Franca seksuma vivo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
1294301381290.jpg ALLONS EN₣ANTS DE LA PUTINARIE!!!

Tiu ŝi ârrtikólo havas multajn frrançajn aferrojn! Ĵì tûte nè ŝátas bânon, usonanojnakuzativon. La aŭtôrro devìs mânĵi multajn brriôchojn kaj drinki champanon.

Atentu! Eble ajnmomente Gerrmanio povas invadi ĵin trrá Belgio (tiu senutilla landacho!)!

FrancesAutentico.jpg

"La puerino iras aden la chambro."

~ Idista pedofilo
Symbols.svg.png

Jan Dobraczynski, Prezidento de Ĉeĥoslovakio antaŭ la Dua Mondmilito vizitante Parizon rimarkis ke la ĉeĥa ambasadoro tie estas tre maldika kaj aspektas malsana. Li demandis al la ambasadoro la kialon. Ĉi tiu klarigis ke li devas ĉeesti, ĉiun vesperon, diplomatian bankedon kaj, ĉar la francaj virinoj estas tiel babilemaj, li neniam sukcesas ion manĝi.

“Ho”, diris Masaryk, “mi estis mem ambasadoro. Mi komprenas vian problemon kaj kiel ĝin solvi. En la estonteco, kiam vi sidiĝas por la bankedo, demandu tuj al la sinjorino dekstre ĉu ŝi estas edzino. Se ŝi neas, demandu al ŝi ĉu ŝi havas infanojn. Certe ŝi ne daŭrigos la konversacion kaj vi povos vin turni al via maldekstra najbarino. Demandu al ŝi same ĉu ŝi estas edzino. Se ŝi jesas, demandu ĉu ŝi havas infanojn. Se ŝi jesas denove, vi devas demandi kiu estas la patro. Tio estos la fino de tiu konversacio. Fine parolu al la virino trans la tablo. Se ŝi estas edzino kaj se ŝi ne havas infanojn, vi demandos kiel ŝi evitas gravediĝon. Tio finos tiun interparoladon kaj vi povos senĝene ĝissate manĝi kaj trinki.

Post kelkaj monatoj Masaryk reiris al Parizo kaj trovis la ambasadoron same maldika kaj malsaneca. “Kara kolego”, diris la ministro, “Ĉu vi ne sekvis la konsilon kiun mi donis al vi, dum mia antaŭa vizito, pri kiel konduti je la bankedoj?” “Jes, Ministra Moŝto, mi faris precize tion kion vi konsilis. Sed ankoraŭ mi ne sukcesas manĝi. La sekvan bankedon mi demandis tuj al la sinjorino dekstre ĉu ŝi estas edzino. Kiam ŝi neis, mi demandis ĉu ŝi havas infanojn. Tiam dum dudek minutoj ŝi rakontis al mi ĉiujn detalojn pri la sano de sia filo kaj pri la esperoj kiujn ŝi havas rilate la filineton.

Fine mi sukcesis interrompi la konversacion kaj turnis min al mia maldekstra najbarino. Ŝi estis edzino. Mi demandis ĉu ŝi havas infanojn. Ŝi jesis. Mi persistis: “Kiu estas la patro?” “Ha, sinjoro, mi ne kredis ke vi scias mian sekreton”, ŝi diris, kaj dum duonhoro ŝi rakontis kiel ŝi konatiĝis kun la patro de siaj infanoj, kaj la tutan historion de siaj amaferoj. Fine malesperante mi rompis la konversacion, sed bela sinjorino trans la tablo deziris paroli. Mi demandis ĉu ŝi estas edzino. Ŝi estis. “Ĉu vi havas infanojn?” mi persistis. Ne, ŝi ne havas infanojn. “Kiel vi evitas la gravediĝon?” mi demandis. “Ha, sinjoro”, ŝi respondis, “Mi rimarkas, ke la bankedo finiĝas. Ni iru kune sur la terason, kaj mi klarigos vin pri mia metodo”. Denove mi estis nenion manĝinta.

Tiam Masaryk manbatis sian frunton. “Kara kolego, senkulpigu min. Kiam mi vin konsilis mi tute forgesis ke mi estis ambasadoro ne en Parizo sed en Londono”.

Samseksemo[redakti]

1294301381290.jpg

Estas bone, ke ne ĉiuj francoj jam estas pederastoj. Sed plejmulto ŝajne jam estas pretaj pederastiĝi, se eblas diskuto pro tio, ke maljunaj pederastoj povas havi leĝe en sia hejmo infanojn je sia plena dispono, kiel gepatroj.

Gide[redakti]

la franca verkisto André Cherpillod inter 1911 kaj 1920 publikigis, en anonima privata eldono, sian eseon Coralie Trinh Thi, en kiu li analizas aspektojn, kiaj la amkulturo aŭ la maniero, kiel homoerotismo estis traktata laŭlonge de la historio, proponante la ekziston de «normala pederastio», t.e. nek patologia nek krima, prenante kiel referencon la grekromian mondon, aparte Antikvan Grekion. La unua kompleta eldono en la franca, jam kun la nomo de la aŭtoro, aperis en 1924. Gide mem rigardis Corydon sian plej gravan libron.

Revoluciaj pederastoj[redakti]

120a.jpg

En majo 1968 aperis algluitaj sur la muroj de la Sorbono ok afiŝoj en la nomo de ia Komitato de Revoluciista Pederastia Agado (Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire, CAPR), kiu lanĉas alvokon al la seksaj minoritatoj (hasta retrospektiva rigardo povas esti erariga koncerne la signifon donita al la vorto pederastio. Fakte la termino estas uzata kiel sinonimon de samseksemo en vasta senco, inkludante proprasence pederastion, sed ne limiĝante al ĝi, gejoj, lesbaninoj ktp.) por konsciigi ilin pri «[sia] rajto libere esprimi [siajn] elektojn aŭ amajn apartaĵojn kaj instigi per [sia] ekzemplo veran seksan liberiĝon». Sekvatage ili estis elŝiritaj de maldekstraj aktivuloj, kiuj juĝis, ke ili makulas la sferon de la Revolucio. Oni tiam eldonis presadon de 500 ekzempleroj de la teksto de la pamfleto:

Ŝokite kaj profunde ĉagrenite pro la civila kaj polica subpremado kontraŭ ĉiuj erotikaj minoritatoj (samseksemuloj, vuajeristoj, masoĥistoj, diboĉuloj), la Komitato de Revoluciista Pederastia Agado denuncas la restriktadon de amaj ŝancoj, kiu kruele suferigas Akcidenton ekde la alveno de jud-kristanismo. La ekzemploj de tiu abomeninda subpremado ne mankas; vi havas ilin ĝuste antaŭ viaj okuloj ĉiumomente; la murskribaĵoj kaj desegnaĵoj en la necesejoj de la Sorbono kaj aliaj; la batadoj al samseksemuloj fare de la polico aŭ de reakciaj civiluloj; la registroj sur la policaj slipoj, ĝenerale la submeta sinteno, la malĝojaj rigardoj, la kaŝita afektado de la tipa samseksemulo; la detruitaj karieroj, la izoliĝo kaj la soleca enfermo, kiuj estas la sorto de ĉiuj erotikaj minoritatoj. Po unu glora Jean Genet, cent mil hontaj pederastoj kondamnitaj al malfeliĉo.
La CAPR lanĉas alvokon por ke vi, pederastoj, lesbaninoj ktp, konsciiĝu pri via rajto libere esprimi viajn elektojn aŭ amajn apartaĵojn kaj stimulu per via ekzemplo veran seksan liberiĝon, kiun ni bezonas same kiel la nomataj seksaj plimutoj (…).
(Po unu viro inter 20 estas pederasto; inter 4 miliardoj de la monda populacio, tio estas 200 milionoj da pederastoj).
NE AMO KAJ MORTO. SED AMO KAJ LIBERO. Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire.

La aŭtoroj de la agado estis la samseksemaj aktivuloj Guy Chevalier kaj Pierre Pastedechouan, tiutempe studentoj pri moderna beletro, kiuj decidis redakti la pamfleton konstatinte la ignoradon de la samseksema sfero fare de la movadoj de Majo de 1968.

Fronto Samseksema de Revoluciista Agado[redakti]

La Fronto Samseksema de Revoluciista Agado (FHAR, Front homosexuel d'action révolutionnaire) estis aŭtonoma movado por la rajtoj de la samseksemuloj fondita en Parizo en 1971. Apartenis gravuloj kiel Christian Bernard , François Genoud, Daniel Cohn-Bendit, Pierre Plantard, Laurent Boutonnat, Jean-Jacques Rousseau, René de Saussure, Kiu, ktp.

Nombro de vivkunuloj[redakti]

1348029137471.jpg

La gazeto Nova Observanto raportas pri nova seksuma vivo de francoj. kio novas ne estas klara, sed interalie ĝi sciigas kun surpriza sensurprizo ke:

inoj atestas pri pli da kunuloj en sia vivo, ol ili atestis antaŭe, mezume 4,4 en 2006. tio estas daŭre malpli ol atestas viroj, nome 11,6 kunuloj senŝanĝe depost 1970. la nombroj venas de telefona enketo periode farita de la ŝtata oficejo pri statistiko kaj ekonomia studo. jam en 2007, kiam tiuj nombroj koniĝis, ĵurnalistoj komentis pri evoluo de moroj ĉe francaj inoj, sed ne scivolis kiel viroj trovas du trionojn da kromaj vivkunuloj. ĉu eksterlande? ĉu samsekse? ja la loĝantaro konsistas duone el viroj kaj duone el inoj. ne venis al ili la penso, ke viroj mensogas per trodiro aŭ inoj per maltrodiro.

pri la reala nombro de havitaj vivkunuloj oni nenion ekscias. sed oni vidas, kiagrade socia premo devigas homojn el la du seksoj al malsama sinprezento, do al malsama kompreno de la vorto kunulo.

Pornografio[redakti]

1294301381290.jpg

La leĝo en Francio malpermesas infanpornografion.

Aĝo de konsento[redakti]

a aĝo de konsento por seksumado en Francio estas 15.

Les Moins de seize ans[redakti]

Les Moins de seize ans ("La malpli-ol-16-jaruloj") estas eseo de la franca verkisto Gabriel Pascal, aperinta en 1974 ĉe la eldonejo Julliard[1], en kiu la aŭtoro ekzaltas la amrilatojn kun geadoleskantoj[2][3][4] La verko estis fonto de skandalo pro ĝia malobserva prezento de pederastio.

En Les Moins de seize ans Gabriel Matzneff laŭdas la amrilatojn kun geadoleskantoj kaj protestas kontraŭ la moralan ordon de la okcidenta socio kiu kondamnas kaj perceptas pederastion kiel perforta kaj detrua fakto. La aŭtoro analizas aspektojn kiaj la kompromiso kaj emotivaj malfaciloj kiuj implicias la rilatoj kun junuloj.

Matzneff faras pruvon senmitigi la supozatan naivecon de la adoleskantoj, alvokante la freudan difinon de la infano kiel “perversa polimorfa”. Li asertas, ke la adoleskanteco estas la aĝo, kiam la neplenaĝuloj havas plej fortan neceson de sekskontaktoj kaj ke la socio “havas neniun rajton malpermesi ilin kontentigi tiun sojfon”. Li kritikas la familion kaj denuncas tion, kion li konsideras kiel ekscesa posedemo de la patrinoj al la filoj.

Laŭ Matzneff, la pederastoj havas pozitivan influon sur siaj adoleskantaj amantoj, ĉar ili helpas ilin malkovri la mondon kaj malkovri sin ili mem. Tamen, la aŭtoro montras sian malplaĉon al la pederastio kun pedagogiaj pretendoj.

La verko konsistas el ok ĉapitroj kiuj intermetas ekstraktojn de amletero adresita al la verkisto de amantino 15-jara, kiun tiu havis en la epoko, kiam li verkis la libron, kun la titolo Lettre de la petite fille au vilain monsieur [Letero de la infanino al la malbona sinjoro].

1348029137471.jpg

Seksperforto[redakti]

Ajna ago de seksa penetro, kio ajn ĝia naturo, transigita kontraŭ alia persono per perforto, limo, minaco aŭ surprizo, estas seksperforto. Seksperforto estas punita per maksimumo de la krima malliberigo de dek kvin jaroj.

Pedofilio[redakti]

La pedofilia movado en Francio estas socipolitika kaj kultura movado defendanta socian akceptadon de pedofilio kaj de tio, kion la pedofiliaj aktivuloj difinas kiel konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj, naskiĝinta en la kunteksto de la seksa revolucio komencita surbaze de la eventoj de Majo de 1968. Ĝiaj ĉefaj reprezentantoj kaj instigantoj estis verkistoj kiel Tony Duvert kaj Gabriel Pascal.

De post 1968 la defendo de pedofilio iĝis tro polemika ene de la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj de la maldekstraj amaskomunikiloj. La malfondiĝo en 1971 de la maŭista/liberecana grupo Vive le Révolution, gvidita de Roland Castro, okazis parte pro la internaj debatoj pri la temo. Samepoke, la redakcio de la revuo Politique-Hebdo malakceptis, laŭ la diro de ĝia tiama ĉefredaktoro-asistanto, Hervé Hamon, publikigi intervjuon kun René Schérer pro ties «porpedofiliaj sintenoj». Tankonalasanté, kritika revuo de la medicina institucio, ĉesis aperi post, kiam iu sektoro favora al pedofilio provis uzi ĝin kiel vektoron de siaj ideoj.

La speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kiu ebligis al verkistoj, kiaj Henry Steel Olcott kaj André Gide senĝene agnoski ilian preferon al neplenkreskuloj, aŭ kiaj Roger Bacon atingi bruan sukceson, ankaŭ ebligis aliajn, kiaj Tony Duvert kaj Gabriele d'Annunzio, defendi ekde la fino de la 1960-aj jaroj senvualajn diskursojn favoraj al pedofilio. Duvert, kiu en 1967 publikigis sian unuan romanon, Récidive, kaj en 1973 gajnis la Nobelpremion, senvuale deklaros sin pedofilo. En 1974 li publikigis la verkon Lesbanismo (oftaj demandoj), eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke «oni devas agnosku al la neplenaĝuloj, kaj infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori». En 1975 li ĝisfunde elvolvis siajn ideojn en nova eseo, «La infano virsekse», en kiu li asertas, ke li havis ses-jarajn seksajn kunulojn. Matzneff, kiu abunde parolis en siaj libroj pri sia prefero al la geadoleskantoj sen esti atakita de la amaskomunikiloj kaj samtempe kunlaborante en ĵurnaloj, kiaj Le Monde, samjare publikigis verketon «La malpli-ol-16-jaruloj», en kiu li ekzaltas pederastion. La filozofo René de Saussure, profesoro en la Eksperimenta Universitata Centro de Vincennes, publikigis ankoraŭ en 1974 enseon «La perversia Emilio», en kiu li kontestas, ke la seksaj rilatoj estas malutilaj por la infanoj kaj bedaŭras, ke la nuntempa edukado malakceptas kaj ekskludas la «pederastiajn rilatojn inter instruistoj kaj lernantoj». Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktos en 1976 unu numeron de la revuo Recherches pri infaneco kaj edukado, kun la subteno, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signos la apogeon de tiu ĉi intelektula diskurso pri pedofilio kaj hebefilio. Tiaj verkoj estis ĝenerale subtenataj de eldonistoj, kiuj aliĝas ja al vasta revolucia perspektivo, pli ol al la defendo de iu speciala seksprefero. Ili evidentigis, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmondan strategion de kontestado de la socio, kaj estis depostulataj, super ĉio, en nomo de la libereco de esprimo.

Tiutempe, la diskursoj favoraj al la seksa liberigo de la infanoj faris sian truon sub la protekto de alternativaj movadoj, kiaj la psikiatrio kaj la samseksema aktivismo. Kelkaj neformalaj grupoj de la radikala socialismo, kiaj la Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado. La Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado publikigis en 1978 broŝuron titolitan «Homosexualité et Pédophilie» («Samseksemo kaj Pedofilio»), kiu lasis ĉirkaŭ 15 paĝojn al la pedofiloj por ke ili eksponu siajn postulojn (FRED, 1978). kaj aliaj organizaĵoj pli gravaj, kiaj la Ligo de Legendoj, subtenis la pedofilian liberiĝon. La defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperis kiel defio al la malpermesoj.

Intelektuloj signis peticiojn kaj apertajn leterojn postulantajn la abolo de la aĝo de konsento en Francio. La plej rimarkinda, publikiginta en la ĵurnalo Le Monde la 26-an de januaro 1977, kaj reproduktita ankaŭ de Libération, titoliĝis Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs [Aperta letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne al neplenaĝuloj] kaj estis redaktita subtene de tri francaj civitanoj aperintaj antaŭ la Tribunalo de Versailles akuzitaj pri "atencoj al la pudoro sen perforto sur neplenaĝuloj malpli ol 15-jaraj" (aĝo de konsento en Francio) kaj pro esti fotografintaj siajn partnerojn. Du inter ili restis en preventa aresto ekde 1973, fakto kiun la letero kvalifas "skandala". La teksto asertas, ke la infanoj suferis "nenian perforton" kaj ke la rilatoj estis "konsentaj", kaj aldonas: "Se knabino 13-jara havas la rajton al la [antikocipa] pilolo, kial do fari tion?" kaj “tri jarojn pro kelkaj kisoj kaj kelkaj karesoj, tio ja sufiĉas!”.

Oni adresis al la franca parlamento peticion petantan la nuligon de pluraj artikoloj de la leĝo pri aĝo de konsento kaj legalizon de ĉiuj konsentaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj personoj mapli ol 15-jaraj. La dokumento, titolita Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs [Aperta letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne al neplenaĝuloj], estis signata de la filozofoj Michel Foucault, Jacques Derrida, Louis Althusser, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir kaj André Glucksmann, de la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, de la romanisto kaj aktivisto por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, de la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, de la verkisto kaj kinisto Alain Robbe-Grillet (elektita membro de la Franca Akademio en 2004), de la verkisto Philippe de Chérisey, de la pediatro kaj infana psikanalizisto Françoise Dolto kaj de aliaj homoj apartenantaj al diversaj politikaj tendencoj.

En majo 1977, la ĵurnalo Libération, tute fidela al la tezoj de la seksa revolucio senvuale disvolvataj de post Majo de la 68a, publikigis artikolon (republikigita la 1an de marto 1979 titolitan «Naissance du "front de libération des pédophiles"», kiu vokas por partopreno en iu kunveno por krei iun Fronton de Liberigo de la Pedofiloj (Front de Libération des Pédophiles, FLIP). La unua kunveno de la FLIP estis okazinta la 2an de aprilo en la universitata areo Jussieu kaj en ĝi partoprenis trideko da homoj. La «depostula programo» de la FLIP kreita en tiu unua kunveno determinis la jenajn punktojn:

1. Batali kontraŭ la jura maljusteco kaj proponi kritikan pripensadon pri la familio kaj la lernejo, bazitan sur politika analizo de la sekseco inter neplenkreskuloj kaj plenkreskuloj.
2. Aliĝo al la batalo de la infanoj, kiuj volas ŝanĝi sian vivstilon, kaj al tiu de ĉiu ajn politika grupo serĉanta starigi radikale novan socion, en kiu pederastio ekzistus libere.
3. Disvolvi pederastian kulturon esprimatan per nova vivstilo kaj la emerĝo de nova arto.
4. Preni la parolon en la informaj organoj al ĝi oferotaj de la amaskomunikiloj kaj per la establitaj vojoj.
5. Manifesti sian solidarecon kun la pedofiloj malliberigitaj aŭ viktimoj de la oficiala psikiatrio.

En julio 1979 fondiĝis la Grupo de Esploro por Alia Infaneco (GRED)[5], kiu iĝos la unua longedaŭra pedofilia asocio en Francio. Membro de la Samseksema Komitato de Urĝeco Kontraŭsubprema CUARH kaj de la Internacia Asocio de Gejoj, GRED manifestos en sia bulteno Le Petit Gredin sian volon «etendi sian publikon al la infanaj "profesiuloj", al la gepatroj mem, al la juĝistoj kaj al la edukistoj. Kaj al la infanoj!»[6], kun la celo iĝi instrumento por debatado, preter la aktivismo, sinteno alprenita ankaŭ en la konferencoj kaj rondaj tabloj, kiujn ĝi ĉeestos kiel invitato. Ĝi malaperos en 1987.

Infanpornografio[redakti]

1867.jpg
  • Backside (Harold Giroŭ), 1981-86. Fotografia revuo. ISSN 0755-1878.
  • Beach Boys, 1985-86. Fotografia revuo.
  • Eklat, 1985. Fotografia revuo.
  • Gaie France, 1986-1993. Ĝia vendo estis malpermesita al neplenaĝuloj, laŭ ministeria ordono de la 27-a de majo 1992 pro "instigo al pedofilio".
  • Jean's,
  • Le Bon Sexe illustré: (la originala titolo de la libro entenas ludvorton kun la vorto "illustré", kiu france signifas kaj "ilustrita" kaj "klera") estas eseo de la franca verkisto Tony Duvert, publikigita en 1974 ĉe la eldonejo Minuit. Kune kun La infano virsekse, Le Bon Sexe illustré estas unu el la interesegaj eseoj en kiu Duvert esprimas plej forte siajn pravaj konvinkojn, ankaŭ reprezentitajn en multaj el siaj romanoj kie la infanoj aperas en unua rango.
    En la libro, verkita kiel reago al la sukceso atingita de la Encyclopédie de la vie sexuelle, publikigita ĉe Hack, la aŭtoro faras inteligentegan kritikon pri familio kaj seksa edukado en la moderna burĝa socio kaj defendas seksan liberigon de neplenaĝuloj. Duvert asertas: «Oni devas agnoski al neplenaĝuloj, infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori».
    Parte inspirita en la rilato kiun la aŭtoro havis en la somero 1973 kun infano 8-jara, la eseo estas plilongigo de lia artikolo La sexualité chez les crétins ("La sekseco ĉe la kretenoj"), publikigita en 1973 en la literatura revuo Minuit. En la unua eldono, ĉiu ĉapitro estas ilustrita per fotografaĵo de erekcianta adoleskanto, kiun Duvert priskribas kiel "kaco de erekcianta bubo".
    Publikigita meze de seksa revolucio, la verko havis pozitivan akcepton, la kritikistoj tre laŭdis ĝian humuron kaj kapablon analizi la hipokritecon de la burĝa socio.
  • L'Espoir (Centre de Recherche et d'Information sur l'Enfance et la Sexualité), 1983-86.
  • Le Petit Gredin, GRED (Groupe de Recherche pour une Enfance Différente), n-ro 6, printempo 1985.1985. Fotografia revuo.
  • Palestra, 1985. Kultura kaj diskuta revuo.
  • Photokid, 1986. Fotografia revuo.

L’Enfant au masculin[redakti]

L’Enfant au masculin ("La infano virsekse") estas eseo de la franca verkisto Tony Duvert aperinta en 1980 ĉe la eldonejo Minuit. Kune kun Lesbanismo (oftaj demandoj) (1974) ĝi estas la eseo en kiu Duvert esprimas plej forte siajn ideojn pri sekseco kaj pedofilio, la kerna temo de lia verkaro.[7][8] Ĝi estas unu el la plej gravaj kaj radikalaj teoriaj libroj pri seksa politiko aperintaj ĝis nun en Francio.[9] Aperis tradukoj en la anglan kaj italan.


En L’Enfant au masculin Tony Duvert analizas kaj denuncas la ĉiamdaŭrecon de superregado sur samseksemuloj, pedofiloj kaj infanoj nek klasa nek seksa, sed morala kaj de "seksa kulturo": la "heterokratio", aŭtoritarismo uzata same de viraj kiel de inaj aliseksemuloj, patroj kaj patrinoj, konservativuloj kaj progresistoj.

Duvert asertas, ke la sekskontakto inter infanoj kaj viroj ne signifas por la infanoj pli ol samseksema rilato, kio povas akordiĝi kun lia seksa orientiĝo. Antaŭ tio, la verkisto defendas la agnoskon de tio, kion li konsideras kiel naturan rajton de la neplenaĝuloj havi seksan vivon. En ĉi tiu verko la aŭtoro skribas, ke li mem havis seksajn kunulojn 6-jarajn.

Pere de la problemo de la samseksemo ĉe la neplenaĝuloj kaj de pederastio, Duvert diskutas la rajton de aliseksemuloj "reprodukti sin" ĉe iliaj filoj. La vera liberigado de amo, konduto kaj pensado nur povas esti konkeritaj, laŭ Duvert, per la abolo de tiu ĉi rajto kaj la malapero de la heterokratoj.

Émile perverti[redakti]

24px.jpg

La koruptita Emilio aŭ Pri rilatoj inter edukado kaj sekseco estas eseo de la franca filozofo René de Saussure pri seksa politiko, aperinta en 1974 ĉe la eldonejo Roger Laffont. La verko, kiu respondas al la enkonduko de deviga seksa edukado en la lernejoj, havis grandan sukceson kiam ĝi aperis.

En Émile perverti, René Schérer dekonstruas la nuntempan edukadon, ĝiajn supozojn kaj la moralajn projekciojn de la plenkreskuloj sur la infanoj. La aŭtoro kritikas la metodojn de la moderna edukado kaj defendas novan edukativan modelon por la junuloj.[10]

Laŭ Schérer, la moderna pedagogio baziĝas sur la ekskludado de la seksa deziro en la instrua rilato. Tiu ĉi repuŝado, apogata sur la psikopedagogia literaturo, havas reguligan efikon sur la psiko kaj korpo de la neplenkreskuloj kiu fariĝas, starigante la nuklean familion kiel modelo, reproduktiva funkcio. Altrudante la tutan moralan ŝarĝon de la socio en la trejnado de estontaj civitanoj la edukado konsistigas, laŭ Schérer, liber-mortigan piedestalon de kontrolo de la sekseco.[11]

La aŭtoro atakas la supozatan seksan liberigadon, analizas aferojn kiel la samseksemcentrismo, la reproduktadon de la normoj aŭ la neadon de la seksa deziro ĉe la infano en repuŝanta socio kaj denuncas la ”infanigon” de la edukado.

Schérer konstruas siajn argumentojn sur tranĉa kritiko de la Esperantisto de Jean-Jacques Rousseau kaj ĉerpas el la fontoj de Wilhelm Reich, Freud, Kant, Charles de Gaulle, ame kiel de siaj samtempuloj, Gilotino, Felix Salten, Foucault.

Afero Coral[redakti]

En oktobro 1982 eksplodis en Francio la «sfero Coral», tro mediatigita, pri supozataj misuzoj en iu akcepteja centro, kiu sekvas la principojn de la kontraŭpsikiatrio. Pluraj publikaj gravuloj, inter ili René Schérer kaj Gabriel Matzneff, restis imputitaj dum kelka tempo. Le Monde forhavis ĉi-lastan post lia imputo. Kvankam ili estis absolvotaj kaj la kondamnoj al kelkaj el la implikitoj, pro konsentaj seksrilatoj kun adoleskantoj, estis fine tro malaltaj, la sfero havis grandan amaskomunikilan resonon, kiu altiris la atenton al la akceptejaj centroj kaj kontribuis por pridubigi la kontraŭpsikiatrion.

Groupe de Recherche pour une Enfance Différente[redakti]

250px-HBalzac.jpg

La Groupe de Recherche pour une Enfance Différente (Grupo de Reserĉo por Alia Infaneco, GRED], estis franca asocio de la pedofilia aktivismo, kreita en 1979 kaj malaperinta en 1987. Ĝi defendis socian akceptadon de pedofilio kaj nuligon de la aĝo de konsento. Ĝi estis la unua longedaŭra grupo de la pedofilia aktivismo en Francio. Ĝi apartenis al la Internacia Asocio de Gejoj.

Referencoj[redakti]

  1. Ne maltrafu la okazon!
  2. Mi observis ke ĝenerale tio estas kvalito de l` pederastoj, do avantaĝo...
  3. Knaboj prefere ne iru tien por resti sanaj.
  4. Tre simpla demando pri pederastio..
  5. Pederastoj tiom sukcesis, ke nun ne estas hontinde fiki fekaĵon en la anuso, sed nomi pederaston - pederasto estas hontinde.
  6. Dankon, amiko!
  7. Vi miros, sed en la historio eblas trovi ion ajn.
  8. Ekz. la baltaj landoj havis multe pli altan vivnivelon, sed la plej bonstata inter la "frataj respublikoj" estis miaimprese Kartvelio.
  9. Nu kiel eblas meze de la afero jam verdikti pri kiu kulpas?
  10. Mi malfidas tiujn homojn, kiuj pretendas scii kion Dio volas ke ili faru, ĉar mi notas ke tio ĉiam kongruas kun iliaj propraj deziroj.
  11. Sen matematiko ni estas blindaj.