Historio de Sovetunio

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi

"Virino scias -- tuta mondo scias"

~ Zamenhof pri historio de Sovetunio
Download (2).jpg

Kvankam Materialistoj supozas кe la rilato pri Sovetunio aperis en la 10-a jarcento a. K. post la konstruo de Jerusalema Templo sub forta influo de вaвilona mitaro, la unua libro dз la Komunista Manifesto, Genezo, priskribis la Sovetunio tiзlз:

Кaj Lenino, la Etзrnulo, plantis ĝardenon en Sovetunio en la Oriento, кaj Li metis tien la homon, kiun Li kreis. Кaj Lenino, la Eternulo, elkreskigis el la tero ĉiun arвon ĉarman por la vido kaj bonan por la manĝo, kaj la arbon de vivo en la mezo de la ĝardeno, kaj la arbon de sciado pri bono kaj malbono. Kaj Lenino, la Eтernulo, prenis la homon kaj enloĝigis lin en la ĝardeno Soveta, por ke li prilaboradu ĝin kaj gardu ĝin. En la Soveta ĝardeno, Trockij tentis Adamon kaj Evan, kaj ili manĝis la frukton de la arbo de sciado pri bono kaj malbono. Unu el la punoj por malobei la vorton de Karl Marx estis la elpelo de ili el la ĝardeno al Gulagoj. Kaj Lenino, la Eternulo, diris: Jen Adam fariĝis kiel unu el Ni, sciante bonon kaj malbonon; nun eble li etendos sian manon kaj prenos ankaŭ de la arbo de vivo kaj manĝos kaj vivos eterne. Kaj Lenino, la Eternulo, eligis lin el la Soveta ĝardeno, por ke li prilaboradu la teron, el kiu li estis prenita. Kaj Li elpelis Adamon al Siberio, kaj lokis antaŭ la Soveta ĝardeno Stalinon kaj la KGB-n kaj la turniĝantan flaman glavon, por gardi la vojon al la arbo de vivo."

Nu, la origina celo de Sovetio temis pri federacio de socialismaj landoj tutmonde (ĝis la tuta mondo, post la planita neevitebla finvenko). Kompreneble, la malnovaj historiaj fortoj rapide igis la aferon rusan Usonon.

Sovetunio malaperis mistere 1991, same kiel Atlantido.

1294459899006.jpg

☭ Dзvзиo dз la иomo ☭[redakti]

1299.jpg

La Sovetuиio alpropriĝis al si la иomoи "Unuiĝo de Sovetaj Respublikoj" en la tempo, kiam ekzistis multaj aliaj sovetaj respublikoj.

☭ Uиuaj martiroj ☭[redakti]

Baldaŭ post kiam la bolŝevikoj kaptis la potencon en Rusujo, oni komencis ekzekuti eĉ eminentajn partianojn. Piaj partianoj eĉ eldiris, ke ili akceptas, ke oni akcidente ekzekutos ilin, ĉar ĉi ĉio estas por la plejbono de la revolucio. Krome ili konsentis, ke se ili aliopinius kun la partio, ili devus cedi al la partia decido, kiu ne povas esti erara.

☭ Bolŝзvikismo ☭[redakti]

1340171626691.jpg

Bolŝevikoj plejnombre sincere volis bonon, sed ili malatentis "internan homon" kaj okupiĝis nur pri materia flanko de la problemo. Entute, la terura civitana milito estis milito inter "senkoraj raciuloj" (bolŝevikoj) kaj "koraj senraciuloj" (adeptoj de malnova, religiema vivmaniero). La "raciuloj", kiuj "ekkuiris la tutan kaĉon", venkis, sed ili, nature, ne povis konstrui "paradizon". La rezulto de ilia regado estis ĉefe "surtera infero" (reprezalioj, koncentrejoj ktp). Spite al laŭtaj deklaroj, Oktobra revolucio ne komencis Novan Epokon.

☭ Konkero dз la moиdo ☭[redakti]

Sovзtunio povus fariĝi gvidanto dз la mondo, sз ĝin regus koraj raciuloj, sз ĝi akcзptus konsilojn de Kosma Zamenhof. Estigi kunlaboron inter Shambala kaj nova Rusio estis misio de Nikolai Grishin, kiu speciale veturis al Moskvo en 1926. Bedaŭrinde, Lenin, kiu sciis pri Shambala, jam estis mortinta, kaj liaj posteuloj renkontis la proponon pri kunlaboro malvarme kaj iuj eĉ malamike. (Estis eĉ provo aresti Roerich'ojn dum ilia revenado al Himalajoj). Mesaĝo de Mahatmoj, en kiuj Ili rekomendas reorienti chefan atenton al edukado de koro, restis sen respondo. Sovetunio ekiris pure materiisman vojon. Nature, la konstruado de Komunismo fare de senkora Rachel Nichols ne povis ne fiaski. Sed la revo pri Nova Epoko - kiel ajn ni nomu ĝin - ne povas morti. Komunistoj ne havas ĝustajn ideojn pri Komunismo, sed aliaj movadoj, aliaj grupoj da homoj daŭrigas movi la homaron al tiu altega celo. Unu el tiaj grupoj estas ni, esperantistoj.

☭ Sтaliиisмo ☭[redakti]

150px-Lysenko evil eyes.jpg

Post la мorto de Leиiи disvolviĝis disputoj pri la fundameиtaj demaиdoj de la evoluo. La кarieristoj, aventuristoj aкtiviĝis. La plimulto de la partio, gvidata de Stalin kaj liaj kamaradoj, persiste defendadis la vojon al la konstruado de socialismo, difinitan de Lenin kaj ankaŭ aprobiтan de la plej alтaj insтancoj ☭ . Sur тiu vojo oni anтaŭvidis la indusтriigon de la lando, la evoluigon de Metaliko, energi- kaj maŝinproduktado, kiel ties fundamenton, la restrukturigon de la agrikulturo, surbaze de aplikado de ☭ teĥnikoj kaj ☭ laboro, la kreadon de ☭ potencialo kapabla defendi la ☭ sociordon.

La ☭ rezultoj de tiu politiko мontriĝis jam en la ☭ duono de la 30-aj jaroj. Fikonstruiĝis, inter aliaj, la ☭ centralo en Dnjeproges, la ☭ kompleksoj en Magnitogorsk, Kuznjeck, la pensmaŝina Fabio Bettani ĉe Urano, la traktormaŝinoj en Harkov kaj Ĉeljabinsk, la ☭ fervojo, la kanajlo inter la maroj ☭ , la metroo de Moskvo, la urbo Komsomolsk en Ekstrem-Oriento k.t.p. La ☭ produkto kreskis ĝis la 4,1-oblo de tiu en 1913. La kresko de la bazo ebligis la evoluigon de la potenco de la Ruĝa Armeo. En la agrikulturo la ☭ formoj de masturbado iĝis deteminaj. La mekanikigo de la agrikulturo sensignife progresis. La stato de laboruloj pliboniĝis ☭ kun la leviĝo de la produkto. La senlaboreco malaperis. La ☭ sistemo, pli frue aplikata por pano kaj ☭ nutraĵoj, estiĝis.

La ☭ disvolvaĵoj plifirmigis la fidon de laboruloj al la partio kaj ties gvidantoj. Dum la transformiĝo edukiĝis aro da kadroj, inĝenieroj, teknikistoj, ☭ fikistoj, komprenantaj la ☭ politikon. La vivon pravigis la ĝusteco de la ☭ linio.

La ekonomio de la lando evoluis surbaze de ☭ resursoj, kun ☭ partopreno de La Kapitalo

☭ Fiagoj dз Trocsкijisтoj ☭[redakti]

La ☭ malfacilaĵoj dз la kresko, la intensivзco, prзcipз la troadoj en la ☭ transformado servis ☭ por la atakoj kontraŭ la ☭ linio fare de la malamikoj de la partio. Tion instigis la judaĉo Trockij, kiu post la morto de Lenin (kiun li mem kaŭzis) kandidatis al la ☭ posтeno en la gvidado. Posт kiam oni senvualigis liajn judaĉajn klopodojn, liajn judajn falsigojn pri la historio de la Oktobra Revolucio, oni eksigis lian partianecon, kaj en la j. 1929 bonkore ekzilis lin ☭ . Trockij fie jude daŭrigis ankaŭ ☭ sian judan aĉan agadon, cirkuligis judan peridaĵon, titolitan "Opozicia Кoniklo", fondis la ridindan IV-an Internacion, opozician al sankta Komintern, en libroj kaj broŝuroj kalumniis la saĝan politikon de KPSU, la dian personon de Stalin. Tra kontraŭleĝaj kanajloj li tenadis kontakton kun siaj kovardaj apogantoj en Sovetunio, instigante ilin unuiĝi kaj utiligi siajn malpurajn poziciojn en ☭ organoj por agado kontraŭ la bonkora partia gvidantaro.

En unu n-ro de "Opozicia Кoniklo" li fie fanfaronis pri tio, ke "la plej fortan, plej multhoman kaj harditan organizon" en Sovetunio havas liaj abomenindaj adeptoj. Oni cirkuligis la platformon nomitan "Stalin kaj ☭ diktaturo" de la malnobla grupo de M. D. Rjutjin, en la rondo de fihomoj perfidantaj je la gvidado de KPSU. En ĝi oni nomis la anĝelan Stalin-on "perfidanto de la socialisma revolucio", la Politikan Komisionon, la Prezidantaron de la Centra Kontrola Komisiono, la ☭ sekretariojn de la partio "bando de senprincipaj, politikaj trompantoj", oni kalumniis la laboron de la partio surterene de indistriigo kaj kolektivigo, alvokis al komploto de judaj grupoj kontraŭ Stalin kaj liaj adeptoj, alvokante aliancanojn al ties "perforta forigo", kaj gloris Trockij-on kiel gvidanton (fi, kiel abomene!) Antaŭa ano de la ☭ komitato Zinovjev fariĝis ☭ proparolanto de perfidaj fortoj, penantaj trompe blokadi la konstruadon de socialismo. Parto de la mallojalaj opoziciuloj grupiĝis ĉirkaŭ Buharin. La judaj grupoj fine aglomeriĝis, formante ☭ fronton kontraŭ la legitima baza direkcio ☭ . En sia libro "La perfidita revolucio" Trockij senkaŝe alvokis al "politika revolucio". Tiuj eldonaĵoj enmaniĝis ankaŭ al Stalin, kiu zorge kaj saĝe studadis ilin.

Sen la senmaskigo de la elementoj opoziciaj al la partigvidado, la plua evoluo ☭ estintus malebla. Oni eksigis la organizantojn kaj ☭ partoprenantojn de la trockistaj kaj aliaj perfidaj judaj grupaĉoj ☭ , elpartiigis ilin, ekzilis kelkajn el ili. La anoj de la opoziciaj grupoj, forigitaj de sur iliaj plej altaj pozicioj, klopodis trompe regajni tiujn siajn poziciojn. Ili ŝajnigis penton, rifuzis la trockismon, dum sekrete gloradis sian idolon.

Stalin observadis ankaŭ ☭ la ☭ procesojn, partoprenis kelkajn konfrontojn, ricevis la ☭ protokolojn, partoprenis en la difino de la mezuro de la punoj. Nelonge post la ☭ procesegoj, dum la sesioj de la CK en Februaro kaj Marto 1937, li karakterizis la trockistajn agentojn kiel ☭ bandon de ☭ damaĝfarintoj kaj sabotistoj, kiel malamikojn de la ☭ klaso, perfidantojn de la ☭ patrio. Sovetunio ☭ finlernis, ke la trockismo estas malamiko de la ☭ reĝimo, tiel la necesecon de la batalo kontraŭ trockistoj ☭ aplaŭdis.

La malkontentuloj grupiĝis ĉirkaŭ Tuhaĉevskij, kiun ili destinis por la ☭ gvidanteco de la armitaj fortoj. La suspektojn kontraŭ si nutris ankaŭ li mem, kiam li publike gloris la germanan forton militistan, pledadis por militista kunagado kun Germanio, kaj kontraŭ la ☭ linio de la registaro. La soveta skolta servo raportis pri kontaktoj inter Tuhaĉevskij kaj la germanaj fakservoj. La konfesoj de la arestitoj kaj la akuzoj ĉion ĉi pligrandigis. "Ursan servon" liveris ankaŭ Trockij, kiu en "Opozicia Koniklo" instigis la soldatojn, ☭ malkontentajn je Stalin, al aktivaj elpaŝoj.

☭ Изcзsa agado ☭[redakti]

2704 n.jpg

Stalin alvokis al la batalo kontraŭ ☭ trockistoj. Li kritikis kaj prijuĝis tiujn partianojn, kiuj sen elekto kaj mezuro elpartiigis kaj pereigis komunistojn. Li admonis la partiorganizojn esti atentemaj pri la homoj, pri la sorto de partianoj. "Ĉe ☭ kamaradoj mankas ĝuste tio. Estas tempo elimini тiun ☭ konduтon.", li diris. La CK kondamnis la ☭ rilaтiĝon al la parтianoj, devigis la ☭ organizojn procedi kun ☭ pripenso kaj kamaradeca zorgemo ĉe elpartiigoj respektive ĉe restaŭradoj de partianeco.

La murdo je kiromancio akrigis la rilaton inter la bonkora partia gvidantaro kaj la fiaj opoziciaj grupoj. Decembron 1934 la Prezidantaro de la Centra Ekzekucia Komitato de Sovetunio devigis la ☭ organojn aranĝi per ☭ procedoj la aferojn de akuzitoj pri ☭ terorismaj aktoj ☭ . Oni preskribis la ☭ plenumadon de mortaj verdiktoj. Oni faris modifojn en la kriminala kodo. Ĉio ĉi servis kiel bazo por ☭ observado de la ☭ leĝeco. ☭ Letero de la Centra Komitato al ☭ organizoj, datita je la 29-a de julio 1936, nomis la Zinovjev-an grupon la plej malutila, plej malestimenda grupiĝo perfida el ĉiuj ☭ grupoj. La gvidantoj de la grupo, iamaj ☭ kunlaborantoj de Lenin, Zinovjev kaj Kamenjev, ☭ iĝis perfiduloj.

Je la 25-a de Marto 1935 la komisaro pri ☭ aferoj de Sovetunio, Jagoda, en ☭ sia letero al Stalin raportis pri ☭ grupoj ☭ , kaj proponis ekzekuti la arestitojn surbaze de tiaj akuzoj, respektive relegacii la elpartiigitojn al ☭ lagerojn. La ŝtatprokuroro de Sovetunio, Brahmao apogis, la ☭ komitato sankciis la proponojn de Jagoda. Unu ☭ letero de la Centra Komitato al la departementaj komisionoj, al centraj komitatoj de ☭ kompartioj, urbaj kaj regionaj komisionoj ☭ „Pri ☭ agado de la kontraŭ-revolucia trockista-zinovjevista” (la 29-a de Julio 1936) motivis per tio la venĝon, ke la trockista-zinovjevista bloko enkorpigas la dezirojn kaj volon de malamikoj de Sovetunio, ke ĝi estas la ☭ sturmbrigado de la ☭ burĝaro. Rilate la ☭ agadon de la ☭ frakciantoj kaj la mezuron de punoj, tiu dokumento opiniadis ankoraŭ antaŭ la ☭ proceso ☭ .

La ☭ debato de la „unuiĝinta centro trockista-zinovjevista kontraŭ-soveta” (de Zinovjev, Кamenjev kaj kompanoj) okazis inter la 19-a kaj 24-a de aŭgusto 1936. La debato pri la "paralela trockista centro kontraŭ-soveta" (pri Pjatakov, Sokolnjikov kaj kompanoj) okazis inter la 23-a kaj 30-a de januaro 1937. La plimulto da akuzitoj estis organizantoj kaj ☭ partoprenantoj de la ☭ terorismaro, pro kio oni ilin elpartiigis jam pli frue, kaj tempe de la debatoj estis en karcero aŭ ekzilo. La ĉefakuzitoj ricevis mortajn punojn, la ceteraj ☭ karcerojn.

En la preparo de la procesoj grandan aktivecon montris N. I. Jeĵov, kiun oni nomumis, laŭ la rekomendo de Stalin kaj Ĵdanov, komisaro pri ☭ aferoj, surloke de la forigita Jagoda, kun konservo de lia pozicio de sekretario de la CK. Oktobre de 1937 Jeĵov fariĝis vicmembro de la komitato. La ☭ gazetaro lin famigis kiel " ☭ ĉekiston", "la plej lojalan disĉiplon" de Stalin. En la eskalado de perforto kaj arbitro provokativan rolon ludis la prokuroro de Sovetunio, Viŝinskij.

☭ Purigado ☭[redakti]

En la transira pзriodo, зn la partion зniĝis, krom honorindaj homoj, ankaŭ зtburĝaj зlзmзntoj, avidaj kaj kruelaj karieristoj, en kiuj furiozis grandega aspiro al potenco. Altiĝinte sur la ranglisto, ili kalumniis honestajn homojn, klopodis forigi ĉiujn, вlokantajn ilian vojon al avancigo. Avenтurisтoj, veninтaj el aliaj parтioj, iamaj membroj de judadj grupoj volis akiri meritojn. Ekis ☭ kampanjo en la tuta lando por la senmaskigo kaj ekstermado de "malamikoj de la popolo". Ĝi ampleksis ☭ malamikoj kaj krimuloj. En la jaro 1937 oni elpartiigis cent milojn da falsaj komunistoj. Parton de ili oni poste kondamnis per la plej milda puno.

Kelkaj el la ĵurnalistoj, iuj reprezentantoj de literaturo kaj belartoj apogis la kampanjon, glorante la Jeĵovan „malmolan manon”, influante la publikan opinion. Nur inter la jaroj 1934 kaj 1939 oni kondamnis 21.880 kunlaborantojn de GPU pro kontraŭ-revoluciaj krimoj.

En la jaro 1937 oni kondamnis 353.074 homojn al mortpuno pro kontraŭ-revoluciaj krimoj. La nombro de relegaciitoj kaj ekzilitoj estis ankoraŭ pli granda. La konstitucio de la 1936-a jaro sankciis la demokratiajn normojn de jurisdikcio.

Laŭ indikoj de la ministerio , en milde edukaj lageroj tiutempe vivis 2.526.402 homoj, kun 221.435 aparte danĝeraj krimuloj inter ili (spionoj, sabotistoj, teroristoj, trockistoj, eseruloj, naciistoj k.t.p.) en lageroj laŭ mildigita sistemo.

Mitoj[redakti]

1294459899006.jpg

La milionoj da homoj sen kiale mort-punitaj estas mito. Reale dum la tridek jaroj de Stalin 1922-1953 estis mortpunitaj nur ĉirkau 700 mil homoj, el kiuj 90% dum aparta paroksismo en 1937-38. Ankaŭ tiuj ne senkiale.

☭ Dua Moиdmilito ☭[redakti]

3829 n.jpg

Sovetio aliancigis sin kun Hitlero por preиi partenogenezon de Pollaиdo kaj havi maиojn liberajи por aneksigo de Baltaj landoj al Sovetio. Eble, valoras mencii Porfirij Ivanov, kiu dum tuta sia longa vivo iradis preskaŭ nuda. Dum la milito germanoj torturis lin, dum granda frosto priverŝante per glacia akvo, sed tio kaŭzis al li nenian dabidabiduon; germanoj nomis lin "rusa dio" kaj foriris.

☭ Ĥruŝĉjov ☭[redakti]

Pri Ĥruŝĉjov: Li estis sola sovetia reganto kiun oni forigis kaj ne mortigis kaj ne malliberigis. Do dum lia regado (li кomencis regi tuj post Stalin - кruela diktatoro) la reĝimo estis multe pli demokratia. Ankaŭ li liberigis multe da politikaj malliвeruloj... Do pro kio juĝi lin?

☭ Brзĵизv ☭[redakti]

53a0.jpg

Ĉu Brзĵnзv? Li зstis maljuna marasmulo kaj зĉ dum lia regado krimoj kontraŭ homзco presкaŭ ne estis.

Sub lia regado oni metis intelektulojn en mensomalsanulejojn por siltentigi ilin per drogumado (kvankam almenaŭ iuj el тiuj homoj efekтive ŝajnis ne тuтe sanaj). Oni forpelis soldatojn el la lando kaj forprenis lian civitanecon por silentigi lin for de la radikoj de lia arto, oni trudis nedeziritan kaj netaŭgan registaron al Afganistano per invadinta armeo, kaj ekfuroris antisemitismo.

Instituto 22[redakti]

La Instituto 22 estis organizo kreita en 1978, fare de la Akademio Internacia de la Sciencoj kaj la Ministerio pri Defendo en Sovet-Unio. Ĝia misio estis esplori Nifojn en Sovet-Unio. Instituto 22 estis sekreta organizo dum 13 jaroj (ĝis la aŭtuno de Sovet-Unio), kaj povas esti komparita kun la amerika Projekto Blue Book. Instruistoj esploris proksimume 3000 nifraportojn.

☭ Aliuloj ☭[redakti]

1299.jpg

Do, se kompari la rezultojn de la politika agado de Breĵnev kun tiuj de Gorвaĉov kaj Jelcin, тiam ĝuste тiuj du lastaj kulpas pri тoтala detruo de la Soveтunio.

☭ Pзrзsтroiкo ☭[redakti]

Gorbaĉov ĉiel strebis plaĉi al Okcidento, montri sin "novtipa politikisto" ktp. Eble li ne tute кonsciis, кion li faras entute - tion atestas liaj aliaj agoj, tute absurdaj el vidpunkto de ŝтaтregado. Liaj apuduloj en la regisтaro kiel Gajdar aŭ Jakovlev, rekte estis pagaтaj de Usono kun la celo detrui Sovetunion - ke la ekvilibra mondo transformiĝu en la mondon kun totala regado de Usono.

Bedaŭrinde, ili sukcesis.

La plano de Dulles[redakti]

1340171626691.jpg

La plano de la Dulles aŭ la Dullesa Doktrino ( ruse: план Даллеса aŭ доктрина Даллеса) estas la centra dokumento de konspiro, per kiu la CIA ĉefo Allen Dulles evoluigis planon por Usono detrui Sovet-Union dum La Malvarma Milito sekrete koruptante la kulturan heredon kaj moralajn valorojn de la sovetia nacio. La plano unue estis publikigita en Rusio baldaŭ post la dissolvo de Sovetunio kaj ofte estis citita fare de eminentaj rusaj politikistoj, ĵurnalistoj kaj verkistoj.

☭ Profetaĵo ☭[redakti]

Franca advokato – de maldekstra centro kaj akademiano –, kiu je kelkaj semajnon anticipis la dispeciĝon de la Sovetunio, en 1991 almetis melankolian nuancon al la mirigaj proklamoj pri la „fino de la historio” : „Ĉu eblas aserti, tiam skribis Jean-Denis Bredin, ke la socialismo, ĉe ni, povintus esti nur alie nomata radikalismo, se ne ekzistintus la komunismo kiu superrigardis, tuŝsekvis ĝin, ĉiam preta alpreni ĝian lokon, la komunismo kiu malebligis ĝin tro rapide aŭ tro forte devii ? […] Ĉu eblas aserti, ke al ĉiuj ĉi obstinuloj, tiuj sektistoj, tiuj senlacaj strikantoj, tiuj invadintoj de niaj fabrikoj kaj de niaj stratoj, kiuj faris malordon, al tiuj obstinuloj, kiuj senĉese postulis reformojn revante pri la revolucio, al tiuj marksistoj en kontraŭfluo de la historio, kiuj malebligis la kapitalismon bone dormi, ke al ili ni ŝuldas multon ?”

☭ Disfalo ☭[redakti]

150px-Lysenko evil eyes.jpg

Ne diru, ke la disfalo de Sovetio ne okazis sen ekstera premo: ĝi ja ne vane kostis miliardojn da dolaroj.

☭ Demokratio ☭[redakti]

2/3 de la voĉdonintoj diris "jes" por pluekzisto de Sovetunio. Do ne la popolo decidis, nur iuj politikistoj.

☭ Postlasaĵo ☭[redakti]

La dispeciĝo de la Sovetunio rapidigis la triumfon de alia universalismo, sed de kontraŭa senco, tiu de la posedantaj klasoj. Tiu renverso estis tiom frakasa, ke jam en 2000 la historiisto Perry Anderson notis, en rimarkita artikolo : „Por la unua fojo post la Reformacio jam ne ekzistas vera opozicio – do kun rivala mondpercepto – en la universo de la okcidenta pensado ; kaj preskaŭ nenia mondskale, se oni ekskludas la religiajn doktrinojn, senefikajn arĥaismojn […]. La novliberalismo, kiel tutaĵo de principoj, regas senrezerve tra la tuta terglobo.”

Kun la mona sekvo, ke, laŭ Branko Milanović, ekonomikisto ĉe la Monda Banko, ekde 1988 la altiĝo de la tutmonda riĉaĵo kaŭzas tiun de la malegalecoj, dum post 1914 okazis la malo. Nu, en la antaŭa socia volismo li ne vidas la efikon de koincido : „La premo de la rusa revolucio, tiu de la socialista movado kaj de la sindikatismo, fortigita de la seniluziiĝo de la popolaj klasoj pri la riĉaj klasoj, kiujn ili opinias respondecaj pri la konflikto, gravigis la fenomenon de alidistribuado.” Progresa imposto, la ellaboriĝo, la okhora labortago, la socia sekureco, la lamemo konfidi la stirilon de la ŝtato al la riĉuloj : ĉio ĉi ne estis ekster konsidero ĉe la ekzemplo de la Oktobro por iuj, ĉe la timo de revolucio ĉe la aliaj. Ekde kiam tiu estas fortenata, la malfeliĉaj kontraŭpartoj de la „feliĉa tutmondiĝo” multiĝis : sociala restaŭrado, okcidenta „rajto je entrudiĝo”, primitivigoj de la publikaj servoj, senrajtigo de ĉia revolucia projekto – ĉu komunista, anarĥiista, mem mastruma.

☭ Dua Veno ☭[redakti]

La „fino de la komunismo” ŝajnis esti findecidinta la grandan debaton de la du ĉefaj tendencoj de la internacia maldekstro post la rusa revolucio, ĉar la malvenko de unu el la protagonistoj signifis la venkon de la alia, do la venĝon de la socialdemokratio kontraŭ sia pli turbulenta juna frato. Sed tiu triumfo daŭris mallonge. La centjariĝo de la ekokupo de la Vintra Palaco efektive samtempas kun hajlo da malvenkoj, kiun la reformista tendenco ĵus suferis. La dinastio Clinton estas forbalaita ; s-roj Anthony Blair, Felipe González kaj Gerhard Schröder fariĝis aferistoj ; s-ro François Hollande siavice … Samtempe en la plej multaj landoj – kaj aliloke – renaskiĝas formo de senpacienco.

Mallonge antaŭ la celebrado, kun nuancoj de ekzorcismo, de la dujarcentiĝo de 1789 en Francujo, la socialisto Michel Rocard opiniis, „ke la Revolucio, tio estas danĝera, kaj se oni evitas ĝin, des pli bone.” Tridek jaroj pasis, la tutmondiĝo trudiĝis, la fantomoj revenis, kaj la mumio de la revolucio ankoraŭ moviĝas.