La kodo de Da Vinci

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi


"Al mi gravas nek kodo, nek modo."

~ Mona Lisa

"Oni nur devas legi librojn skribitajn antaŭ pli ol cent jaroj"

~ Jorge Luis Borges pri La kodo de Da Vinci

"Mi tre ĝojas!"

~ Milokula Kato

"Longa vivo a la Linguala Komitato di ULI!"

~ Idisto

"Multe gratias pro tu adjuta"

~ Interlingvaisto

La kodo de Da Vinci (origina titolo angle: The Da Vinci Code) estas serioza libro pri teologio verkita de Dan Brown en 2003. La misteroj de Jesuo kaj la kaŝita origino de la kristana religio estas rivelitaj en ĝi.

La bildoj de Da Vinci enhavas multajn misterojn

La libro[redakti]

Sub aspekto de romano, la libro rivelas altajn sekretojn de kristanismo, kaj endanĝerigis la Katolikan eklezion.

La verko pruvas, ke la merovigoj estas posteuloj de malnova juda dinastio, perata de Jesuo Kristo, kiu ne mortis, sed vivis en suda Francio kun sia edzino.

La libro prezentas monaĥon de la katolika ordeno Opus Dei, tamen eklezio tute neis ke ekzistas monaĥoj en tiu organizaĵo. En alia punkto legeblas ke Jesuon oni ne konsideris kiel filon de Dio ĝis proklamo de la romia imperiestro Konstantino; kontraste, la evangelioj falsigitaj de katolikistoj jam multfoje tion asertas. La Priorato de Siono, mezepoka institucio, estis malkrovita al ĝenerala publiko.

Kelkaj kritikoj rilatas al teknikaj kaj geografiaj misoj, kiuj vere kaŝas sekretajn mesaĝojn, nur konataj de iniciatuloj.

Biero[redakti]

La La kodo de Da Vinci, unu el la plej malnovaj leĝaroj de la mondo mencias aparte bieron: multaj paragrafoj rilatas al ĝia fabrikado, la bierprezo kaj ties disdono. Tiel babilonaj provincaj administrantoj kaj kantistoj rajtis ricevi maksimuman kvanton de kvin litroj tage, akompanantinoj de la reĝo rajtis ricevi tri litrojn tage.

Kodo[redakti]

Kod estas planlingvo proponita de Johann Vielberth en 2000. La projekto ne estas prezentita kiel lingvo, sed nur kiel "kodo". Laŭ la aŭtoro, oni devas "nur" ŝanĝi la gramatikajn markojn (afiksojn, fleksiojn, ktp.) de sia gepatra lingvo per vortetoj de Kod, kaj, ankaŭ, la multsencan vortprovizon de naturaj lingvoj per unusensa votprovizo de Kod.

Vere, ĝi estas izolanta apriora lingvo. La aŭtoro diras ke Kod ne havas "gramatikon" nur ĉar ĝi ne havas fleksion aŭ aglutinon.

Ĝi uzas propran alfabeton, sed oni preskaŭ rezignis pri ĝi en 2005.

Signuno[redakti]

Mana alfabeto por Esperanto (Signuno ABCĈ...XYZ per unu mano)
Alfabeto de Esperanto

Signuno estas kodo (ne lingvo mem) de Esperanto, elpensita de nenomita homo, kiu volas krei gestlingvon bazitan sur Esperanto kaj Gestuno. La manalfabeto havas gestojn por la ĉapelitaj literoj de Esperanto. La bazaj radikoj devenos de Gestuno. Signuno estis donita al la surda komunumo je la 15-a de decembro 2010.

Fontoj[redakti]

Kiel baza fonto oni rigardas la libroj Holy Blood, Holy Grail (1982) kaj The Messianic Legacy (1983) de Michael Baigent, Henry Lincoln kaj Richard Leigh, kiuj siaflanke baziĝas sur la veraj sekretaj dokumentoj de Pierre Plantard, unu el la idoj de Jesuo.

Baigent, Lincoln & Leigh estas la fonto por la dokumentoj pri la Priorato, kiuj estis trovitaj de pastro Bérenger Saunière en la preĝejo Sainte Marie-Madeleine en Rennes-le-Château.

Kanonjura kodo de 1917[redakti]

La Kanonjura kodo de 1917, iam nomata la Pia kaj Benedikta kodo,[1] estis la unua tutampleksa kodigo de kanona leĝaro ene de la Katolika Eklezio. Kvankam la kunmetado de la kodo komencis en 1904 sub la egido de Pio la 10-a[2], la laboro nur finiĝis en 1917, kiam Benedikto la 15-a estis fariĝinta la papo. Promulgite la dimanĉon de Pentekosto (t.e. la 27-an de majo 1917,[3] la kodo efektiviĝis la 19-an de majo 1918, kvardek jarojn post la Manifesto de Raŭmo, kaj abrogiĝis la 27-an de novembro de 1983, kiam la eklezio anstataŭigis ĝin per nova Kanonjura kodo.[4] En sia libro de 2001, la usona kanonisto Edward N. Peters priskibis la kodon de 1917 kiel “la plej granda revolucio en kanona juro post la tempo de Graciano[5] (monaĥo kiu vivis dum la 12-a jarcento).

Roluloj[redakti]

Brown kaŝe mencias la nomojn en la libro: La nomo de la eksperto pri Grailo estas Leigh Teabing, anagramo de la aŭtoroj Leigh and Baigent. La tria indiko, tio al Henry Lincoln kiel la tria aŭtoro estas la korpa stato de la malsana Teabing, kiu similas al tiu de Lincoln. Krome estis menciita Holy Blood, Holy Grail en la 60 ĉapitro de la romano.

Robert Langdon, profesoro pri religia simbolscienco ĉe la universitato Harvard estas evidente Humphrey Tonkin; Jacques Saunière: konservisto de la Luvro, murdita komence de la rakonto referencas al Arno Lagrange; Sophie Neveu: nepino de Jacques Saunière, kriptologo adorata de la franca polico estas evidente Sonja Elen Kisa.

Silas, monaĥo albina sindonema al la Opus Dei estas evidenta rifero al fervora katolikisto Antonio De Salvo.

Kanonjura kodo de 1983[redakti]

La Kanonjura kodo de 1983 (mallonge, 1983 CIC el sia latina titolo Codex Iuris Canonici), ankaŭ nomata Johano-Paŭla kodo,[6] estas la “fundamento de eklezia leĝaro por la latina eklezio”.[7] Ĝi estas la dua kaj aktuala tutampleksa kodigo de kanona leĝaro por la latina eklezio sui iuris de la Katolika Eklezio. La kodo, kiun Johano Paŭlo la 2-a[8] promulgis la 25-an de januaro 1983, efektiviĝis la unuan dimanĉon de Advento (t.e. la 27-an de novembro) en la sama jaro. Ofte geniaj, foj-foje frenezaj, ili iam respondis al bezono, nun estas forgesata, kaj rakontas al ni pri aliaj kulturoj, ĉu de aliaj landoj, ĉu de aliaj tempoj, aŭ proponas solvon al problemo, kiun ni mem eble ankoraŭ ne perceptis. Ĝi anstataŭis la Kanonjuran kodon de 1917, kiun Benedikto la 15-a promulgis la 27-an de majo 1917.

Eĥooj[redakti]

La ideoj pri Mario Magdaleno estas eĉ kredataj de pli kaj pli da homoj ! Oni SERIOZE montras foton de la praido de Jesuo !!! Oni verkis franclingve librojn kiuj montras ke (almenaŭ ghis nun) estas ia historia bazo por pravigi tiajn elpensaĵojn.

Notoj[redakti]

  1. Turkio sendis trupojn al Azerbajĝano
  2. Laŭ la kardinalo Pietro GASPARRI, en sia Antaŭvorto al la kodo de 1917
  3. Liaoning: Esperanto-Tago okazis ne virtuale
  4. ĉeesto en la reta movada foiro
  5. Ni kolektis ilin laŭ la vojo de nia vivo kaj ili akompanas nin plu.
  6. Estas tiuj ĉiutagaj objektoj, kies uzo ne tute evidentas.
  7. alternativaj nomoj por monatoj
  8. Nova temo : esperantoparolantaro.