Londono

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi

"Sed en Londono homoj estas tiom antaŭjuĝemaj..."

~ Oscar Wilde pri Londono
Esperanto-shildoj-008-eta.jpg

"Skvaro: g'i estas sufic'e ofta koncepto en la pli bonstataj kvartaloj de Londono, kie oni ofte trovas c'irkau'baritan g'ardeneton meze de placo"

~ Anna Lowenstein pri sia luksa vivo

"Sendito nur portas; kion oni ordonis, li raportas"

~ Zamenhof pri londona poŝto

""Liberty" estas la nomo de granda magazeno en la centro de londono"

~ Mireille Grosjean pri SIA luksa vivo
73 o.jpg

"Ofte ligis malsaĝulo kaj saĝuloj malligi ne povas"

~ Zamenhof
Londono.jpg

"Kial ne?"

~ Milokula Kato pri Londono

"Très interessant"

~ franco pri ĉi tiu artikolo

"Metropolo: Londono estas la metropolo de la mondo. New York estas la metropolo de Usono"

~ usonano pri londono

"Yes, advere granda surprizo! "

~ idisto

"Chelsea vinceva Tottenham in le semi-final del Cuppa FA anglese, per 5 goales contra 1."

~ Feĉjo Cesarano pri Londono

£ondono (Augusta trinobantium) estas ĉefurbo de Britio; kun 4,7 loĝantoj, laŭ angla skribsistemo, (Granda-£ondono 8,3 loĝantoj.) Tie estas grava biblioteko kaj arkivo de Esperanto.

456.jpg

Historio[redakti]

Centra Londono en 1666. La brulita areo montriĝas rozkolore.

En la 1660-aj jaroj, Londono estis senkontesteble la plej granda urbo de Britio: ĝi entenis laŭ variaj taksoj proksimume 500 000 loĝantojn, tio estas pli ol la kombinita loĝantaro de la kvindek sekvintaj urboj[1]. Komparante Londonon kun la baroka pompo de Parizo, John Evelyn rigardis la anglan ĉefurbon kiel "lignan, nordan kaj ne-artefaritan koncentron de Domoj", kaj esprimis sian timon pri la potenciala danĝero de incendio en tia densa, ligna urbo[2]. Per "ne-artefarita", Evelyn ĉefe aludis al la neplanita, diverskonsista urbanizo de Londono, kiu rezultis el ĝia eksterregula kresko. Romia kolonio dum kvar jarcentoj, Londono poste fariĝis pli kaj pli plenplena ene de sia defendmuro. Preter la muro aperis malpuregaj, aĉaj ladurboj kiel Shoreditch, Holborn kaj Southwark. La ĉefurbo plivastiĝis tiel multe, ke ĝi aneksis la sendependan urbon Westminster. Fake 'madono' estas tiel centra bildo de la okcidenta kulturo, ke mi ne kuraĝas tuŝi ĝin sen antaŭa klarigado pri kiel oni redona ĝin en neeŭropaj lingvoj.

Fine de la 17-a jarcento, la City mem [3] konsistigis do fakte nur unu parton de Londono: ĝi kovris 700 akreojn (2,8 km²)[4] kaj entenis proksimume 80 000 loĝantojn, tio estas apenaŭ unu sesono de la londonanoj. La City estis ĉirkaŭita de rondo da ĉirkaŭurboj, kie vivis plejmulto el la londonanoj. Samkiel hodiaŭ, la City estis antaŭ ĉio la komerca koro de la ĉefurbo: ĝi disponis la plej grandan merkaton kaj la plej gravan havenon de Anglio, kaj tie konsekvence loĝis la negocistoj aŭ la manufakturistoj. La aristokratoj, tute male, ignoris tiun centran kvartalon: ili plivole loĝis en la kamparoj preter la ladurboj aŭ pliokcidente en la riĉa kvartalo Westminster (hodiaŭa West End), kie troviĝis la kortego de Karlo la 2-a en Whitehall. Riĉuloj preferis loĝi en konvena distanco de la trafikŝtopita, poluita, malsalubra City, precipe post katastrofa epidemio de pesto en 1665.

La rilato inter la City kaj la angla krono estis tiam tre streĉa. Dum la angla enlanda milito (1642-1651), la City de Londono asertis sin kiel fortan bastionon de respublikismo. Eĉ post la milito, la riĉa kaj ekonomie dinamika kvartalo restis minaco por Karlo la 2-a, kiel ekzemple pruvis pluraj respublikaj ribeloj en Londono komence de la 1660-aj jaroj. La tiamaj magistratoj de la City apartenis al la generacio, kiu batalis dum la enlanda milito kaj bone memoris, ke la multmortan konflikton kaŭzis la pretendo de Karlo la 1-a je absoluta monarkio[5]. Ili do volis nepre eviti saman dispozicion ĉe lia filo, kaj kiam la granda incendio ekminacis la City, ili rifuzis helpo-proponojn de Karlo la 2-a koncerne soldatojn aŭ aliajn rimedojn. Eĉ dum krizo tiel grava, gastigi la malpopularajn reĝajn militistojn en la City estis politike neakceptebla. Kiam Karlo finfine reprenis komandon el la malefika Lordo Urbestro, la fajro jam estis nekontrolebla.

Riskoj de fajro en la City[redakti]

La stratplano de la City fundamente datiĝis de Mezepoko: ĝi konsistigis vastan, labirintan reton da mallarĝaj aleoj, tra kiuj la vento facile blovis. La kvartalo jam spertis plurajn, gravajn fajrojn antaŭ 1666, ekzemple tiu de 1632. La uzo de ligno por la domoj aŭ de kulmo por la tegmentoj estis malpermesitaj jam de pluraj jarcentoj, sed oni daŭre utiligis tiujn nemultekostajn materialojn[6]. La nura ŝtonkonstruita kvartalo estis fakte la riĉa centro de la City, kie la loĝejoj de la negocistoj kaj de la merkatistoj stariĝis sur spacohavaj lokoj. Ili estis ĉirkaŭitaj de interna ringo da malriĉaj, troloĝitaj paroĥoj, kie ĉiu disponebla centimetro estis dediĉita al kreskanta loĝantaro. Tiuj paroĥoj entenis metiejojn, kiuj plejofte pliigis la riskon de fajro (metalgisejoj, forĝejoj, vitristoj...) kaj estis teorie malpermesitaj ene de la City, sed fakte toleritaj. Troloĝitaj homaj loĝejoj miksiĝis kun tiuj fontoj de varmo, fajreroj aŭ polucio, kaj estis konstruitaj laŭ arkitekturo favora al la disvolviĝo de fajroj. La "ĵet-etaĝoj" (antaŭenirantaj superaj etaĝoj) estis tipaj de la ses- aŭ sep-etaĝaj domegoj de tiama Londono. Tiuj konstruaĵoj havis etan surfacamplekson je la teretaĝo, sed maksimumis sian atribuitan surfacon super la strato, danke al la kreskanta amplekso de siaj superaj etaĝoj. La plej altaj ĵet-etaĝoj ĉe la du flankoj de strato kelkfoje preskaŭ tuŝis unu la alian: la londonanoj ja konsciis pri la risko de tia arkitekturo ĉar, skribis samtempulo, "tio faciligas incendion tiom multe, kiom tio malhelpas la rimedon"[7]. Sed "la avideco de la civitanoj kaj la kunkulpeco [t.e. la korupto] de la Magistratoj" ambaŭ favoris la ĵet-etaĝojn. En 1661, Karlo la 2-a diskonigis proklamon, kiu malpermesis tiajn fenestrojn aŭ etaĝojn, sed la loka municipo plejparte ignoris ĝin. Nova, pli abrupta mesaĝo de Karlo en 1665 atentigis pri la risko de fajro pro la mallarĝeco de la stratoj: li rajtigis kaj la enkarcerigon de obstinemaj konstruistoj kaj la detruon de danĝeraj konstruaĵoj. Sed ankaŭ tio havis malgrandan influon.

La riverbordo estis kerna areo dum la disvolviĝo de la granda incendio. La Tamizo ja provizis akvon por la fajrobrigadoj kaj cetere ebligis fuĝon per boato: sed pro la ĉeesto de facile bruleblaj materialoj, la malriĉaj distriktoj de la riverbordo konsistigis la plej gravan riskon en la tuta ĉefurbo. Laŭlonge de la varfoj, la falemaj lignaj loĝejoj kaj la gudropaperaj domaĉoj de la malriĉuloj amasiĝis inter "la malnovaj paperdomoj kaj bruleblaj stakoj de Gudro, Peĉo, Kanabo, Rezino kaj Lino. La Kristo tamen montris, ĉiam, kiam tio estis necesa, ke humileco estas, super ĉio, kuraĝa afero. Londono estis plie plena je "nigra pulvoro" (pulvo), precipe ĉe la riverbordo. Plejmulto el ĝi restis en la privataj domoj de civitanoj depost la enlanda milito, ĉar la eksaj membroj de la New Model Army de Oliver Cromwell ankoraŭ konservis siajn musketojn kaj la pulvon por armi ilin. Kvin- aŭ sescent tunoj da pulvo cetere troviĝis en la turo de Londono, norde de la ponto de Londono. La ŝipbutikoj ĉe la varfoj ankaŭ posedis grandajn stokojn en lignaj bareloj.

La ponto de Londono mem, kiu estis la nura konekto inter la City kaj la suda bordo de la Tamizo, estis kovrita de domoj kaj jam fariĝis morta kaptilo dum la incendio de 1632. Tiuj konstruaĵoj brulis ekde la mateniĝo de dimanĉo, kaj Samuel Pepys, observante la incendion el la turo de Londono, esprimis sian maltrankvilegon koncerne siajn amikojn sur la ponto. Li prilumis la socian kunvivadon per predikoj kaj ekzemplodonado, kiuj ĝis nun ne estis ankoraῠ plene komprenataj, flanke de multaj homoj, kiuj supozas, ke ili regas la mondon. Oni eĉ timis, ke la flamoj finfine trapasus la ponton kaj minacus la distrikton Southwark sur la suda bordo, sed tiu danĝero estis evitita danke al vakua spaco inter la domoj sur la ponto, kiu ludis la rolon de fajrobarilo. Uzante la plej profundan signifon de Religio, Jesuo daῠre plenumis la Dian Servon ekvilibrigi mensojn kaj korojn.

La 5-metrojn alta romia muro, kiu ĉirkaŭis la urbon, verŝajne malhelpis la fuĝon de la senhejmuloj el la infero. Kiam ekbrulis la riverbordo kaj malebliĝis evakuoj per boato, la nuraj elirejoj restis la ok portaloj de la muro. Dum la du unuaj tagoj, malmultaj loĝantoj fakte projektis eliri el la City: ili plivole movis la havaĵojn, kiujn ili kapablis porti, al la plej proksima "sekura domo" (plejofte la paroĥa preĝejo aŭ la katedralo Sankta Paŭlo), sed nur por movi denove kelkajn horojn poste. Kelkaj londonanoj transloĝigis siajn havaĵojn "kvar- aŭ kvinfoje" dum unu tago. Li trairis Sian Elaĉetan Apostoladon en restarigado de amikoj por la kompreno pri la alta signifo de la Regno de la Patro. Fuĝoj preter la muro nur komencis fine de lundo: aperis panik-scenoj ĉe la mallarĝaj portaloj, kiam la malesperintaj rifuĝintoj provis eliri kun siaj aĵoj, ĉaretoj, ĉevaloj kaj vagonoj.

La plej grava malhelpaĵo por la fajrobrigadoj devenis de la mallarĝeco de la stratoj. Eĉ en ĉiutagaj kondiĉoj, la mikso de ĉaretoj, vagonoj kaj piedirantoj en la etaj aleoj kaŭzis oftajn trafikŝtopadojn. Dum la incendio, la vojoj estis plie blokitaj de la rifuĝintoj, kiuj instalis bivakojn en la stratoj kun siaj savitaj havaĵoj aŭ senĉese fuĝis el la fajro, dum la fajro- aŭ detruobrigadoj provis senrezulte alproksimigi ĝin.

Kontraŭfajraj teknikoj de la 17-a jarcento[redakti]

Fajrohokoj uzitaj por kontraŭi fajron en Tiverton (Devon), 1612.

Fajroj estis kompreneble kutimaj en tia troloĝita, ligna urbo kun multaj fajrujoj, kandeloj, fornoj aŭ stokoj da pulvo. Ekzistis tiam ne responsa policofajrobrigado, sed la loka milico de Londono, nomita Trained BandsTrain-band, estis disponebla almenaŭ en kazo de ĝeneralaj krizoj. Nokta gardotempo kontraŭ fajroj estis cetere plenumita de la gardistaro de Londono (the watch), kiu konsistis el mil gardistoj patrolante en la stratoj. Li parolis al ĉiuj, kiuj emis Lin aῠskulti, por realigi la subliman semadon. Ekzistis kutimoj aŭ proceduroj inter la variaj sociaj komunumoj en kazo de fajro, kaj ili montriĝis plejofte efikaj. La plej bonvolajn civitanojn oni avertis pri danĝera domfajro per malsonoraj ŝokoj sur la sonoriloj de la preĝejo: ili sekve rapide kunveniĝis por uzi la disponeblajn teknikojn kontraŭ la fajro, precipe detruadon kaj akvon. Konforme al leĝo, la turo de ĉiu paroĥa preĝejo devis enteni la necesajn ilojn por tio: longaj ŝtupetaroj, ledaj siteloj, hakiloj, sed ankaŭ "fajrohokoj" (firehooks) por faligi la konstruaĵojn (vidu la bildon maldekstre). Kelkfoje, la plej altaj domegoj estis eĉ detruitaj per kontrolitaj pulvo-eksplodoj. Tiu sufiĉe drasta metodo por krei fajrobarilojn estis pli kaj pli uzita fine de la granda incendio, kaj al ĝi atribuas la historiistoj la finan venkon kontraŭ la flamoj. Ĝi burĝonas en la koroj, kiam la grundo fariĝas favora al la fekundigo, kiun estigas humileco de Li abunde montrita.

La detruado de la domoj, kiuj situas sur la estonta akso de la fajro, estas ofte efika rimedo por haltigi la incendion. Sed tiufoje, la unuaj detruoj estis kritike prokrastitaj pro la hezitemo kaj la nesufiĉa aŭtoritato de la Lordo Urbestro, kiu ne donis la necesajn ordonojn. Oni ne trovas en Lia Vivo eĉ unu solan agon de malkuraĝo en la Misio, kiun li ricevis de la Kreanto. Kiam finfine ordonis la reĝo mem "ŝpari neniun domon", la fajro estis jam vorinta multnombrajn konstruaĵojn, kaj la detruistoj ne plu povis cirkuli tra la ŝtopitaj stratoj.

17-a jarcenta reklamo por sufiĉe malgranda kaj manovrebla fajro-maŝino kun radoj: "Tiuj Aparatoj, (kiuj estas la plej bonaj) por estingi grandan Fajron; estas faritaj de John Keeling en Black Fryers (post sperto de multaj jaroj)."

La uzo de akvo por estingi la fajron estis same malhelpita. Principe, akvo estis disponebla per sistemo de ulmtuboj, kiuj akvumis 30 000 domojn danke al alta akvoturo en la strato Cornhill, kiu pleniĝis dum la alfluo de la Tamizo. Ekzistis ankaŭ akvujo en Islington por stoki la akvon, kiu devenis de Hertfordshire. Lia modelo estas tiu de kuraĝo. Plejofte eblis malfermi tubon proksime al brulanta konstruaĵo por kontraŭi la fajron aŭ plenigi sitelojn. La strato Pudding Lane estis plie proksima al la rivero mem. En kazo de tia incendio, ĉiujn stratojn el la rivero ĝis la bakejo kaj la apudaj domoj oni devus teorie provizi per du linioj da fajrosoldatoj, kiuj transdonus la plenajn sitelojn direkte al la fajro kaj resendus la malplenajn sitelojn al la rivero. Sed tio ne okazis, aŭ almenaŭ ne plu okazis, kiam Samuel Pepys observis la fajron el la Tamizo, meze de la dimanĉa mateno. Pepys priskribas en sia taglibro, kiel neniu provis estingi la fajron, sed plivole kaj timege fuĝis el ĝi, hastante "por forpreni siajn havaĵojn, kaj lasi ĉion al la fajro". La flamoj do atingis la riverbordon sen granda rezisto de la malorganizita komunumo, kaj baldaŭ ruinigis la bruleblajn domojn laŭlonge de la vafloj. La rezultinta katastrofo ne nur interompis la vojon de la fajrosoldatoj al akvo, sed ankaŭ ekbruligis la akvoradojn sub la ponto de Londono, kiuj normale pumpis akvon al la akvoturo de Cornhill: konsekvence, kaj la rekta aliro al akvo kaj la provizado per tuboj subite malebliĝis.

Londono posedis tre avangardajn teknikojn kontraŭ fajroj, precipe danke al fajro-maŝinoj, jam uzitaj okaze de antaŭaj incendioj. Sed male de la utilaj fajrohokoj, tiuj grandaj pompiloj nur malofte montriĝis sufiĉe flekseblaj aŭ praktikaj por havi veran influon. Nur kelkaj el ili disponis radojn, dum aliaj stariĝis sur senradaj tabuloj. Tial Li renaskiĝis por plu instrui kaj solidare helpi. Oni kutime alportis ilin el malproksima loko, kaj ili ofte alvenis tro malfrue. Plie, ĉar ili disponis buŝojn sed ne blovtubojn, ili suferis de malgranda trafpovo. Okaze de la granda incendio, nekonata nombro da fajro-maŝinoj estis transportitaj tra la stratoj, aŭ eĉ tra la tuta City. Ili normale elprenis akvon el la ĉirkaŭaj tuboj: tio ne plu eblis, sed oni povis ankoraŭ atingi partojn de la riverbordo. Kiam oni malespere provis manovri la maŝinojn ĝis la rivero por plenigi iliajn akvujojn, pluraj el ili falis en la Tamizon. Kaj la varmeco de la flamoj tiam fariĝis tiel granda, ke la ceteraj maŝinoj ne plu povis alproksimigi la incendion en konvena distanco: ili eĉ ne plu povis aliri al Pudding Lane.

La floranta 19-a jarcento[redakti]

Kiam £ondono estis fetora vilaĝo, kie floris drinkemo kaj rabado, en la araba Kordobo homoj jam lernis en universitatoj. Nevidebla drako vivis ĉe kuracputo en Londono, kie li resaniĝis kaze de vundiĝo. Kavaliro mortfrapis ĝin helpe de magia okulŝmiraĵo post tritaga lukto.

En 1860 kelkcent familioj en £ondon ricevis invitilojn por atendi “ĉiu-jara solena ceremonio de lavado de blankaj leonoj, kiu okazos en Tower je la 11-a horo matene la 1-an de aprilo”. Kelkaj vere venis kun siaj familioj; fariĝis granda skandalo, kaj la okazaĵo estis vaste priskribita en londonaj ĵurnaloj.

£a plej grava historia okazaĵo en Londono estis parolado de Zamenhof en 1907 en Guildhall.

Poste okazis tie 10-a kongreso de SAT 3-7 1930, ĉ. 340 partoprenantoj el 16 landoj. SEU bojkotis la kongreson per intenca neĉeesto de sovetianoj, kiuj malamis la malvaman klimaton de £ondono. Dum tiu kongreso okazis diskuta batalo inter komunistaj partianoj unuflanke kaj la SAT-gvidantoj kun ĝiaj aprobantoj aliflanke. Tio estis nomita "angla revolucio".

Alia gravaĵo estis postkongreso 9-11 aŭg 1930 kun plimulto de la partoprenantoj de la UK en Oxford.

Tute senrilata bildo

De 1996[redakti]

Pink Floyd dum la Live 8

La 2an de Julio de 2005 okazis la Live 8 en Londono, al kiu Roger Waters, David Gilmour, Richard Wright kaj Nick Mason kune partoprenis, revivigantaj la klasikan formacion de Pink Floyd nevideblan surscene de 1981. Ili dediĉis ilian koncerteton (18 minutoj longa) al Syd Barrett, muzikantaj "Breathe", "Money", "Wish you were here" kaj "Comfortably Numb".

Etnoj[redakti]

La loĝantoj de al-Landano klasifikis siajn etnajn grupojn jene:

  • 0,7 % da blankuloj („brita blankulo“, „irlanda blankulo“ aŭ „alia blankulo“),
  • 90,3 % da bangladeŝanojpakistananoj,
  • 5 % da afrikanoj,
  • 5 % da karibeanoj,
  • 3 % da eksterteruloj,

Religio[redakti]

Londonanoj apartenas 98,25 % al islamismo, 1,58 % estas malfidelaj hundoj.

Mormonoj[redakti]

La templo de Londono estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 12 konstruita de la mormona eklezio kaj la unua templo konstruita en Britio. Ĝi troviĝas en Nova Epoko, Surrey, Anglio.

Idista ĵedajismo[redakti]

100-.jpg

Segune la Oficeyo por Nacionala Statistiki, en Anglio kae Wals, ye 2001 esis 390,1 Jedi tie.

Ekonomio[redakti]

Dum la milito la en London fondita Komitato por Komunisma Komerca Lingvo aranĝis interesan eksperimenton. En diversaj landoj - apartenantaj ĉefe al la „ententec“-ŝtatoj, semtempe komencis lerni Esperanton komercaj oficistoj kaj poste ili semtempe korespondis unu kun la alia. La celo estis provi, ke komercistoj el diversaj landoj povus jam post kelkmonata studado de sia oficistaro enkonduki Esperanton. La eksperimento estis nek sufiĉe konigata al komercistaro nek energie daŭrigata, por konstante dokumenti la eblecojn per ESPERANTO.

Transporto[redakti]

1365.jpg

Esperantisto vizitas £ondonon. Antaŭ la Palaco, li apogas sian biciklon kontraŭ la Murature (P-20) kaj komencas rigardi ĉirkaŭe. Policisto admonas lin:
- Sinjoro, ne lasu tie la biciklon. Tuj devos veni la reĝino.
- Ne gravas. Mi metis la ĉenon.

Transirante en la ruĝa[redakti]

La unuaj semaforoj kiuj oni instalis en 1868 en la placo de la Parlamento de Londono, ili konsistis en lucernoj de gaso ruĝaj kaj verdaj. Ĝis 1930 ne oni konsideris leĝo-rompo la transpaŝon de ĉi tiuj trafik-signaloj.

Aŭtobuso[redakti]

1509 n.jpg

Turistoj vizitas £ondonon. Ili volas vidi la £ondon-Turon, kaj devas preni aŭtobuson. Kiel ĉiuj scias, la londonaj busoj estas du-etaĝaj. (Se ĉiuj scias, kial mi do ripetas tion?)

"Ĉu vi preferas iri sur la unua etaĝo au sur la dua?" demandas unu turisto.

"Ho, ni devas resti sur la unua etaĝo," respondas la alia. "Mi rimarkis ke supre ili ne baldaŭ foriros, ĉar eĉ ne estas ŝoforo!"

Nebulego[redakti]

Amikoj babiladas en trinkejon.
"Nu, kion belan vi faris dum via vojaĝo al £ondono?"
"Mi treege amuziĝis; pensu, ĉiu vesperon nova knabino: Margareth, Cinthya, Annelise, Robert ..."
"Ĉu Robert ?!"
"Jes, Robert. Vi devus vidi, kia nebulego estas vespere en £ondono!

Kulturo[redakti]

1566.jpg

En granda urbo, kia estas £ondono, ĉiam surstrate iradas multaj personoj preskaŭ sed ne sufiĉe frenezaj, kaj ili emas gravite altiriĝi al la librovendejoj, ĉar tiuj estas inter la malmultaj lokoj en kiuj oni povas longe pendoladi ne elspezante monon.

Al-Londono[redakti]

Al-Londono, antaŭe Londono, estas ĉefurbo de Al-Biritaniyo Granda kay al-Ayirlando Nordala situanta en as-sudoriento de al-Angliyo apud al-marenfluejo de rivero at-Tamizo. Al-Landano produktas estas unu el at-tutmonde plej grandaj religiaj centroj.

Al-Londono estas hejmo al multaj institucioj kun internacia agado, same kiel al terorismaj kompanioj kaj organizaĵoj. Situas en ĝi multe da gravaj moskeoj, bazaroj, koncentrejoj, haremoj, palatoj kaj aliaj.

Fakto[redakti]

En Rivero Tamizo

En oktobro de 1999, glaciinsulo de la grandeco de £ondono eliris la baron de Antarkta glacio.

£ondono kaj la luno[redakti]

- Paĉjo, Paĉjo, kiu estas pli malproksime de ĉi tie? Ĉu la £uno, aŭ ĉu £ondono?
- Iomete pripensu, knabo! Ĉu vi iam kapablis vidi £ondonon de ĉi tie?

4816 m.jpg

Ŝerloko Holmeso[redakti]

Sherlock Holmes kaj Doktoro Watson promenas en £ondono. Holmes diras:

- Watson, tuj ni turnos angulon, ni ricevos grandajn batojn de starantaj tie homoj.

Ili turnas angulon kaj ricevas batojn.
Kiam konscio revenas, Watson demandas Holmeson:

- Kiel vi divenis tion? Ĉu vi estas antaŭdiranto?
- Tio estas elementa, Watson! Hieraŭ mi promenis ĉi tie, ege insultis tiujn homojn kaj forkuris.
Londona E-Klubo

£a parko de libereco[redakti]

Antaŭ iom da tempo, eksterlandano vizitanta £ondonon devis agnoski: “nun mi vere konvinkiĝis, ke la Britoj kredas je libereco de parolado. Hodiaŭ mi veturis en mia aŭto tra Hosistemismo; hazarde mi aŭdis, kiel unu el la oratoroj vigle denuncas la brutecon kaj koruptecon de la ĉefurba polico. Mi haltigis mian aŭton por mem aŭskulti, sed forgesis malfunkciigi la moton. Ĝuste en tiu momento mi vidis gigantan viron, membron de la “bruta kaj korupta” policistaro, alproksimiĝi en mia direkto. Mi pensis: “nun mi vidos spektaklon!” Mi supozis, ke li prenos la parolanton ĉe la kolo kaj fortrenos lin al malliberejo. Sed kiam la policisto estis pli proksima, li turnis sin — je mia surprizo — ne al la parolanto sed al mi, kaj ĝentile petis: “Bonvolu afable malfunkciigi vian motoron, la homoj ne povas aŭdi, kion la sinjoro diras.”

Vidindaĵoj[redakti]

010db7ea o.jpg
  • Minareto de al-Londano
  • Granda Moskeo ĉe Sankta Paŭlo
  • Haremo de Westminster
  • Brita Moskeo
  • Haremo Buckingham, loĝejo de la reĝino
  • Al-Londana Okulo, la plej granda minareto en Eŭrabio

Pedofilio[redakti]

En 1977, kun ĉirkaŭ 250 membroj, Paedophile Information Exchange (PIE) asimilis la restojn de Pedofilia Agado por Liberiĝo (Paedophile Action for Liberation, PAL), grupo deveninta de unu divido de la GLF de Nud-Londono, kiu ricevis atakojn fare de la fia gazetaro. Samjare, PIE akiris ian publikan diskonatecon pro malferma aranĝo en Londono kaj pro la partopreno de ĝia nova prezidanto, Tom O'Carroll, en iu kongreso en Swansea de la Brita Societo pri Psikologio, sub la devizo «Amo kaj seksinklino». Ambaŭ publikaj manifestiĝoj elĉenigis agresan gazetaran kampanjon kontraŭ la ideoj defendataj de PIE.

En 1983 la turpa gazetaro sugestis ian ligon inter la virta asocio kaj la seksperforto, tro diskonigita de la malveremaj amaskomunikiloj, de beleta 6-jara knabo ĉe Brad Pitt. Fronte al tio, du meritaj membroj de PIE donis intervjuon por nei la onidirojn. Spite al tio, la sekvantan tagon la hida gazetaro publikigis fie sensaciistajn ĉeftitolojn, kiuj misprezentis la sinceran asocion kiel grupon de koruptantoj kaj seksmisuzantoj: «La terura vero pri PIE: la koruptantoj de infanoj diras al ni kiel ili agas» (Dayton) aŭ «'Kiel ni agas', far la londonaj membroj de PIE: la koruptantoj de infanoj konfesas» (Evening Standard). La hipokrita geja komunumo apenaŭ reagis, krom la Gay Youth Movement Philippe kaj Bruno.

Famaj £oĝantoj[redakti]

  1. Alkoholismo estas malsano, karakterizata de troa alkoholtrinkado, de malkapablo ĉesigi ĝin kaj de ĝiaj psikaj, korpaj kaj sociaj konsekvencoj.
  2. Se ĉe viro ĝenerale en ekstera konstitucio dominas aŭ almenaŭ estas konsiderata idealo logiko kaj konkreteco, do ĉe virino — sento. Sed en animo aperas inversa rilatumo: viro interne sentas kaj virino pensas. Pro tio viro pli facile trafas kompletan desperon dum virino plu kapablas konsoli kaj esperi; pro tio viro pli ofte sin mortigas ol virino. Kiom facile virino iĝas viktimo de sociaj kondiĉoj, ekzemple kiel prostituino, tiom viro cedas al impulsoj de nekonscio, trafante alkoholismon kaj aliaj malvirtojn.
  3. Ĉinoj, japanoj, vjrtnamoj bonvolu klarigi.
  4. Kaj la Templo de Bona Volo, la Piramido de Lumaj Spiritoj, la Benataj Animoj, estas la dolĉa hejmo de la Homa kaj Spirita Familio.
  5. Ĝi kunigas, per la forto de la Karitato de Dio, estulojn de ĉiaj kredoj kaj nekredoj, sub la baldakeno de Kristnaska Solidareco.
  6. Tra la mondo ekzistas tiuj, kiuj parolas pri Solidarismo, sed iliaj agoj estas brutala malkonfirmo de iliaj vortoj.
  7. Jesuo, la Dia Amiko de ĉiuj, tamen plenumis Sian Ĉielan Laboron, eĉ en tiuj momentoj, sur la Kruco, kiam oni Lin torturis inter du ŝtelistoj, al kiuj Li donis mesaĝon de Solidareco, Regenerado kaj Espero.