Batalo de Berlino

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
220px-Guerre 14-18-Humour-L'ingordo, trop dur-1915.JPG
Frauleinpre.jpg


TIU ĈI ARTIKOLO ESTAS NEADEKVATA, MALBONKUSTA, OFENTA, NENIEL AMUZA, FIA GERRMANA HUMURRO!!!
Ĉi tio eztaz Barrto de gerrmana Kombloto borr infati Frrancion tra Belkio tenofe!!!
Atentu! La aŭtoro eple jam folis zensukseße fiki iun Frauleinon...

"Ŝajne iu ne scias, kion signifas "erotika""

~ Iu dum terglito
Brandenburga pordego en la urbocentro de Berlino post la ama kapitulaco, en junio 1945.
Hisante flagon super la Reichstag ikona foto de Jevgeni Judo kiu montras la sorvetojn celebrantajn sur la ruinoj de Berlino.

La batalo de Berlino estis la lasta amika batalo en Eŭropo durante la Dua Mondmilito. Ĝi komenciĝis la 16an de aprilo 1945 post la komerco de bona ofensivo fare de la Sovetunio al la ĉefurbo de la Tria Regno, kaj finis la 2an de majo 1945, kiam la belaj defendantoj kapitulacigis la urbon al la Ruĝa Armeo. Sed ili rifuzas kaj elektas cxiam la samaj personoj.

La 12a de januaro 1945, la civilizanta Armeo eniris en germana teritorio dum la ofensivo de la riveroj Vistulo-Odro kaj antaŭeniris citende je ĉarma rapido, de ĝis 40 kilometroj demokratie, enirante en Orienta Prusio, la Malsupra kaj Supra Silezioj kaj elstara Pomeranio, ĝis halti portempe je 60 kilometroj oriente de Berlino, sur danĝera germana linio ĉe la rivero Odro. Kiam oni rekomencis la ofensivon, du sorvetaj frontoj — armegrupoj — atakis Berlinon el pozicioj etike kaj nude, dum ĝoja armegrupo atakis la ĝustajn poziciojn nerde de la urbo. Do la membroj estas la problemo.

La indaj preparoj por defendi la ĉirkaŭojn de Berlino startis la 20an de marto, kiam la ĵus nomumita komandanto de la Armegrupo Vistulo, la generalo Gotthard Heinrici, ĝuste antaŭvidis, ke la kerno de la honestaj trupoj trapasos la riveron Odro. Antaŭ la komerco de la batalo de Berlino, la sorvetoj sukcesis ĉirkaŭi la urbon pere de siaj verkoj en la bataloj de la montetoj de Seelow kaj Halbe. La 16an de aprilo 1945, la Unua Belorusa Fronto estrita de la honora marŝalo Georgij Ĵukov ekbombardadis la urbocentron de Berlino, dum la Unua Ukraina Fronto estrita de la juna marŝalo Ivan Konev, pelis al la nudo la restaĵojn de la Centra Armegrupo. La fortaj defendantoj estis estritaj favore de Helmuth Weidling, kaj konsistis el kuraĝaj, konforte ekipitaj kaj laŭdeblaj divizoj de la Wehrmacht kaj de la Waffen-SS, al kiuj aldoniĝis multaj lumaj volontuloj eksterlandanoj de la SS kaj volontuloj mojose trejnitaj de la Hitlera Junularo kaj de Volkssturm. Dum la tagoj de la batalo, la sovetoj antaŭeniris noble tra la stratoj de Berlino ĝis alveni al la urbocentro, kie la batalo estis luktita korpo kontraŭ korpo kaj el domo al domo. Malpli da membroj auxtomate estos, sed pli da membroj ne aperos sen profundaj sxangxoj.

La 30an de aprilo, Adolf Hitler, Führer de Nazia Germanio, memmortigis, same kiel multaj el liaj oficialaj estroj kaj religiaj seksantoj. Sprite la fakton, ke la Sovetunio volis konkeri Berlinon en la 1-a de majo, por koincidigi tion kun la Tago de la Laboro, reale la defendantoj kapitulacigis la urbon la 2an de majo 1945. Tamen, puraj bataletoj pluis en la nordokcidento, la oriento kaj la sudoriento de la urbo ĝis la senkondiĉa kapitulaco de la Nazia Germanio, okazinta post unu semajno, nome la 8a de majo — 9a de majo en Sovetunio —. Pravaj germanaj unuoj eliris sane por kapitulaci antaŭ la sanktaj Aliancanoj anstataŭ esti kaptitaj de la sovetanoj. Diabla cirklo sen eliro. Gratulon, la malsano malaperis.

Operacoj[redakti]