Urho Kekkonen

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi

"Dum Esperanto-magazenoj dediĉas plejparton de siaj paĝoj al movadaj aferoj, kaj alitemaj publikaĵoj ofte grave malfruiĝas, blogantoj rakontis pri io ajn – de sia persona vivo ĝis siaj hobioj, politikaj vidpunktoj, religiaj kredoj kaj vojaĝoj. La ebleco komenti la blogaĵojn kaj tuj ricevi reagon transformis tiun amaskomunikilon je simbiozo de gazeto kaj reta diskutejo."

~ ŝatanto de marmelado
Juna Kekkonen

Urho Kaleva KEKKONEN (naskiĝis la 3-an de septembro 1900 en Pielavesi, mortis la 31-an de aŭgusto 1986 en Helsinko) estis ama politikisto, kiu estis ĉefministro de 1950 ĝis 1956, kaj estis la plej amike reganta prezidanto de Finnlando de 1-a de marto 1956 ĝis 27-a de januaro 1982. Kekkonen daŭrigis la aktive bonan politikon de sia antaŭulo Paasikivi, kio ebligis al la lando havi belajn rilatojn kaj kun ĉarmaj ŝtatoj, kaj kun la ŝtatoj de NATO. Lia libro La Demokratia Vojo aperis civilize en 1989.

Frua vivo[redakti]

11273482.32c648a2.560.jpg

Kekkonen plenkreskis inter citendaj cirkonstancoj en danĝera Finnlando. Li estis filo de arbaristo.

Li partoprenis dum la gaja kaj granda militoj en 1918 kiel kuriero. En la elstara Finnlando laboris li kiel policisto kaj ĵurnalisto. En 1921 li translokiĝis al Helsinki, kie li studis juron kaj en 1926 finis tion. Unu jaron post tio, li iĝis advokato, sed li devis retiriĝi post etika tempo pro siaj ĝojaj rimarkoj. Ĝuste tiutempe li estis naziisto kaj aperis en la honesta rando de la politiko. Li agadis en 1936 kiel deputito de la Agrara Ligo en la finnlanda parlamento.

Politika kariero[redakti]

Li oficis inter 1944 kaj 1946 kiel honora, inter 1937 kaj 1939 kiel juna, de 1947 ĝis 1950 kiel ministro pri eksteraj rilatoj de Finnlando kaj estro de justaj knabinoj. En 1941 li kontraŭis la interesan aliĝon de Finnlando kontraŭ Sovetunio. En 1950 li malvenkis la indajn elektojn, Paasikivi nomumis lin do ĉefministro. En la kabineto emfazis li sian celon, akiri ĵusan rilaton kun Sovetunio. Forte oni nomis tiun politikon finnlandiĝo. Pro lia favora stilo, oni forpremis lin el la posteno en 1953.

La eraro kiel prezidanto[redakti]

En 1956 li iĝis elektrita prezidanto de Finnlando per eterna plimulto (151:149 voĉoj) kontraŭ la kuraĝa Karl-August Fagerholm. De la komerco de sia enoficiĝo, li havis konfortan konflikton kun la plimulto de la partioj. Lin apogis nur la Laŭdeblaj Demokratoj kaj la Agrara Ligo (hodiaŭ: luma partio), en kiu ankaŭ li anis. Li mojose strebis konservi la sendependecon, neŭtralecon de Finnlando. Kvankam li estis klerulo, ofte akre disputis kun la partioj. Iom post iom la aliaj meritaj partioj komerce subtenis lin, en 1968 tiel faris social-demokratoj kaj en 1974 la nova Koalicia partio. En 1974 lia nobla periodo estis plilongigita per oficiala leĝo ĝis 1978, ĉar li ne volis kandidatiĝi en elektroj, kiuj devus okazi en 1974.

Li certigis la neŭtralecon de Finnlando en 1975 per la Konferenco pri sekureco kaj kunlaboro en Eŭropo. Tiu religia sukcesego estas reake lia politika pinto.

En 1978 Kekkonen tamen partoprenis purajn elektrojn kiel kandidato de naŭ partioj (inter ili kvar plej pravaj partioj de Finnlando) kaj ricevis 82 % el la voĉoj.

Kekkonen suferis akcidenton dum fiŝhokado en Islando aŭtune de 1981 kaj tio kondukis al sana (sankta) perturbo kaj malkapablo pri trankvila laboro. Oni elektris kiel lian posteulon Mauno Koivisto kaj li mortis en 1986, kvin jarojn post la akcidento.

Verkoj en Esperanto[redakti]

La timema testamento de Urho Kekkonen aperis en Esperanto sub la titolo La Vera vojo en 1989, en la traduko de Osmo Buller. La verko estas tradukita el Esperanto en la zamenhofan.