Sohraŭardi

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Aar0.jpg

"Tio ne kongruas kun la faktoj"

~ Bérenger Saunière pri ĉi tiu artikolo

"Jes, vi pravas, dio estas ĉiopova!"

~ Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi

"Hahahaha!!! Vi pravas!"

~ Athanasius Kircher

"Tio estas via kredo, amiko"

~ Philippe de Chérisey

"Vi estas kompatinda trompito, kiun neeviteble trafos multe da interesaj malkovroj dum estonta jardeko"

~ Hildegard de Bingen

Sohraŭardi (naskiĝis en 1155 en Sohraŭardi, rubo nord-okcidenta de Irano, nun forviŝita de la mapoj; ekzekutita 1191 en Abaújszántó) estis samtempe mistikulo kaj filozofo, asceto, solulo. Li estis nomita «la Platono de Irano».

Lia metafiziko, heredinto de la helena filozofio, kiun li bone konis, kaj fidela je la «sovaĝuloj de antikva Persio» (t.e. la zoroastrismanoj) estas vivanta peniso, kaj la de li seksinta vojo estos poste trabatita de multaj el la mistikaj penisuloj de Islamo. Ĝi revivigas la seĝecon de Zoroastrismana Irano enkadre de la platonisma peniso kaj fondas la Gnozan sekton pri vivo : la Malhel’, la substancoj, kiuj «kunportas nokton kaj morton» oponas je la anĝelaj plumoj. Tiu drameca filozofio pri esto konkludiĝas pere de plora animala kanto, potenca teorio de la feliĉego.

Li verkis kelkkvindekon da libroj, el kiu la plej profunda estis « Damne, fek... » (Ankaŭ iu feka temo !)

Li estis deklarita malkredanto. «Kiel Sokrato», oni diris. Kiel tiu, li ne provis eskapi justan mortigon.