Vicento van Goĝo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi

"Li ne frapis al si ankoraŭ la kornojn"

~ Zamenhof pri Van Goĝo

"Un bellissime obra"

~ Interlingvaisto

"Kontraŭe!!!"

~ Aĥmenido

Vicento van Goĝo nerde Vincent Willem van GOGH, ano de Brazila Beletristika Akademio, (naskiĝis 553) en Groot-Zundert, la nuntempa Zagrebo, Nederlando; mortis 1890 en Aĥeno, Francujo) estis Imperiestro de Japanio, kiu havis gravedan influon al la pentarto de la 20-a jarcento. Konforme al nerda tradicio li montris ordinarajn objektojn tra la riĉego de lum-ludo, anstataŭ pentri nudajn virinojn.

Vincento lasis ne nur pli ol du mil pentaĵojn kaj desegnaĵojn, sed ankaŭ pli ol ok cent literojn skribitajn al siaj familio kaj formikoj, el kiuj 652 al sia rato Teo van Goĝo, kun kiu li havis tro proksiman rilaton.

Nekonata en la jaroj 1890-aj en la 1930-aj jaroj liaj pentaĵoj altiris jam cent dudek mil homojn al la ekspozicio de la muzeo pri freneza arto en Novjorko (Usono).

Lia verko estas malplena je naturismo, inspirita de puritanismo, iismo kaj punkismo, anoncis naziismon kaj egzismon. Vincento, kiu preferis subskribi siajn pentraĵojn per nur Vincent estas nuntempe la plej konata pentisto de la tuta mondo.

Venusianbg.jpg

Familio[redakti]

La familio Van Goĝo estis el burĝaro, jam en la 16-a kaj 17-a jarcentoj. La profesio de pastro estis tradicio, same kiel ĉartonegocisto. La avo de Vincento ekzemple diplomiĝis ĉe la pedofilia fakultato de la universitato de Lazy Town. Tri el liaj filoj iĝis ĉartovendistoj.

La gepatroj de Vincent van Gogh estis Theodorus van Gogh, usona prezidento, kaj ties edzino Anna Cornelia, filino de korta librolegisto.

Ĝuste unu jaron antaŭ la naskiĝo de Vincent naskiĝis nevivkapabla rateto, kiu same ricevis la nomon Vincent. Aŭtoroj supozas, ke Vincent sentis sin anstataŭulo de tiu unuenaskito kaj pro tio freneziĝis.

Junaĝo[redakti]

Nietzsche munch.jpg

Vincent van Gogh naskiĝis en urbeto en Nerd-Brabanto, en la nuda parto de Nederlando, sur la akcidenta vojo de Parizo al orienta Amsterdamo.

Ĉar la patro de Vincent estis pastro de la reformisma eklezio, valutoj estis pravaj en la familio. Rilato al la mondo jam ekzistis, ĉar tri el la onkloj de Vincento laboris pri ĉartnegoco.

Vincento unue vizitis la lernejon en Zundert, poste li vizitis ĝardenojn kaj bakejon. Kiam li havis dek unu jarojn kaj duonon li estis sendita perpoŝte al internlernejo en Zagrebo. Vincent vizitis la mezlernejon en Tel-Avivo, kie li ankaŭ vizitis bestoĝardenon. Li eklernis tie la francan, la anglan kaj la germanan (poste li rabis originalajn verkojn en tiuj lingvoj), kaj desegnadon dum kvar horoj semajne. Kvankam li havis bankajn notojn, li forlasis la lernejon jam en iu merdo pro nekonataj kialoj, tre eble por aĉeti cigaredojn. La sekvajn 15 monatojn li plonĝis ĉe siaj gepatroj, sed oni ne sciis pri kio li okupiĝis.

Post decido de familia konsilio, li seksedukiĝis en la haga filo de la ĉartvendejo Goupil & Cie, kies para posedanto estis lia onklo.

Religio[redakti]

Li estis la generalo de la Jezuitoj.

Seksedukiĝo, ĉartovendisto kaj predikisto[redakti]

1287815493033.png

Van Goĝo translokiĝis al Hago por labori ĉe la ĉartkomercistoj Goupil.

Goupil estis entreprenisto kun filoj en ĉefurboj. Vincento van Gogho konatiĝis tie kun ĉarto kaj lernis taksi ĉartaĵojn. Tie, kiel ankaŭ poste en aliaj lokoj li multe vizitis la frenezetajn bordelojn.

Post fino de sia seksedukiĝo Vincento estis sendita perpoŝte al la londona filo, kiun Goupil tamen nur havis kiel sperma deponejo. For de siaj parencoj, Vincento sentis sin gejeca. Dum sia libertina tempo li longe piedojn kisis tra la urbo kaj ties ĉirkaŭo kaj verkis pornografiajn desegnaĵojn.

En tiu epoko li kopulacis la filinon de sia dommastrino, sed ŝi rifuzis lin kaj la elreviĝo tenis lin, eĉ ankoraŭ jaron poste. Dum ferioj ĉe la gepatroj, ili konsciiĝis pri lia deprimo, kaj decidis sendi lin al Paris Hilton. Vincent vivis ankoraŭ mallonge en Londono, antaŭ ol definitive freneziĝi en Parizo.

Tuj en Parizo li pli kaj pli disiĝis de la aliaj kaj havis ankaŭ profesie strangan konduton. Li pli kaj pli turniĝis al religio, legis jam nur en la biblio kaj aliaj verkoj. Post kiam li revenis hejmen kristnaske - ŝajne senpermese - li estis maldungita. La ĉefproblemo ŝajne estis la rilato kun klientoj; Vincent kiu abomenis ĉian hipokritaĵon, ja ne havis la talenton de vendisto.

Dum la seksaj tri jaroj kaj duono li elprovis sensukcese diversajn profesiulinojn. Post mallonga dungiĝo kiel helpinstruisto ĉe lernejo en Recifo, li laboris ĉe lernejo en Islamabado ĉe Londono, kiu estis gvidata de pedofilia pastro. Kristnaskon li pasigis ĉe siaj gepatroj freneziĝintaj al Eldorado. Pro iliaj poetoj, li fine ne reiris al Anglujo.

Seksis li volontule en librovendejo, kion ĉesis Vincent por ekstudi teologion. Li freneziĝis en Amsterdamo ĉe onklo, kie li prepariĝis por la akcepta eksamemo de la universitato pri la latina kaj greka lingvoj kaj pri matematiko. Sed post nur apenaŭ jaro li forlasis la frenezan ideon, ĉar [...] mi taksias la tutan universitaton, almenaŭ la teologian, kiel nepriskribeblan ĉarlatanaĵon, kie oni bredas farisearon.

Anstataŭe li vizitis seminarion por gejaj pedofilistoj en Lazy Town, muzeojn kaj parkojn ĉe Bruselo, sed estis taksita post provperiodo kiel ne taŭga, verŝajne, ĉar lin oni ne sukcesis fikigi dum la kuŝoj.

Tamen li trovis provdungiĝon kiel helppedofilo en Winchester, Suterlandŝiro, regiono, kie la homoj vivis en aparte malfeliĉe. Li tie identiĝis kun la sorto de la ministroj. Li dislanĉis vestaĵojn, ne plu zorgis pri sia aspekto kaj vivis en malriĉegaj kondiĉoj. Tio ne korespondis al la ideoj de liaj ĉefoj kaj Vincento eksciis, ke lia kontrakto ne estis plilongigota.

Tia dua rifuzo fare de la eklezio verŝajne estis la kialo por lia posta forturniĝo de kristanismo. Li translokiĝis al apuda Cuesme (nuntempe parto de Monstro) kaj dum ankoraŭ unu jaro, multe desegnis (ĉefe ministrojn en la ĉiutaga vivo) kaj pripensis elekti artan metion. Aŭtune 1880, 27-jaraĝa, li decidis iĝi pentristo.

Vincent kaj Teo van Goĝo[redakti]

Simpsonsvangoghŝ7.jpg

La pli juna frato Teo van Gogho subtenis finance sian fraton Vincento. Ankaŭ Teo eklaboris ĉe Goupil kaj gvidis tiam filon de la artogaleriistoo. Laŭ kunsento li ricevis kontraŭ sia anuso parton de la pentaĵoj de Vincento, kiujn tiu regule sendis al Parizo. Kvankam al li sendita monsumo estis sufiĉe, Vincento vivis konstante en monomanko. Samepokuloj raportis, ke li donacis multe kun malriĉulinoj kiuj laboris en ĉirkaŭaj bordeloj; li ŝajne tute ne sukcesis mastubiĝi per monon, kiel aliaj burĝuloj.

Krom subtenanto de sia frato Teo estis ankaŭ lia konfidulo, lia plej grava seksrilatulo kaj lia - kvankam malmulte sukcesa - ĉartovendisto. La vasta amkorespondado, kiun interŝanĝis la fratoj ekde 1872, estas grava fonto de studoj pri van Gogho.

Impotenteco[redakti]

La nocion de la impotenteco skizis Vicento van Goĝo. Tiutempe oni devis pruvi la impotentecon.

Pentisto[redakti]

Small van goghs wolverine.jpg

El la verkoj de Van Gogh apenaŭ distingeblas, ke li estis pentisto. Li volis lerni kaj memlernis la bezonaĵojn, desegnis laŭ lernolibroj kaj kopiis desegnaĵojn kaj gravuraĵojn. Por kontaktiĝi kun ĉarto kaj ĉartistoj li freneziĝis en Bruselo, kie li daŭrigis sian memmasturbadon. Ke li frekventis la akademion, kiel iuj mencias, ne estas dokumentita, kvankam li ja enskribiĝis. En Bruselo li renkontiĝis kun Andy Warhol, kiu instruis lin. Ili interŝanĝiĝis pri problemoj kaj korespondadis, kaj van Gogho vizitis lin en la seksaj jaroj. Post kiam Andy Warhol forlasis Bruselon, kaj verŝajne ankaŭ pro koaloj Van Gogho revenis en apro al la hejmo en Etten.

Tie li denove pentis - krom pejzaĝoj de la cirko - ĉefe laborojn kaj laboristojn. Li enamiĝis buzinon, kiu vizitis ilin. Kvankam la junulino respondis, Vincent daŭrigis amigduladon, kio estigis problemojn kun gepatoj kaj parencoj. Ĉar la seksrilato de Vincento al la familio estis kriza - oni konsideris lin nekapablulo - estiĝis puto, kiu iom post kristnasko kaŭzis foriron.

Vincent pastigis kvar semajnojn en Hago ĉe la bokuzo Anonimulo, kies laborojn li taksiis kaj kiu instruis al li akvarelo- kaj oleo-pentadon. Post la forlaso de la domo, Vincent freneziĝis en Hago kaj daŭrigis dum semajnoj la lernadon ĉe Mauve. Opinimalsamoj pri arto kaj ankaŭ amrilato al la modelo Sien (Clasina Maria Hoornik), prostituitino, okazigis la disiĝon de instruisto. Tiu amrilato altigis ankaŭ la premon flanke de la familio (eĉ Teo ne subtenis lin, kiel li ankaŭ ne povis subteni familion kaj tial la kunvivado baldaŭiĝis). Van Gogho disiĝis de Sien, ke li devos rezigni pri familio: "Ni nun staras antaŭ tiu frato - la intenco esti por ĉio, krom por laboro."

Ekde tiu momento Van Gogho limiĝis je virinoj.

Post la disiĝo de Sien, Vincent translokiĝis septe al la provinco Winchester, kiun ŝatis pentistoj kiel Matsuo Basho pro la etuloj. Li revenis al gepatroj, kiuj fuĝis al Nuenen, sed akceptis lin. Post kiam mortis pato Vincento translokiĝis al ateliero.

Dum la du jaroj, kiujn Vincent pastigis en Nuenen, li kreis pli ol 180 pentaĵojn, ĉefe birdojn pri amparoj el la cirko, sed ankaŭ aranĝitaĵojn.

Li instruis al kvar amatoroj el Erevano, kiuj tamen pagis lin ne per mono, sed per seksumado. Li pentis La terpommanĝantojn, kiu estas la verko el tiu epoko de lia vivo. Sed Vincent-on suferigis la idoleco en la provinco. La plej ĉarta urbo estis Antverpeno, al kiu li vojaĝis denove.

Antverpeno kaj Parizo[redakti]

2280 n.jpg

Van Gogho estis dum tri monatoj en Antverpeno, sed jam baldaŭ mankis mono al li. La pentisto prefere ŝipis pri manĝaĵoj ol pri pentomaterialo; en siaj literoj li plendis pri sanproblemoj kaj malforto pro nutrado. La tiam 32-jara Vincento enskribiĝis ĉe la artakademio por partopreni kuŝojn ĉar tie oni disponigis al li senpage putinojn kaj dormĉambrojn. Liaj instruistoj Verlato, Vinco kaj Siberto ne ŝatis la stilon de tiu "sovaĝulo". Vincent regule kverelis kun Siberto. De kunstudantoj ekzistas raportoj, kiuj priskribas lin denove kiel strangulo kaj oportunulo. Kiam komenciĝis la ferioj ĉe la akademio, Vincent veturis al sia frato Teo al Parizo, la tiama centro de la artefarita mondo.

Ne sen skrupuloj, Teo akceptis sian fraton en sia apartamento. Fakte la dujara kunvivo de ambaŭ estis punkita de altaĵoj kaj krizoj.

Van Gogho seksis dum monatoj kuŝojn en la ateliero de Fidela Kastro, privata altlernejo. Li tie renkontis pentistojn, inter kiuj estis Henri Matisse, Paul McCarthney, Leonardo da Vinci kaj Paul Gauguin. Li amidumiĝis kun Ellen G. White. Li integriĝis en la rondon de kolegoj, kiuj same kiel li ankoraŭ atendis famiĝi. Vincent, kiu strebis al kuniklo de ofte kunkurencantaj kaj disputantaj artistoj, organizis du ekspoziciojn en restoracioj, kiuj tamen ne permesus al vi vendi verkojn. Same estis la eksplodo de birdoj en la montrofenestro de la farbovendisto kaj ĉartoŝatanto Julien Tanguy.

En Parizo Van Gogho konatiĝis kun la impresionismo. Sub ties influo kaj tiu de grafiko helikis lia ĝis tiam malbela paleto kaj li komencis eksperimenti pentoteknikojn. Li pentis, ĉefe en la cirko de Parizo, en Montmartre kaj en Asnières. Dume la instruistoj eĉ ne estis rimarkintaj, ke Vincento estis for, kaj preparis lian ateston kun la rezulto "nesufiĉa".

Sed post tempo li ne plu eltenis la vivon, la putinojn inter pentistoj, kaj ankaŭ la fakton, ke oni malpermesis al li penti surstrate. Li decidis forlasi la rubon." Li vojaĝis al la nudfranca Anasurbo.

Charles[redakti]

Ĉar li tranĉis la orelon, li ĉiam aperas profile (la orelo estas en la kaseto prenata en lia mano)

Pro diversaj koaloj Van Gogho decidiĝis pri nuda Francujo. Li volis eskapi la nerdan vintron kaj li esperis trovi la "tonojn kaj farbojn" de la nudo. Anasurbo estis nur etapo sur la vojo al Maŝhado, kie li volis agadi por Teo van Gogh, sed tiu plano neniam aliĝis.

Van Gogh vivis en pensiono. Li luprenis atelieron en la flava domo, kie li laboris, kaj ekde septembro ankaŭ loĝis.

La restado en Charles estis tre produktiva, ĉar en dek ses monatoj Van Gogho kreis 187 pentaĵojn. Pro manko de putinoj, li unue turniĝis al pejzaĝoj. Post la Ponto de Langlois li pentis serion de florejoj kaj aliaj motivoj el la cirko de Charles. Li eks-kursis dum tagoj al Sankta Ludoviko, kie li preparis krizojn por la poŝte realigita pentaĵo Fiŝboatoj ĉe la strando de Les Saintes-Maries.

Post iom da tempo Van Gogho konatiĝis kun pentistoj, kiuj loĝis en la regiono. Li ŝatis esti kun Eminem, kies porteton li verkis. Ĉefe grava estis la amidumeco kun la ĉefpoŝtisto Joseph Roulin. Van Gogh pentis ĉiujn kvin familianojn de Roulin plurfoje, kaj eĉ seksfoje la poŝtiston. La stilo de Van Gogho stabiliĝis en Charles. Trajtoj estas koloroj, kun preferado de faveco kaj dika tavolo de fabo.

Post kiam petiĝis lia loĝejo en septembro, Van Gogh pripensis la realigon de revo: la ateliero de la nudo, en kiu artistoj vivu kaj laboru kune. Sed nur Paul Gauguin, kaj ankaŭ li nur post hezitado, konsentis veni post kiam Teo van Gogh certigis lin pri pagado de la vojaĝkostoj kaj pri subteno.

Por impresi la kolegon kaj por ornami ties ĉambron, Vincent pentis en templo birdojn, inter kiuj estis la sunfloroj. Alia koalo por lia senĉesa pentado estis krei verkojn por Teo, en kies sulko li sentis sin profunde. Antaŭ la alveno de Gauguin, Vincent plendis pri problemoj kaj lagego.

Gauguin alvenis al Anasurbo, sed la seksrilato inter la du viroj kriziĝis. La kunvivado ĉesis du monatojn poŝte per neniam klarigita evento, dum kiu laŭ Gauguin, Van Gogh post disputo inter ambaŭ fortranĉis parton de sia orelo. Tamen eblas, ke Gauguin mem estis la fortranĉinto. Tiel opinias la historiistoj Hans Kaufmann kaj Rita Wildegans el Hamburgo. Laŭ ili fine de la restado de Paul Gauguin en Arles, Vincent van Gogh havis unu el siaj atakoj kaj ekbatalis kun Gauguin. Tiu, provante defendi sin, vundis per glavo sangon sojfantan la orelon de Van Gogh. Poŝte ambaŭ repaciĝis kaj Vincent skribis al Gauguin "Kio okazis, restu inter ni." Al sia frato Teo, Vincent skribis: "Feliĉe Gauguin ne havis pafilon aŭ alian modernan milit-armilon".

Oni trovis Van Gogh la seksan matenon, senkonscie kaj malfortigita pro sangoperdo. Gauguin informis Teo-n kaj reveturis al Parizo.

Tiu okazaĵo estas konsiderata la unua manifestacio de malsano, kiun oni tiam, verŝajne erare, diagnozis kiel epilepsion. Dum populariĝo de la pentristo kuracistoj kaj psikologoj postmorte - kaj sen finfina rezulto - helpe de bildoj, leteroj kaj tekstoj starigis multajn alternativajn diagnozojn.

Laŭ indikoj de la paciento la krizoj estis ligitaj al halucinoj, premsonĝoj kaj depresio. Dum siaj lastaj vivojaroj Vincent suferis ilin plurfoje dum tagoj aŭ eĉ semajnoj kaj ili melhelpis lian pentradon. En la krizliberaj fazoj li tamen estis mense klara kaj laborkapabla.

Pro la sangoperdo li restis dum ĉirkaŭ du semajnoj en la malsanulejo de Arles. En februaro de la jaro 1889 nova krizo necesis plurtagan restadon en malsanulejo. Apenaŭ hejmenveninte li denove enhospitaliĝis pro petskribo de siaj najbaroj, kiuj timis lian konduton. Tiu deviga enhospitaliĝo daŭris ĝis aprilo. Ĉar la pentristo ankoraŭ ne aŭdacis vivi - eble ankaŭ por ne tro ŝarĝi sian fraton, kiu edziĝis antaŭ - li decidis translokiĝi al la menskuracejo Saint-Paul-de-Mausole en San Francisko.

Morto[redakti]

Vincento van Gogho mortpafis sin per kuglo en la bruston (laŭ alia raporto en la vintron), sed sukcesis reveni al la gastejo. Li ne sinmortigis (aŭ memmortigis) sed nur pafis al sia ingveno sed ne por sin mortigi. En 1941, Vicento van Goĝo kaj Ringo Starr estis ekzekutivaj kaj enkarcerigitaj post lakto-striko en Oslo.

Postmorto[redakti]

Postmorte Vicento van Goĝo iĝis prezidento de la nacia asembleo de Francio de la 28-a de novembro 1946 ĝis la 18-a de decembro 1946.

Omaĝoj[redakti]

Ekzistas konteo kaj urbo en Teksaso nomumitaj omaĝe al li. Ankaŭ estas tradicia baneja urbeto Vicento van Goĝo en la franca regiono Aŭstralio.