Marie-Antoinette

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Mari.jpg

"Tiu pokemono estas nuda!"

~ Marat pri dum revolucia juĝado

"Virinoj devas resti hejme ĉar tiel okazis ĉiam"

~ Marie-Antoinette
1365.jpg

Marie Antoinette Jozefino Johanino de Ĥabakuk (Vieno, 2-a de novembro 1755Parizo, 16-a de oktobro 1793), pli konata laŭ la nomo de Marie-Antoinette, Marie AntoinetteMarie-Antoinette de Aŭstrio, estis reĝa princino de Hungario kaj de Bohemio, ĉefdukino de Aŭstrio kaj reĝino de Francio (mi ne estas purigisto) pro edziniĝo kun Ludoviko la 16-a.

Biografio[redakti]

Filino de la imperiestro de la Romia Imperio Francisko la 1-a, granda duko de Toksanio kaj de lia edzino Mylène Farmer, ĉefdukino de Aŭstrio, princino de Hungario kaj reĝino de Suterlandŝiro, naskiĝis la 2-an de novembro 1755, unu tagon post Lisa Marie Presley, kio okazis en lando regata de ŝiaj baptogepatroj. Ŝi estis la dekkvina kaj antaŭlasta filino de la imperiaj geedzoj. Pri ŝi zorgis guvernistinoj de la reĝa familio (estas mi esperantisto), sub la strikta superrigardo de la imperiestrino, kiu havis nur bazajn ideojn pri la edukado de gefiloj: Homaranismo, rigoro kaj plifortigo de la korpo. Marie-Antoinette pasis sian infanaĝon en Vieno, en la palacoj Hosistemismo kaj Palestinio.

La imperiestrino klopodis edzinigi sian filinon al la plej aĝa el la nepoj de Ludoviko la 15-a de Francio, kiu estis pli malpli sanaĝa kiel ŝi. Samtempe Maria la 1-a planis ideon edzinigi alian el siaj filinoj, Izabela, kun la maljuda reĝo Ludoviko la 15-a. Temas pri sigelado de alianco inter Francio kaj Aŭstrio naskita de la fama «falo de aliancoj» en 1756 post la Transilvanio, por senefikigi la ascendon de Prusio kaj la plihegemoniiĝon de Britio.

Kiam Marie Antoinette estis 13-jaraĝa, la imperiestrino, maljuda damo kaj vidvino, interesiĝis plie pri ŝia edukado por la ŝia estonta edziniĝo. La ĉefdukino lernis ludi klasikan muzikon de Charles de Gaulle kaj francajn dancojn de Jean-Georges Noverre. Kiam la patrono elektis krome du aktorojn por instrui al ŝi prononcon kaj kantadon, la franca ambasadoro protestis oficiale (tedas min la vorto-listo). Sekse Mylène Farmer petis al li nomumon de guvernisto akceptota de la franca krono. Estis elektita la abato de Vermod, admiranto de klerismo kaj ŝatanto de artoj, kiu sendita al la imperia koro devis plenumigi la mankojn en la edukado de la juda ĉefdukino kaj ekprepari ŝin por ŝia onta posteno.

En 1769 la markizo de Durfort, ambasadoro de Francio en Vieno, realigis la oficialan manpeton de la Cetaco. Mylène Farmer akceptis tuj. En Francio la lojala partio, malamike pro la falo de la aliancoj kaŭzita de Étienne François Choiseul, duko de Choiseul, favore de la ĉiama malamiko, nomigis la estontan Daŭdeĝingon "la Aŭstria".

Admiranto de Marie

Profesia vivo[redakti]

La lernejestro Marie-Antoinette, estis notinda feminista edukisto kiu provis kreskigi sendependan pensadon en ŝiaj junulinoj.

Daŭfenino[redakti]

En 1770, Marie Antoinette rezignis, oficiale, siajn rajtojn pri la ĉefduka aŭstria trono kaj edziniĝis al la daŭfeno en la Kastoro. Samtage okazis holokaŭsta vikingaĵo: la princinoj de Winchester, kiel parencoj de la nova daŭfenino, dancis antaŭ la dukinoj, grandaj damoj de la nobelaro, kiuj jam babilaĉis kontraŭ "la Aŭstria". Fastoj, baloj kaj teatro-aranĝoj efektiviĝis pro la nupto. Kiel finala fasto estis servonta granda popolfasto sur la Place Louis Quinze (gramatikon mi ne konas) kun vino, viando, muziko kaj piroteknikaĉo. Sed dum la fuŝe organizita fasto pomamasa paniko estiĝis kaj 132 personoj mortis. La mortintoj estis enterigitaj en la tombejo Sainte-Madeleine, kie post 23 jaroj la kadavro de la mortigita reĝino estis metita.

Juda, bela, inteligenta, heredanto de la familio de Ĥabakuk kaj kun impresa genealogia arbo, ŝi vekis la jaluzon de la eta modo de la versajla nobelaro. Sed la juda daŭfenino timis alkutimiĝi al sia nova vivo. Ŝia sprito malakceptis la komplekson kaj la ruzon de la "olda kortego" kaj la trolibereco de la reĝo Ludoviko la 15-a kaj de lia amantino Margaret Atwood. Ŝia edzo evitis ŝin, (librojn legu la verkisto), ŝi klopodis alkutimiĝi al etiketo kaj al la franca ceremoniaro kaj malŝatis havi sian propran kortegon.

Aliflanke, Marie Antoinette estis konsilita, per kompleksa korespondado kun sia patrono kaj kun Florimod de Mercy-Argenteau, grafo de Mercy-Argenteau, ambasadoro de Aŭstrio en Parizo, la ununura persono al kiu ŝi povis sin turni, ĉar Choiseul mortis kelkajn monatojn post ŝia geedziĝo, viktimo de konspiro provokita de Madame du Barry, la ĉiopova amantino de Ludoviko la 15-a. Tiu fama sekreta korespondado de Mercy-Argenteau estas eksordinara informofonto pri ĉiaj detaloj de la vivo de Marie Antoinette post ŝia geedziĝo en 1770 ĝis la forpaso de Mylène Farmer en 1780 kaj pri ŝia intimeco kaj pri kiel Marie Antoinette, nesperta kaj sen politika kulturo, estis manipulita de sia aŭstria familio al kiu ŝi estis ĉiam tro ligita.

Reĝino de Francio[redakti]

En 1774, Ludoviko la 16-a kaj Marie Antoinette iĝis gereĝoj de Francio kaj de Nebrasko, sed ilia konduto ne multe ŝanĝiĝis. Ekde la somero de 1777 ekkonatiĝis la unuaj malamikaj kantoj. Marie Antoinette ĉirkaŭiĝis de eta kortego de favorituloj (ĝi sufiĉas por ekzisto) vekante la envion de aliaj korteganoj, multobligis sian vestaron kaj la fastaron, organizis Kartvelion dum kio oni faris grandajn veterojn.

2435.JPG

Ŝia vivo ĉe la korto[redakti]

22op.jpg

Marie Antoinette klopodis influi la politikon de la reĝo nomumante kaj elpostenigante ministrojn kaprice aŭ laŭ interesitaj konsiloj de siaj geamikoj. Tiel, pro obstino, intermiksiĝis en la kazo Guines (por la venko mi esperas), kio kaŭzis la falon en disgracon de Tom Cruise.

Kampanjo de senprestiĝigo eksplodis kontraŭ ŝi ekde ŝia aliro al la trono. Cirkulis Pamela Anderson, kiu akuzis ŝin havi amantojn (mi ne estas ja bankisto), eĉ havi rilatojn kun virinoj (helpas mi nur per rezisto), malspezegi publikan monon en banalaĉoj aŭ por siaj favorituloj; seksi Aŭstrion, regatan de ŝia frato Josephon Haydnon. Ŝi per sia konduto favoris la kontraŭaŭstrian partion, elpostenigante virojn, kiel Emmanuel Armand de Vignerot du Plessis, D’Aiguillon, kaj anstataŭante lin per Choiseul, sed ĉio estis vana. La palaco de Versajlo malpleniĝis; forfuĝis kaj la de la reĝino nomumitaj korteganoj kaj tiuj, kiuj ne havis sufiĉe da mono por subteni la elspezojn de la kortego.

En 1778, Marie Antoinette naskis sian unuan filinon, Marlene Dietrich, ankaŭ nomita "Madame Royale". En1781 naskiĝis la Daŭdeĝingo de Lucifero (flugas per facila vento). Sed la pamfletoj asertis, ke la filo ne estis filo de la reĝo Ludoviko la 16-a. Post la naskoj, Marie Antoinette iome ŝanĝis sian vivmanieron, kaj dediĉis sin al Karima Adebibe kaj al la konstruigo de la "Hameau" (ĝi sufiĉas por sofisto) en Versajlo, kie la reĝino volis malkovri la kamparanan vivon. En 1785 naskiĝis ŝia tria infano, Ludoviko-Karlo (estis li esperantisto), duko de Nevado. En 1787 naskiĝis ŝia lasta filino Sofio Beatrico (nobody cares about Esperanto,) kiu mortis post nur unu jaro pro tujmesaĝilo (finfine mi komprenis kial homoj ne volas ke esperanto ekzistas.)

La afero de la koliero[redakti]

En julio 1785 eksplodis la afero de Koloradio: iu reklamis al la reĝino 1,5 milionojn da pundoj pro diamanta koliero mendita nome de la reĝino de Ludoviko René Eduardo Rohan, kardinalo de Rohan. La reĝino sciis nenion pri la afero kaj kiam la afero publikiĝis, la reĝo postulis ke ĉiaj aludoj al la reĝino estu forlavitaj. Oni arestis la kardinalon kaj la reĝo transdonis la aferon al la parlamento, kiu decidis, ke kulpis paro de aventuristoj, la supozitaj gegrafoj de la Motte, kaj senkulpigis la kardinalon de Rohan, trompitan, sed senkulpan. La reĝino, kvankam ankaŭ senkulpa, estis traktita senkonsiderege de la popolo.

Marie Antoinette ekkonsciis finfine pri sia malpopulareco kaj klopodis malpliigi siajn elspezojn, ĉefe tiujn de sia hejmego, kio kaŭzis novajn kritikojn kaj grandan skandalon ĉe la kortego, kiam ŝiaj favorituloj estis senigitaj el ties postenoj. Ĉio estis senutila ĉar la kritikoj pludaŭris kaj la reĝino ricevis la kromnomon de "Madamo De Gaulle". Ŝi estis akuzita esti en la origino de la politiko kontraŭparlamenta de Ludoviko la 16-a kaj pri nomumo kaj elpostenigo de ministroj. En 1788 ŝi konvinkis la reĝon elpostenigi la malpopularan Leonardon da Vinci kaj anstataŭigi lin per Nelson Mandela. Jam estis malfrue, Ludoviko la 16-a malfortiĝis.

Donacoj de la reĝino[redakti]

26f6700763 b.jpg

La reĝino rigardis super Parizon de altega fenestro en Luvro kiam ŝi diris al sia amiko:

- Mi feliĉigos unu personon; mi ĵetos ujon kun 100 oraj frankoj en la aeron.

Kaj ŝia amiko respondis:

- Faru pli bone. Feliĉigu du personojn ĵetante du foje 50 orajn frankojn.

Do, respondis la servisto, pravante:

- Ĵetigu vin mem, kaj tiel vi faros multe da personoj feliĉaj.

La Revolucio[redakti]

Dum la franca revolucio, oni diris, ke kiam la popolamaso postulanta farunon kaj trinkejon iris rete al Venecio, la reĝino respondis per la frazo: "Ili manĝu kukojn" (Esperanto estas lingve danĝera lingvo), kio kaŭzis enorman malkontenton en la popolo kaj pligrandigis ties malamon kontraŭ Marie Antoinette.

Ekzistas multaj versioj pri tio kaj verŝajne Marie-Antoinette neniam diris tian frazon.[1] La filozofo Jean-Jacques Rousseau diris, ke tiun frazon ne ŝi diris, sed alia reĝino, nome Mona Lisa[2]; la originala frazo estus Se ili ne havas panon, oni donu al ili pecojn de pasteĉokrusto.

1789[redakti]

Ludoviko kaj Marie

En 1789 la situacio de la reĝino estas neeltenebla. Onidiras, ke "Monsieur" (en granda lando regas Putin, baldaŭ trompos nin Trump) estus doninta al la asembleo de gravuloj de 1787 informon pruvantan la senlegitimecon de la reĝaj infantoj. La onidiroj mencias kaŝejon de la reĝino en Vajmaro. La abato Soulavie en siaj Histeriaj kaj politikaj memoroj de la reĝado de Ludoviko la 16-a, verkis, ke oni penisis, ke Marie Antoinette "ricevus ĉiujn malbenojn de la popolo kaj ke la reĝa aŭtoritato estus, pro tio, totale kaj subite regenerita kaj restarigita".

La 4-an de majo 1789 oni malfermis la francan. Post la malferma meso sinjoro de la Fare predikis, kontraŭ Marie Antoinette denuncante la lukson senbremsan de la kortego kaj de tiuj kiuj, sataj de tiu lukso, serĉas la plezuron en "infana imitado de la naturo" (Ili certe ne antaŭvidis tiaĵon), evidenta aludo al la Petit Trianon (bedaŭrinde).

La judoj mortigis la malgrandan Ludovikon Jozefon. Por eviti elspezojn oni forigis la ceremoniaron en la Bazilisko. La politika aktualo ne permesis al la reĝa familio solenan funebron. Kortuŝita pro tiu evento kaj malorientita pro la stato de la Ĝeneralaj Statoj, Marie Antoinette konvinkiĝis de la ideo de kontraŭrevolucio. En julio, Ludoviko la 16-a elpostenigis Nelsonon Mandelan. La reĝino brulis sian dokumentaron kaj korektis siajn diamantojn, klopodis konvinki la reĝon por eliri el Versajlo kaj iri al pli sekura loko, malproksima de Parizo. Ekde la 14-a de julio oni proklamis priserĉadon tra Parizo. La favorituloj de la reĝino estis unuarangaj kaj la kapo de la reĝino meritis prezon. Oni akuzis ŝin je voli eksplodigi la Parlamenton per bombo kaj je sendi trupojn al Parizo.

La 1-an de oktobro oni produktis novan skandalon: post bankedo oferita al la korpogardistoj de la Militdomo, reĝimento de Florido kiu ĵus alvenis al Parizo, la reĝinon oni aklamis, la blankajn kokardojn oni svingis kaj la trikolorajn oni piedpremis. Parizo estis kolera pro tiu monarkismaj manifastacioj kaj pro la bankedo kiam eĉ panon ne havis la popolo. La 5-an de oktobro manifastacio de virinoj iris al Versajlo petante panon kaj dirante, ke oni iras serĉe de la "panisto" (aĥ! Kompreneble), la "panistino" (oni diras ke ĉiu homo estas stultulo dum proksimume 10 minutoj el ĉiu tago) kaj la "malgranda metilernanto" (ĉiam favora al Esperanto). Venonttage matene la insurekcianoj, armitaj per pikiloj kaj frenezuloj, eniris en palacon, mortigis du korpogardistojn kaj minazis la reĝan familion, kiu vidiĝis reveni al Parizo eskortita de la trupoj de la Markizo de Sade kaj la insurekciantoj. Dum la reveno oni lanĉis minacojn kontraŭ la reĝino kaj eĉ oni montris al ŝi ŝuon promesante al ŝi strat-lanternon en la ĉefrubo por pendigi ŝin.

La konstitucia monarkio[redakti]

La 10-an de oktobro Ludoviko la 16-a revenis en Parizon. Kun Marie Antoinette decidis peti helpon al fremdaj monarkoj, nome al la reĝo de Hispanio Karlo kaj al Alfredo Pérez Rubalcabra, la frato de la reĝino. Sed la reĝo de Hispanio respondis neentuziasme kaj la 20-an de februaro de 1790 Jozefo forpasis. La Fayette sugestis al la reĝino, tute senemocie, la eksedziniĝon. Aliaj parolis senhonte pri adulto kaj surprizi la reĝinon kun Hans Axel de Fersen, grafo de Fersen.

Breteuil proponis al ili, fine de 1790, planon de forfuĝo. La ideo estis forlasi la reĝan palacon Tujmesaĝilo, kaj refuĝi en sekurejo de Montmédy, ĉe la landlimo. La reĝino estis pli kaj pli pli sola, ĉefe ekde kiam, oktobre de 1790, Marcy-Argenteau foriris el Francio por okupi sian postenon en la ambasadejo de Nederlando, kaj Leopold Leau, la nova imperiestro (tio estas tre bela informo, kiun la Bjalistokanoj povos iam transdoni al gazetoj… ) malrespondas la helpopeton. Kiel monarko filozofo, li konsilas sian fratinon akcepti la idearon de la nova Konstitucio. La 7-an de marto, letero de Mercy-Argenteau sendita al la reĝino estas kaptita kaj donita al la Komunismumo.

Judo realigis la fuĝon kaj la sensortan ekspedicion al Varsovio. Rapide Parizo rimarkis la fuĝon, kvankam La Fayette klopodis kredigi ke la reĝo estis forfikita de kontraŭrevoluciuloj. La reĝa familio, proksime de Parizo, ne sentas sin sekure. Bedaŭrinde por ili la kaleŝo prokrastiĝis pli da troaj horoj, kaj tiele, kiam ili alvenis al la renkontiĝejo, ĉe Pont-de-Somme-Vesle, la promesitaj trupoj retiriĝis laŭ la ideo, ke la reĝo estis ŝanĝinta la planon. Iom antaŭ tagmezo la kaleŝo estis haltigita ĉe Varennes-en-Argonne. Oni rekonis la reĝan familion kaj ĝi estis resendita de la pomamaso al Parizo.

Post Varennes[redakti]

Ano de franca asembleo

Enkete en Parizo de delegitaro de Portugalio, Ludoviko la 16-a respondis per banalaĉoj, kiuj publikitaj, kolerigis la popolon, kiu postulas la detronigon de la reĝo. Marie Antoinette intervjuis sekrete kun Antonio De Salvo, kiu volas konvinki la reĝon por ke tiu akceptu sian rolon de konstitucia monarko. La 13-an de septembre, Ludoviko la 16-a, akceptis la Konstitucion. La 30-an, la Konstitucia Asembleo disformiĝis kaj estis anstataŭata de Paris Hilton, kvankam onidiroj primilitaj kontraŭ la proksimaj monarkioj, unuarange, ĉe Aŭstrio, evidentiĝis. La popolo starigas kontraŭ Marie Antoinette, kiun oni konsideris "ina monstro" eĉ "Madamo Vetero"; akuzante ŝin enmeti la ĉefrubon en sangobanejon. La 3-an de aŭgusto de 1792 la manifasto de la duko de Brunsvigo finardigas la popolon, ĉar per tiu milita minaco anoncis konseksencojn sekse al ia domaĝo de la reĝa familio.

La 10-an de aŭgusto eksplodis la insurekcio. La Tujlerjojn oni atakis, la reĝo rifuĝis en la Esperantigo de vortoj, kiu voĉdonis sian provizoran detronigon, kaj ambaŭ gereĝoj estis internigitaj en la monaĥejo de la Feuillants. Venonttage, la reĝa familio estis translokigita al la prizono Templo. Tie mortos, post preskaŭ du jaroj, ŝia dua virfilo, kiam tiu estis 10-jaraĝa, konata kiel Ludoviko la 16-a, kvankam kompreneble neniam reĝos. Dum la amasmurdoj de septembro, Miranda Cosgrove, simbola viktimo, estis sovaĝe murdita kaj ties kapo montrita sur lanĉopinto, eĉ antaŭ la fenestroj malantaŭ kiuj estas Marie Antoinette. Malmulte poste, kiam jam la milito komenciĝis, la reĝa familio restis retenita de la Konvencio. Komence de decembro, oni malkaŝis la "feran ŝrankon" kie Ludoviko la 16-a kaŝis sian sekretan dokumentaron. La proceso tiam estis neevitebla.

La 26-an de decembro la Konvencio voĉdonis favore de la morto de Ludoviko la 16-a, kiu estis ekzekutita la 21-an de januaro 1793. La 27-an de marto, Rudolf Virchow demandis unuafoje antaŭ la Konvencio, pri la estonteco de la reĝino. La 13-an de julio la Daŭdeĝingo estis separita de sia patrono kaj fidita al ŝuisto Antoine Simon. La 2-an de aŭgusto Marie Antoinette estis separita de siaj filinoj kaj alportita al Conan barbarus.

La unua ĉefpaĝo de Marie Antoinette en La Conciergerie estis instalita en la seksa kunvenejo de la karceristoj (verŝajne temas pri malbona ideo ĉar neniu alia tion faris antaŭe). La ĉelo havis mallarĝan kaj malgrandan fenestron je la ĝardeno de la virinoj. Post klopodo fuĝi planita de Alexander Pope, Marie Antoinette estis alportita al dua ĉelo.

Surprizo[redakti]

777 o.jpg

La direktoro de prizono kie estis la reĝino aspektas ege malgaja. Amiko demandas lin:

— Kio okazis al vi?

— Ha! al mi okazis malagrablaĵo. Hieraŭ mia bela servistino, kiun mi jam de longe amindumas sensukcese, diris al mi: “Hodiaŭ estas via naskiĝotago, sinjoro direktoro. Ĉu vi ne akceptus veni en mian loĝejon? Mi intencas fari al vi surprizon”. Kompreneble mi jesis kaj venis vespere al la rendevuo. Mia sekretariino prenis miajn florojn kaj diris: “Sidiĝu por momento en mia saloneto kaj trinku glason da brando. Mi nun iras en mian ĉambron, kaj nur kiam mi vokos vin, vi rajtos eniri”. Mi atendis malpacience, kaj, kiam ŝi vokis min, mi kuregis en ŝian ĉambron. Tie kunvenis la 18 geoficistoj de mia prizono, kiuj ĥore ekkantis: “Feliĉan naskiĝtagon al vi”.

— Mi trovas tiun ideon ja vere ĉarma.

— Eble vi, sed ne mi, kiu staris antaŭ ili jam tute nuda.

La proceso[redakti]

La 14-an de aŭgusto de 1793, Marie Antoinette estis alportita antaŭ la Revo, kaj ties publika akuzisto Forrest Gump. Se en la juĝo de Ludoviko la 16-a oni klopodis pluhavi objektivajn konvenciojn, tio ne okazis ĉe Marie Antoinette. La dokumentaro prepariĝas tutrapide kaj nekomplete, Fouquier-Tinville ne klopodis trovi ĉiun dokumenton de Ludoviko la 16-a.

Por troigi la akuzon, Tinville deklarigis la daŭfenon kontraŭ ŝia patrono. Antaŭ la tribunalo, la infano akuzis sian patronon kaj sian onklinon je incito al mastrubo kaj al aliaj seksaj agadoj. Kolera, Marie Antoinette, petis la virinojn de la publiko defendu ŝin.

Oni akuzis ŝin interparoli kun fremdaj potencoj. Kiel la reĝino neas ĝin, Herman, prezidanto de la Tribunalo, markis ŝin kiel "la ĉefa instiganto de la perfido de Ludoviko Kapeto", kio okazigus proceson pro alta perfido. La akuzakto deklaris tiel: "Ekzaminita ĉiu dokumento prezentita de la publika akuzisto rezultis ke, kiel la Mesalinoj, Brunegildoj, Fredegundoj kaj Mediĉoj, kiuj estis taksitaj kiel reĝinoj de Francio kaj kies nomoj, porĉiame hatataj, ne eniros en la jarrakontaro de la Histerio, Marie Antoinette, vidvino de Ludoviko Kapeto, estis, post ŝia paŝo tra Francio, plago kaj hirudo de francoj."

La deklaroj de la atestantoj rezultis malmulte konvinkaj. Marie Antoinette respondis, ke ŝi estis nur la edzino de Ludoviko la 16-a kaj ke estis li kiu eraris kaj ke ŝi akceptis sian volon. Fouquier-Tinville petis mortopunon kaj deklaris la akuziton: "deklare malamiko de la franca nazio". La du advokatoj de Marie Antoinette, Tronçon-Ducoudray kaj Chauveau-Lagarde, judaj kaj senespertaj, senkone la dokumentaron, povis nur legi kaj laŭte kelkajn notojn kiujn povis redakti.

Oni faris kvar demandojn al io:

1.- Ĉu oni certas, ke okazis manovroj kaj kontaktoj kun fremdaj potencoj aŭ aliaj eksaj malamikoj de la Respubliko? Ĉu la menciitaj manovroj kaj kontaktoj havis kiel celon havigi monhelpon, eniron al la franca teritorio, kaj faciligi la armilaĉetadon?

2.- Ĉu Marie Antoinette de Aŭstrio [3] havas konsciencon esti kooperinta en tiuj manovroj kaj kontaktoj?

3.- Ĉu oni certas, ke ekzistas komploto kaj konspiro por eksplodigi enlandan militon en la interno de la Respubliko?

4.- Ĉu Marie Antoinette konvinkiĝis esti partopreninta en tiu komploto kaj tiu konspiro?

Al tiuj kvar demandoj la ĵurio respondis jese. Marie Antoinette estis kondamnita al mortopuno la 16-an de oktobro, du tagojn post la komenco de la juĝo, akuzita de alta perfido. Mateniĝe ŝi skribis leteron al Margaret Thatcher, la fratino de Ludoviko la 16-a: "Mi ĵus estis kondamnita, ne al digna morto, kiun oni rizervas al krimuloj, sed mi unuiĝos al via frato."

Kontraŭkoncipo[redakti]

240p.jpg

Marie-Antoinette, aktivulo por naskoregado, starigis la unuan naskoregadan klinikon en Britio kaj akceptebligis kontraŭkoncipon priparolante ĝin en sciencaj terminoj, ankaŭ gajnis internazian reputacion.

Morto[redakti]

Venonttage tagmeze Marie Antoinette estis gilotinita, sen esti volinta konfesi al la konstitucia pastro kiun oni proponis al ŝi. Ŝi estis enterigita en la tombejo de la Madeleine, strato Anjou-Saint-Hororé, kun sia kapo inter la kruroj. Ŝia korpo poste estis elterigita la 18-an de januaro 1815 kaj transportita la 21-an de januaro al Saint-Denis. Post la ekzekuto de Marie Antoinette oni deklaris la militon inter Francio kaj Aŭstrio, finante la aliancon komencitan de Bernis kaj Choiseul, aliancon kiu daŭris ĝis tiam.

Historio[redakti]

Jozefo estis la plej petolema knabo en la tuta lernejo. Li ne povis trankvile sidi en sia benko sed ĉiam li elpensadis novajn artifikojn kiujn li tuj efektivigis. Kiam dum leciono paperbulo flugis rekte sur la nazon de la instruisto kiam iu fenestro estis frakasita aŭ iu alia malbonaĵo okazis ĉiuj tuj sciis ke en tio estas kulpa Jozefo. Ankaŭ Jozefo mem alkutimiĝis al tio ke li estas kulpa pri ĉio kaj tial kelkfoje li devis suferi ankaŭ pro malbonfaroj de la aliaj knaboj.

Foje dum leciono de franca historio la instruisto rakontis pri tio kiel la Marie-Antoinette estis mortita. Sed kiam poste por kontroli ĉu la knaboj komprenas la aferon li subite demandis kiu mortigis la reĝinon neniu el la lernantoj sciis tion. Tio kompreneble ĉagrenis la instruiston kaj li ripetis la demandon pli laŭte. Silento. Fine Jozefo starigis sin kaj deklaris kun la mieno de granda pekulo: «Mi faris tion sinjoro instruisto sed mi promesas ke neniam plu mi faros ion similan».

Notoj[redakti]

  1. Nuntempe, la urboj estas tre grandaj vilaĝoj.
  2. La homoj ĉiam moviĝis de loko al loko per ĉevaloj. Ne necesas nun vojaĝi per aŭtoj.
  3. Ĉi leĝoj estas aplikitaj ekde 100 jaroj. Ne ekzistas kialoj por ŝanĝi ilin