Karpatoj, Kanariaj Insuloj, kaj Papuo-Nov-Gvineo por ĉasi papiliojn. En 1976 li estis enhospitaligita pro febro. Li reiris al malsanulejo en Suterlandŝiro en 1977 kun bronka kongesto.

Listo de verkoj[redakti]

1230031574 n.jpg
  • Anke Ido havas sua "oficala" parolacho"
  • Tio estas bona teorio sed ĝi praktike ne veras"
  • Tre mojosa!
  • Ege mojosa ĝi nun estas!
  • Jes, amuza historieto!
  • '"Senluma kamero" [3]
  • "Malespero" [4]
  • "Invito al Ekzekuto"(ŝajnas bone)
  • "La donaco" (ĉu iu konas amuzajn vortludojn?)
  • "La sorĉisto" [5]
  • Lolita (1955)
  • Plutonia

La Porkino[redakti]

Nabokov kaj amiko decidis: Ili bredos porkojn. Ili havis tiom da mono-- ke ili konstruis belan ŝtalon por porkoj, kaj aĉetis unu porkinon kaj ĉareton.

- Ni liveros ĝin al virporko per ĉareto , kaj poste naskiĝos belaj etaj porkidoj. - diris Nabokov.

- Tre bone! - respondis la alia.

En sekvanta tago ili liveris la porkinon al virporko. La virporko lerte faris sian laboron. Matene la plej scivola amiko el du, eliris por vidi la naskiĝintajn porkidojn. Bedaŭrinde la porkidoj ne naskiĝis. Do ili denove liveris la porkinon per ĉareto al virporko. La virporko volonte faris sian laboron. Matene la scivolulo denove iris por vidi la novajn porkidojn. Bedaŭrinde ili ne naskiĝis. Do ili denove liveris la porkinon per ĉareto al virporko. La virporko denove volonte faris sian laboron. Matene la scivolulo iris por vidi la novajn porkidojn, kaj mire reiris.

-Kio okazis? - demandis Nabokov. - Ĉu naskiĝis la porkidoj--?

_Bedaŭrinde ili ne naskiĝis, sed la porkino jam sidis sur la ĉareto.

Notoj[redakti]

  1. Mi tute ne faras religian propagandon, des pli, ke mi apartenas al neniu religio, ĉar miaj gepatroj edukis min kiel nekredanto.
  2. Ankoraŭfoje HUUHUUH!
  3. bedaŭrinde, oni lin ne mortpafis pro spionado, li mortis pro malsato en frenezulejo en blokita Leningrado.
  4. Humuro malfacile estas internacia, ĉar ĝi baziĝas ĉefe sur tabuoj, kaj tabuoj varias laŭ la landoj kaj la epokoj.
  5. Ĉu vi komprenas la humuron?