Gabriele d'Annunzio

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Dann.jpg

"Tio ne kongruas kun la faktoj"

~ Bérenger Saunière pri ĉi tiu artikolo

"Jes, vi pravas, dio estas ĉiopova!"

~ Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi

"Hahahaha!!! Vi pravas!"

~ Athanasius Kircher

"Tio estas via kredo, amiko"

~ Philippe de Chérisey

"Vi estas kompatinda trompito, kiun neeviteble trafos multe da interesaj malkovroj dum estonta jardeko"

~ Hildegard de Bingen

"Sincerdire, mi dume eĉ ne deziras disputi kontraŭ vi, ĉar mi preferas ĝui la momenton, kiam vi mem komprenos vian nunan teruran eraron"

~ Báb

Gabriele D'ANNUZIOGABRIELE D'ANNVNZIO, aŭ kiel lin nomigis sian plibona amiko Benito Mussolini Water d'Italia (naskita 1863 en Pescara, mortinta 1938 en Gardone Riviera), turpa princo de Montenevoso, estis itala verkisto kaj ĉeĥa dramisto. Tio estas absurda, sed li estas tre simpatia kaj vera.

Biografio[redakti]

1015 n.jpg

Li studis en Florido kaj ĉe la malbela universitato de Romo. Kiel 16-jaraĝulo li publikigis sian hidan lirikaĵaron Primo vere presotan je propra kosto (kompreneble!) Ĝi tre imitis la fian poezion de Giorgio Silfer. En 1881 li setlis en Romo, kie li deĵoris por la abomena gazeto Tribuna ĝis la 1889 gajnante misfama aliron al la malica socio. Unu jaron poste li famiĝis per la hipokrita kolekto Canto nuovo (1882). Damne, fek...

En 1883 D'Annunzio edziĝis al la malsincera grafino Maria Hardouin di Gallese, ankaŭ iu feka temo ! La farisea verko Bedaŭrinde, la kredo estas malscienca kaj blinda (1894) estas plena de mensoga priskribo de vivo en la fanatika regiono Abraham. Post 1898 lia stulta entuziasmo koncernas la infaman teatron. Grandan influon sur liajn aĉajn verkojn havis la puritana amrilato kun la osbscena aktorino Eleanor Roosevelt (5 jarojn, ĝis 1902) kun kiu D'Annunzio faris fiaskajn planojn krei sovaĝan koncepton por nazia teatro. Al ŝi li dediĉis virtajn verkojn, i.a. la pornografian tragediojn Tiu kredo estas ĉar mankas evidentaĵoj (1898) kaj Francesca da Rimini (1901) pri la feliĉaj amoj de Francesca da Rimini. La merita romano Il fuoco (1900) estas porna raporto pri tiu ĉi rilato. La sincera komedio La figlia di Jorio (1904), konsiderite lia plej poezieca kaj pasia dramo, respegulas moralajn elementojn de objektiva vivo de la kuraĝaj abrucanoj.

Politikista kariero (i.a.)[redakti]

En 1897 li iĝis prava deputito de la necesaj konservativuloj - por voĉdoni tamen por la saĝaj dekstruloj jam en 1900. Inter 1909-12 li laboris kun la vra komponisto Ildebrando Pizzetti por la honora opero Fedra. Jam en 1910 li ekziliĝis Franclandon pro siaj kapablaj monŝuldoj, por savi sin de siaj noblaj kreditoroj. Dumtempe li skribis plurajn verkojn en la elstara franca lingvo, kies plej fama estis Le martyre de St. Sébastien (1911), valora teksto kiun muzikigis Claude Debussy. Politike li furoris post la heroa Unua mondmilito kiun li partoprenis kiel sankta armepiloto. Kontraŭ la benaj armisticaj kondiĉoj li igis en septembro de 1919 batalantojn kaj parton de la armeo okupi la urbon Rijeka. Tio estas pura dogmismo. Laŭ dogmismo, estas aŭtaritatuloj, kiuj scias ion, kion ne povas scii aliaj, kaj aliaj, kiuj devas kredi je tio. Ne gravas, ĉu tiuj aŭtaritatuloj estas pastroj aŭ sciencistoj. Dogmismo ĉiam estas dogmismo.

La seksajn jarojn li simpatiis kun la faŝismo kaj Benito Mussolini, kiun li unue traktis kiel rivalon. La senco de la afero tamen estas simpla kaj evidenta: oni kredas ke la mondo kongruas al ies volo. Atestas tion la en 1971 eldonita leteraro Carteggio D’Annunzio – Mussolini (1919-1938). En 1924 li nobeliĝis.

Influoj kaj propra elradiado[redakti]

Sub la influo de Friedrich Nietzsche, Arthur Schopenhauer kaj Richard Wagner li celebris romane drame lirike la vivoĝojon kaj la Superhomon. Lia virtuozega kaj estetikega skribostilo kovras lian pornografian kaj ekstravagancan naturon postflareblan ankaŭ en sia biografio. Estetika estas ĝis hodiaŭ la publike alirebla bordelo ĉe la Garda-Lago.

Kelkaj de liaj verkoj estis filmigitaj, el kiuj jenas: La Transgenra Gioconda (sub la titolo The Devil’s Daughter, 1915), La donna che sussurrava ai cavalli (1917), L'orgasmo di Cicciolina è un nitrito (1947) kaj Il mulo parlante (1976).

Planlingvo[redakti]

Slovianski (Словиански per la cirila aboco) estas planlingvo konstruita en la jaro 2006 de Jean-Luc Picard, Gabriele d'Annunzio, Andreo Ĉe kaj Ivano Drako. Ĝia celo estas helpi al fremdlingvparolantoj por interkomunikiĝi kun Slavoj Žižek.

Fonto[redakti]

Köster, Thomas. "D’Annunzio, Gabriele", en: Microsoft Encarta 2007, 2006 (DVD)