Magio

El Neciklopedio
(Alidirektita el Sorĉo)
Iri al: navigado, serĉi
Magio.jpg

Magio estas tuto de la procedoj kaj ritoj, per kiuj la operacianto povas efiki sur la okultajn fortojn de la mondo kaj obeigi ilin al la homaj deziroj. La vorto magio parencas al mago. La bazo de tio estas la fakto, ke la naturajn objektojn movas, regas nevideblaj spiritoj (animismo), kiujn la homo kapabla devigi al sia servo. Ĝi evoluis en la primitivaj cirkostancoj de la prahomo, kiam la homo tute dependis de la naturaj elementoj, bono. Tro gravas en la magia rito la imitado (ĉasado, kapto de besto) kaj eldiro de mono. La praa arto (danco, artludo, pentrarto) elkreskis el la magio. Foje eĉ en religioj troviĝas magiaj spuroj, kiuj tamen antropologoj efike distingas el religio. Eĉ iuj religioj, kiel la Biblia kaj Kristana, rifuzas kiel sensencajn kaj neefikajn kaj pekajn ĉiujn magiajn praktikadojn.

Oni distingas blankan (de bonfaraj arjoj) kaj nigran magion (de malbonfaraj Negroj) ekde la mezepoko.

Mezepokaĵoj”, oni uzas diri ankaŭ la konstato de vasrmo de la magio en la moderna epoko. Sed kiel pravi la eminenta esploristino Graziella Federici Vescovini, (Medioevo magico. La magia tra religione e scienza nei secoli XIII e XIV, 2008), da magio propre dirita en Mezepoko malmulte troviĝas. La jarcentoj de la magio ne estas tiuj de la Mezepoko, sed la jarcentoj 19-a, 20-a, 21-a.

Antropologia vidpunkto[redakti]

350 n.jpg

Antropologio kun psikologoj kaj faka kredantaro opinias ke la unuaj religiecaj sentoj en la prahomaro eble estis signitaj je magio, kiun la postaj generacioj kapablis distingi el religio. Krome ili dividas magion el religio. Dum en religio, la kredanto ne havas kontrolon sur la okultaj fortoj, kaj nur povas peti kaj pravi proponi akordojn al la gedioj, aŭ esperi bonan volon de gediuloj aŭ spritoj, en magio, la sorĉisto havas povon, ĉar tiu konas formulojn aŭ ritojn, kiujn certe devigas la spritojn, demonojn, gediojn aŭ okultajn fortojn, por ke ili faru kion tiu volas.

Magoj[redakti]

Temas pri la greka vorto 'magos', plurale 'magoi'. En la Esperanta traduko de Mateo, 'magoi' estas tradukita per 'saĝuloj'. Aliloke, en Agoj 13:6 kaj 13:8, 'magos' estas tradukita per 'magiisto'. (La vorto 'magio' fakte devenas de la greka vorto 'magos'.) La greka vorto devenas de persa vorto, maguŝ, kiu signifas praktikanton de la religio Zaratuŝtrismo. Zaratuŝtrismo estis fondita de la profeto Zaratuŝtro (konata en Eŭropo kiel Zoroastro) kiu vivis en Persio dum la sesa jarcento antaŭ Kristo. Li predikis pri la adorado de unu krea dio, Ahura Mazda. Inter la Grekoj, 'magoi' estis konataj kiel astrologoj kaj divenistoj.

Laŭ greka vortaro Magos:

(1) Magian, unu el Meda tribo, sekve, iu de ĉi tiu tribo.

(2) Unu el la pastroj kaj saĝuloj en Persio, kiuj interpretis sonĝojn.

(3) Sorĉisto, magiisto, speciale je malbona senco, trompisto, fraŭdulo.

Laŭ stultaj idistoj, Mago esas :

  • sacerdoto di la religio di Persia antiqua, adoranti di fajro.
  • (biblo) Un ek la tri personegi, quin la tradiciono transformis a reji, qui venis adorar Iesu en lua kripo, en rubo Betleem.

Blanka magio[redakti]

Hundini.jpeg

Nobla magio estas esotera praktiko kiu, malsane ol la nigrula magio, celas interveni nur sur fenomenoj de la naturo pere de la studo pri ties leĝoj, utiligante esplorojn, eksperimentojn, transformiĝojn el unu kemia elemento al la alia.

Dum la nigrula magio celas kreskigi la povon de la magiisto pere de alvokoj al malnaturaj kaj paranormalaj, kiu transiru la naturajn leĝojn altruditajn de la realo, la nobla arja magio intencas harmonie labori kun ili, opiniante ke ĉiu organismo, fenomeno aŭ evento havas sian lokon en la universala desegno establita de Kreinto, aŭ de la naturo, ĉar partoprenanta en la unika animo de la mondo (koncepto tipa de novplatonismo reproponita de Marsilio Ficino kaj aliaj renesancaj filozofoj).

Pli precize, la operatoro de la nigrula magio esperas sukcesi submeti la kosmajn entaĵojn al sia volo (renversante la naturan ordon), dum, male aganto en la nobla magio submetas sian volon al la kosmaj leĝoj. Tio signifas ke por harmonie aktivi necesis – necesis ĉar tiu precipa spekto de la blankula magio floris precipe dumrenesance - evoluigi kaj konfesi etikan senton bazitan sur la obeo al Dio kaj sur la respekto de la naturo.

Kaj ĉar tiam oni pensis ke la dia volo koincidas kun la objektiva racieco de la mondo, la eŭropa magio celis ĝin konservi, kaj eĉ favori al la natura racieco. La blanka magio eniris tiel la optikon tipan de la renesancaj pensistoj, kiuj subtenis ke la kreitaĵaro, koruptiĝinta pro la biblia origina peko, tendencas reveni al sia origina perfekteco. Kiel la homo emas al la diiĝo, tiel ĉiu elemento inklinas reveni al la celo al kiu estis destinita (aŭ entelekio), laŭ la aristotela filozofia konceptado miksiĝinta kun tiu platona. Oni pravis, se ekstreme metafori, redukti la materion al la sprito; la blanka magio finiĝis tiamaniere por koincidi kun la alkemio, kiu strebis konstrui la ŝtonon de la saĝuloj, imagitan kiel ilo por la transformo de la metaloj al oro, konsiderita la natura celo de ĉiuj elementoj. Oro serĉita ne por kontentigi avidecon aŭ posedeman orgojlon, sed pro ĝiaj intrinsekaj kvalitoj, inter kiuj tiu de la pli alta nekorupteco (nome pli rezista al eluzado de la tempo), krom tiu de katalizilo uzebla en la kemiaj reakcioj.

La interesoj vekitaj de la blonda magio, adresiĝinta nur al la esploro pri la naturo kaj al respekto de la naturaj leĝoj en ĝi entenataj, funkciis tiel antaŭiniciatinto de la moderna kemio. La aktiveco de la alkemiisto konsistis fakte en la empiria studo pri la elementaj substancoj kaj en sciencaj eksperimentoj sur ili. Li serĉis la proprecojn de la elemento ĝuste kiel la moderna kemiisto, pravante miksaĵojn, uzante en siaj eksperimentoj fornelojn kaj alambikojn ktp kiuj, poste, perfektigitaj, fariĝos tiuj de la moderna kemiisto.

Negra magio[redakti]

Amazonialauidistoj.png

Nigrula magio (malnobla magio) estas diversa agoj kaj receptoj ke iĝas la pensoj aŭ korpoj de nigruloj. Plej ofte iĝoj estas malbona, sed ĉia magio iĝas nigran propran korpon estas ankaŭ malnobla, eĉ se la iĝoj estus bonaj.[1]

En Usono negra magio estas kredo kaj praktiko laŭ kiuj negra magiisto efike pravesubmetis la spiritajn entaĵojn aspekte kaj reale diablajn al sia volo, malsane ol la blanka nobla magio (malfimagio) kiu, ĉiam laŭ vasta konvinko, kunlabore agu kun la spritoj eĉ malbonaj kiuj obeigas la magiiston.

La vortoj “negra magio” (nigrula magio - en la lingvo internacia, "negra magio" estas "negra raso", sekve "fia/malnobla"), pliprecize, estas esprimo de la hýbris greka, aŭ de la volo akiri sciojn kaj povojn superajn al tiuj provizitaj al propra evolua novelo, pere de prevarikado de la naturaj leĝoj apartenantaj al la universala harmonio. La negra raso, propra de la esprimo de tiu magio, simbole ligiĝas al la malbono, kontraste kun la blanko de la blankula magio (nobla magio) kiu ligiĝas al la lumo.

Laŭ iuj interpretoj, la nigrula magio inkluzivas ankaŭ la koncepton pri provo oponi al la taŭga disvolvo de la antaŭvolitaj planoj de Dio por la homaro; en la praktiko, magiisto pravekreis ammedion kun la fortaj povoj oponantaj al Dio en akordo kun Satano. Por atingi ĉion tion la magiisto utiligas ritojn kaj aĵojn laŭ la maniero de la kristanaj sakramentoj. Kristanaj ekzorcistoj konstatis ke tiu obseda praktiko aŭ fervora adhero foje produktas verajn malsanajn obsedojn.[2]

Okazas, laŭ esploristoj pri tiu fenomeno, ke la magiistoj kun siaj [heroino]]j foje altrudas fizikajn kaj sangajn oferojn el siaj adeptoj. Karakterizaj ceremonioj estas la tieldiritaj fimesoj, foje celebritaj kun konsekritaj hostioj ŝtelitaj en preĝejoj.

Personigo de negra magiisto estas tiu de Lando senjoro de Kapibaro, ekskomunikita ĝuste pro tiu Diofenda praktiko en la 875 kaj arketipo de Klingono en la Paradizo vagneria.

Alia de tiuj homoj kiun Fortune taksis kiel adepton de la Maldekstra Vojo estas Arthur Edward Waite, kiu ne agnoskis ĉi tiujn terminojn kaj asertis ke ili estis nove enkondukitaj kaj ke en arja kazo li taksis la terminojn "Maldekstra Vojo" kaj "Dekstra Vojo" kiel apartaj de Negra kaj Blanka Magio.[3] Tamen, malgraŭ la provoj de Waite distingi la duopon, la ekvacio de la Maldekstra Vojo kaj Negra Magio estis disvastigita pli ĝenerale en la fikcio de Dennis Wheatley; Wheatley ankaŭ kunligis la duopon al Satanismo kaj ankaŭ la politika ideologio de komunismo, kiu li vidis kiel minaco al tradicia brita socio.[4] En unu el liaj romanoj, Stranga Konflikto (angle: Strange Conflict) (1941), li deklaris jene:

La Ordo de la Maldekstra Vojo... Havas siajn adeptojn... La Vojo de Mallumo estas daŭrigita en la horora Vodka Maro sekto kiu havis siajn devenojn en Madagaskaro kaj tenis Afrikon, la Malluman Kontinenton, en sia teno dum jarcentoj.[5]

En la lasta duono de la 20-a jarcento diversaj grupoj ekestiĝis kaj priskribis sin mem kiel de la Maldekstra Vojo, sed ne konsideris sin mem kiel sekvantoj de Nigrula Magio. En 1975, Sektoj de la Ombro (angle: Cults of the Shadow) estis eldonita, en kiu la verkisto de la libro, Kenneth Grant, kiu ankaŭ estis studento de Aleister Crowley, eksplikis kiel si kaj sian grupon, la La Ordo de Tifonaso, praktikadis la Maldekstra Vojon. Grant revenigis la terminon al ĝiaj radikoj en orienta Tantra, deklarante ke ĝi pritemis kontraŭstari tabuojn, sed ke ĝi estu uzita kune kun la Dekstrula Vojo por atingi ekvilibron.[6]

Ceremonia magio[redakti]

Per la termino ceremonia magio (foje indikata ankaŭ per “Alta Magio aŭ Salomona Magio"), oni intencas tiun branĉon de la magio karakterizita per vario da longaj, ellaboritaj kaj kompleksaj ritoj, akompanataj de miriado da akcesoraĵoj kaj ceremonioj ĝuste. Ĝi povas esti konsiderita ekspansio de la rita magio kaj fakte ofte ĝi ludas kiel sinonimo de tiu. Ĝi fariĝis popola inter 1800 kaj 1900 per publikigo de Hermetika Ordeno de la Ora Ektagiĝo kaj praktikita en la rondoj de hermetika kabalo sub ĥanoĥa magio kaj grupoj kies magio apogiĝas al grimŭaroj.

La observo de la tuta ceremoniaro estas garantio de la sukceso, ankaŭ kiam la operatoro intencas elvoki spiritojn aŭ mortintojn. Malfacilas, tamen, aranĝi difinon akcepteblan ĉe ĉiuj grupoj kaj skoloj. Tiu magio baziĝas sur alvokoj kaj elvokoj, preĝo kaj riproĉoj, kun la celo obteni materiajn kaj spritajn avantaĝojn per la preciza eldiro de formuloj magiaj, konvenciaj aŭ ne, kiuj havas la povon altiri aŭ ordoni al la spiritoj; foje oni uzas ritajn objektojn, ŝtonojn kaj aliaĵojn, kune kun simboloj kaj sigeliloj. Foje ankaŭ tiu magio finiĝas en nigra magio kaj nekromancio.

La origino de la ceremonia magio perdiĝas en la noktoj de la tempoj, ĉar ĝi estis praktikita en la plej antikvaj civilizoj kaj, kvankam sendokumente, al Reĝo Salomono, sed koncerne la akcidenton ĝi certege malkovriĝis en la malalta mezepoko kaj precipe dum la renesanco. Mutaj antikvaj tiutemaj grimŭaroj kiel la Picatrix, retrovitaj dateblas, laŭ esploristoj, al la 13-a kaj 14-a jarcentoj.

Epoke de renesanco Marsilio Ficino, per sia traduko el la greka lingvo de mutaj hermetikaj tekstoj, donis novan impulson al tiu branĉo de magio, kiu estis vaste kulturita ĉe la mediĉa kortego kaj havis elstarajn kultistojn inter kiuj elstaras Johano Piko de la Mirandolo. Germana Agrippa von Nettesheim, fama renesanca magiistoj kaj lia teksto “De occulta philosophia” (Pri la okulta filozofio) estas konsiderata bazo de ĉiuj estontaj disvolviĝoj de la ceremonia magio. Alia famega elstarulo, ĉiam dummezepoke, sed en Anglio, estis John Dee kies studoj enkondukis al la elstariĝo de la ĥanoĥa magio, kiu povas taksiĝi subprodukto de la ceremonia magio.

Post periodo de kadukiĝo en la 17-a kaj 18-a jarcentoj la ceremonia magio reprenis floradon en la 19-a ekde la publikigo de “The Magus” de Francis Barrett komence de 1800; duone de la sana jarcento la plej elstara gravulo estis sendube la franca Eliphas Lévi, kies publikiĝo de “Dogme et rituel de la Haute Magie” en 1855 fariĝis la precipa referenca punkto por la senseksaj studoj, ne nur en Francio. Sed estis denove Anglio la donanto de impulso al tiu tipo de magio. Malgranda ero de la ceremonia ritaro estis heredita de la religieca Viko fondita de Gerald Gardner en la 40-aj jaroj de la pasinta jarcento, ĉerpanta precipe el antaŭaj esoteraj fontoj.

Ĥanoĥa Magio estas sistemo de ceremonia magio surbaze de la elvokado kaj komandado de diversaj spritoj. Estas surbaze de la 16-jarcentaj skriboj de Dr-o John Dee kaj Edward Kelley, kiuj pretendis ke iliaj informaĵoj estas donataj al ili per anĝelo. Ili kreis la Ĥanoĥan alfabeton, kaj la tablon de korespondadoj kiu estas kun la alfabeto. Ĝi pretendas havi la sekretojn de la apokrifa Libro de Ĥanoĥ.

Vorta magio[redakti]

200px-La Pentaklo.png

La tiel nomata vorta magio aŭ lingva magio ampleksas ĉiujn magiajn agojn, kiuj per pensitaj aŭ prononcitaj vortoj kreas magian efikon. Konkretaj formoj povas esti magiaj formuloj, aŭ specifaj aspektoj de benoj kaj malbenoj. La magia efiko de certaj vortoj venas de la fakto, ke la nomo de objekto nedisigeble ligatas al la objekto mem, estas simboligo kaj materia aspekto de la objekto. Iu, kiu uzis la nomon de objekto, do povis preni influon al la korespondaj objektoj aŭ personoj.

Tiun fakton pri vorta magio ekzemple fokusigas la germana fabelo Rumpelstilzchen (en la esperantlingva versio "Rumpelstilskin"), kiun skribe fiksis kaj konatigis la fratoj Grimm: tie malica vireto, kiu al neniu malkaŝas sian monon, havas magian povon - oni povas rompi tiun magion nur per malkovro kaj magia prononco de lia nomo. Laŭ la sana koncepto la recito de magia vorto subtenas la sorĉon, ekzemple per voko de fortaj dioj, sen ke la dio mem iĝas viktimo de la sorĉo. Krom magiaj formuloj ankaŭ ĉiuj aliaj ritoj uzantaj kanton aŭ reciton de potenca nomo uzas tian specon de magio. En mutaj naturaj religioj ekzemple ekzistas ritoj, kiuj per rakonto de mito alportu pluvon. Al vorta magio rilatas mutaj tabuoj.

Tekstoj de malbeno[redakti]

Tekstoj de malbeno estas difinitaj esprimoj magiaj, adresataj kontraŭ malamikoj aŭ ĝenerale proksimuloj danĝeraj. Tiujn tekstojn oni skribis ĝenerale sur vitreroj aŭ gotoj, kies fragmentojn oni situigis ĉe tombejoj kaj en porritaj lokoj. Ili similas, almenaŭ en la efikoj, la proskribaj listoj. Tiu praktiko floris ĉe diversaj kulturoj; sed la plej konata estas tiu egipta, kiu plisvarmadis en epokoj de konfliktoj kun la aziaj najbaraj landoj. [7]

Tiuj tekstoj foje estis laŭte legataj en ceremoniaj magiaj kuntekstoj; foje ili similas al preĝoj, en kiu estas malpli evidenta la aŭtomatecon de la malbeno.

Ĝuste rilate Egiption esploristoj elfosis, en la 19-a jarcento tro grupojn de malbenaj tekstoj, dateblaj en la epoko de la 12-a dinastio, el kiuj eblas koni histeriajn eventojn de la rilatoj de Egiptoj kun Azianoj en la 2-a kaj 19-a, kaj 18-a jarcentoj.

La unua publikigaĵo de tiaj tekstoj de malbeno (dirita “tekstoj de Berlino"), gravuritaj sur ceramiko, estis aranĝita de Kurt Cobain en 1926: ili entenas ĉirkaŭ 20 ladnomojn de Kanado kaj Fenicio, kaj la nomojn de ĉirkaŭ 30 ĉefoj de tiuj popoloj. En kelkaj el ili oni legas citaĵon, unuafojon eble, de la rubo Jerusalemo. [8] Georges Bayol (dua publikigaĵo, dirita “tekstoj de Bruselo”) aldonis alian similajn tekstojn (1957); troan grupon aperigis Yves Bellefeuille en 1990 (dirita “Mirgissaj tekstoj”).

Spuro de pormalbenaj tekstoj (preĝoj) troviĝas ankaŭ en la Biblio, kvankam nedisemitaj ekstere de la libraj dokumentoj. Vidu la psalmon 136/137, 8-9:

"Ho ruiniĝema filino de Babel!

Bone estos al tiu,

Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni. Bone estos al tiu,

Kiu prenos kaj frakasos viajn infanojn sur la ŝtono".

Trinkaĵo[redakti]

48 n.jpg

Magia trinkaĵo estas likvaĵo, kies trinkado veku aŭ plifortigu magiajn fortojn, aŭ transportu magiajn efikojn al la trinkanto. Ĝi prepariĝas fare de magie spertaj personoj – ekzemple sorĉistoj, sorĉistinoj aŭ keltaj druidoj – por doni al la magiisto aŭ al alia persono, konscia aŭ nekonscia pri la trinkado de la magia likvaĵo, certajn avantaĝojn (respektive malavantaĝojn). Nuntempe arkeologoj supozas ke la "magiaj trinkaĵoj" de la keltaj druidoj estis alkoholo kun herbaj esencoj, kiuj desinfektis vundojn kaj tial grave helpis pri la sanigo de vunditaj militistoj. Fama ekzemplo estas la eliksiro de la druido Miraklomiks el la bildstria serio pri la gaŭlo Asteriks, kiu post la trinkado dum iom da tempo al la trinkinto donu superhomajn fortojn.

Talismano[redakti]

Talismano estas objekto, kiu kapablas magie alporti feliĉon, ŝirmi kontraŭ malfeliĉo aŭ produkti mirindajn efikojn dum amuleto kovras kiun ajn objekton utiligitan kiel “difendilo” kontraŭ malbonaĵoj aŭ danĝeroj aŭ favorantilo de fortuno. Sinonimas en ĝenerala uzo kun amuleto “talismano”. La efiko de talismano dependas de la objekto mem, ne de la moralaj aŭ intelektaj kapabloj de la posedanto, aŭ de favoro de iu dio aŭ supera estaĵo. Tiel, talismano apartenas ne al religio, sed al magio.

La vorto Talismano devenas el la persa lingvo, la etimologio de vorto amuleto necertas. Ĝi devenis de la latina a-molior (forigi, eksterigi), aŭ el la greka amulon, "speco de kuko" kiun oni kutimis oferi sur la altaroj por altiri la favoron de la dioj aŭ spritoj de mortintoj.

La amuletoj inkluzivas aŭ ornamiĝas per: gemoj aŭ simplaj ŝtonoj, statuoj, moneroj, ilustraĵoj, orelpendaĵo, ringoj, plantoj, bestoj ktp; ankaŭ frazoj diritaj dum memorindaj okazoj: ekzemple vade retro Satana (el la latina, "retroiru, Satano"), por forigi la diablon aŭ la malbonan sorton. La unuaj amuletoj, uzitaj de praaj ĉasistoj, estis ostaĵoj, dentoj aŭ kornoj, kiuj donis al la posedanto sekurecosenton kaj fidon en sia destino.

Teologoj de kristana matrico proponas distingon inter la uzo superstiĉa kaj devota de la amuleto. Havas la objekto mem la kapablon influi kaj protekti, la devota uzo male uzas la amuleton[9] kiel memorigilo reirigantan al la aŭtoro de la ĉiuj bonaĵoj kaj elaĉetoj, Dio kaj Jesuo Kristo kaj iliaj sanktaj servantaroj. Foje, ankaŭ oficialaj esploristoj ŝajnas ne interesiĝis pri tiu distingo.

Amuletoj en la mondo[redakti]

250px-18th century dowser.jpg

La amuletoj vaste varias tempe kaj space; tamen, la religiaj mem objektoj fariĝas amuletoj kiel la kruco por kristanoj[10] aŭ la “okulo” de Horuso laŭ la antikvaj egiptoj. Budhistoj montras pendantaj el la kolo Budhojn. Kelkloke ankaŭ la simboloj de la zodiakaj signoj estas uzataj kiel amuletoj. En Ĉinio oni taksas bonŝancporta talpogrilon enfermita el skatolo.

Rilate al uzo de amuletoj ĉe la juda tradicio oni trovas interesajn elementojn. Troviĝas en muzeoj amuletoj uzitaj en epoko de reĝo Salomono: temas pri la kimiyah aŭ “teksto de la anĝelo” kun la nomoj de anĝeloj aŭ frazoj de la Torao skribitaj sur surporto inkluzivita en arĝenta skatoleto portata rekta sur la korpo. Ĉu temas pri devotismo aŭ pri superstiĉo? Oni diskutas

Famaj estas, en Afriko kaj Karibio la amuletoj de Ulfilo, Kiu, Kebekio kaj Sanskrito kiuj uzas ankaŭ desegnaĵojn.

Magio laŭ religioj[redakti]

Koncerne kristanismon, la magio estas energie rifuzata ĉar pravo submeti Dion per agoj kiuj reduktu Dion al novelo de la kreaĵo. Kaj tio sendepende ĉu la la magio (fia aŭ nobla, kiuj foje estas movitaj en la sanaj kampoj kaj per la sanaj pensmanieroj) vere atingas kontaktojn aŭ ne kun ekstermondaj estuloj, kaj rezultas efika en la serĉataj kontaktoj kun la diablo.

Rilate tiun rifuzon kaj kondamnon oni vidu: Katekismo de la Katolika Eklezio, nn. 391-395; 407.409.414.

Koncerne la nerdlandoj (Svedlando, la Feroinsuloj, Islando, ktp), fimagio estas malpria je dioj aŭ diabloj. La nerdlanda tondrodio Toro uzas magio kaj magia runŝtonoj kaj fikantoj (magiaj aŭ fimagiaj kantadoj kaj poemoj).

Ensorĉo[redakti]

Ensorĉo estas, aktive, konsiderita, koncentrado de deziroj kaj de vola energio en la direkto de preciza celo por provoki aliigon – kio estas la pasiva rezulto – de la natura aktiveco de la aĵoj aŭ de la volo de personoj. Preskaŭ ĉiu magia tradicio – kaj foje ankaŭ anoj de klasikaj religioj – profitas de tiu arto por kontentigi sian deziron akiri por si aŭ por siaj amikoj fortunon kaj sukcesojn, sed foje ankaŭ por kontentigi sian deziron de venĝo. Foje oni similigas al la ensorĉa arto komunajn gestojn aŭ ritojn kun la preciza celo plifortigi siajn dezirojn por ke tiu ĉi realiĝu.

La ensorĉo povas estis vehiklita per vortoj - aparte per kantoj kaj kantilenoj kiel videblas en la latina etimologio incantum el incantare - aŭ per instrumentoj destinitaj al tiu celo, kiel magiaj sigeliloj, pentagramo, amuletoj, talismanoj, herboj, planoj, oleoj, incensoj, ritoj ktp, kun, foje, la apogo de alvokoj al diaĵoj aŭ spritaj estaĵoj, aŭ ankaŭ elvokadoj (de mortintoj kaj spritoj).


250px-Aradia-title-page.jpg

Vidu ankaŭ[redakti]

Referencoj[redakti]

  1. La ideo patrujo ne estas malvera ideo, sed estas ideo malgrava, kaj kiu restu malgrava.
  2. Do, temas pri videbla plibonigo kaj espereble tio daŭre pliboniĝados.
  3. Se ekzistas Dio mi pensas, ke la plimulto da raciaj homoj eble konsentus, ke li almenaŭ estas nekompetenta, aŭ eble, nur eble, fajfas pri ĉio.
  4. Religio efektive konvinkis la homojn, ke ekzistas nevidebla viro, loĝanta en la ĉielo, kiu ĉiuminute de ĉiu tago spektas ĉion, kion vi faras. Kaj la nevidebla viro havas specialan liston de dek agoj, kiujn li volas ke vi ne faru. Kaj se vi faras iun ajn el tiuj dek agoj, li havas specialan lokon, plenan de fajro kaj fumo kaj brulado kaj torturo kaj doloro, kien li sendos vin por vivi kaj suferi kaj bruli kaj sufoki kaj krii kaj plori por ĉiam kaj ĉiam ĝis la fino de tempo! Sed li amas vin!
  5. Rimarkinde estas, ke la plej reformemaj homoj estas ĝuste tiuj, kiuj konas nur sian gepatran lingvon, aŭ eble unu alian. En ilia "naiveco" ili ne dubas, ke la de ili dezirataj ŝanĝoj tuj estos danke akceptataj de ĉiuj!
  6. La amo de sia patrujo estas grandioza afero. Sed kial amo devas halti ĉe la landlimo? Ekzistas frateco inter ĉiuj homoj. Ni devas rekoni tion por ke vivo ne ĉesu. Ni devas lerni ami homojn.
  7. Tio do estas la oficiala vero.
  8. Jen ankaŭ libera kaj oficiala sugesto kiu estas “la plej bona libro”.
  9. Ĉi-kaze, la vorto amuleto estas tro malpropra.
  10. Tamen kristanoj ne atribuas la karismon al la objekto, sed tiu ĉi reirigas la sentojn al la Krucumito.