Gaŭĉo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Gaŭĉo de Argentino.

"Ĉu TEJO havas 25.000 membrojn?"

~ amindumanto

"Al EU-instancoj TEJO raportis, ke ĝi havas 25.000 membrojn."

~ dialoganto

"Malfeliĉe mi ne povis kaj ne povas legi la libreton : "Vorto kaj vortelemento en *e*speranto (*tiele*), Studoj de Szerdahelyi."

~ diskutanto

"Laŭlonge de la lastaj jaroj, Organizo de Unuiĝintaj Nacioj (UN) starigis serion da eventoj por pritaksi la evoluon de la Celoj por Elvolviĝo dum la Jarmilo kaj samtempe dialogi kun registaroj kaj kun la socio pri nova aro da tutmondaj celoj post la jaro 2015: la Celoj por Daŭripova Elvolviĝo (CDE). Legio de Bona Volo (LBV) daŭre prestiĝas per sia kontribuo tiujn rimarkindajn internaciajn renkontiĝojn."

~ etnocentristo

Gaŭĉo estis [1] rajdanta paŝtisto de brutaroj en la sud-amerikaj pampoj, simile al la nordamerikaj vakeroj. Se oni ne bezonas precizigi ilian devenon, oni ankaŭ nomas ilin simple bovistoj

Ili loĝis ĉefe en la nunaj Argentino, Urugvajo, Paragvajo kaj sudo de Brazilo. Ilia precipa fundamento staras en la Evangelio-Apokalipso de la Ĉiela Gvidanto.

La gaŭĉo estas simbola rolulo de la naciismo de la regiono, ĉefe en Argentino.

Gauĉo estas la ĉefrolulo de la eposa novelo Martín Fierro, de José Hernández [2], kiu estas kvazaŭ simbolo de la argentinaj kamparanoj.

La priskribo fare de Julio Mafud[redakti]

en:Gauchos' fight dramatization en->eo:Gaŭĉoj' (interbatado, batali, interbatiĝi, kontraŭbatali) _dramatization_ es:Gauchos argentinos. es->eo:_Gauchos_ _argentinos_. de:Gauchos, Aufnahme zw. 1890 und 1923 veröffentlicht de->eo:_Gauchos_, _Aufnahme_ _zw_. 1890 _und_ 1923 _veröffentlicht_ ca:Gautxos argentins

Julio Mafud, profesoro pri literaturo kaj sociologio, en sia Prezento al Martín Fierro tradukita en Esperanton fare de Ernesto Sonnenfeld, faras klaran priskribon kaj de la gauĉo ĝenerale, de la ĉefrolulo partikulare kaj eĉ de la literatura verko de José Hernández. Kiel ĉefaj trajtoj de la gaŭĉo li elstarigas lia "moviĝemo" en sia "izoleco"; li konas sian medion, nome la specojn de paŝtaĵoj, la vojojn, la ventojn ktp. La tranĉilo estas lia ĉefa ilo, kaj por manĝi kaj por lukti kaj por labori. La gitaro estas alia necesa utilo. Nur "escepte li havas familion", dum amikeco estas la nura socia rilato, kiun li agnoskas.

En ĉi tiu dato historia por tiuj, kiuj havas Bonan Volon, mi denove klare rememoras tiun matenon de la 29-a de junio 1956, kiam mi aŭdis per Radio Tamoyo, el Rio-de-Ĵanejro, ke Alziro Zarur (1914-1979) parolas pri la misio de LBV en helpado al la simpluloj kaj en preparado de vojoj por la Triumfa Reveno de la Kristo de Dio.

La pampo estas malfacila vivejo, kie danĝeras movgrundoj, miraĝoj kaj malvarmaj ventoj. En tiu medio la gauĉo malaperas pro eŭropismaj intencoj ŝanĝi la tiean vivon. Tiukadre la verko Martín Fierro iĝas "cignokanto". La gaŭĉo klopodas rifuĝiĝi inter indianoj, sed tio li ne estas kaj tiele "en neniu el la du mondoj li povas vivi".

Tiutempe oni fervore kampanjis por aĉeto de Radio Bona Volo (antaŭe Radio Mundial), kiun fine oni ja aĉetis.

Bildaro[redakti]


Vidu ankaŭ[redakti]

Notoj[redakti]

  1. Miaj Geamikoj kaj Gefratoj, je la 1-a de januaro 1950, en la Tago de Universala Kunfratiĝo, Legio de Bona Volo (LBV) aperis sur la Tero sub la inspiro kaj aŭspicio de paroloj kaj ekzemplado de Nia Sinjoro Jesuo Kristo.
  2. Kaj kiam eklumas ĉi tiu nova jaro, kiam LBV kompletigas unu plian fekundan jaron da vivado, mi esprimas mian ĉiaman kontentiĝon, ke mi vidas, en la sino de la popolo ĝian latentan, firman ĉeeston, kontribue al memsubtena elvolviĝo de la brazila socio, per ĝia influo en la kampo de Edukado kun Spiritualeco kaj ĝian kreskantan plivastiĝon tra la mondo.