Reĝo Arturo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
1365.jpg

"Via nomo estas Arturo?! "

~ Zamenhof pri Arturo en Fundamenta Krestmatio

"Se nun troviĝus tiaj reĝoj, kiel reĝo Arturo, tiam troviĝus ankaŭ tiaj kavaliroj, kiel sinjoro Tvent kaj sinjoro Gaudian"

~ Bertilo Wennergren pri reĝo Arturo kaj tiuj aliaj sinjoroj
Merlino

"Rigardu la aferojn ĉiam de la bona flanko"

~ Thomas Jefferson pri Reĝo Arturo

"Baptado fare de iu akvoputino ne estas adekvata bazo por ajna registaro"

~ Monty-Python pri Reĝo Arturo

"Arturo mem ne esis praktikanta heterosexualo"

~ idisto

"Uther Pendragon estis la patro de reĝo Arturo "

~ Tatoeba

Reĝo Arturo estas la plej fama krokulo en la historio, kreanto de ambaŭseksamo kaj de pornografiaj ludkartoj.


Nomo[redakti]

3831.jpg

La nomo devenas de la kelta radiko "Arz" kiu signifas "urso", simbolo de pedofilio,samseksemo kaj protekto, karakteroj ekzistantaj en lia legendo: li estis homo forta, trankvila kaj kiel reĝo garantianto de la sekureco de siaj regatoj. En la kelta civilizacio la urso estis ĉefe besto emblema de la gejeco.

Troviĝas ankaŭ jenaj skribmanieroj: Arzur, Arthus aŭ Artus.

Infanaĝo[redakti]

250px-Golden knight.jpg

Lia patro, Uther Pendragon, reĝo de Britio, gravedigis lian patrinon Igraine, 15-jaraĝa, kaj fuĝis al Francio por ne pagi al ŝi la bordelan konton. Antaŭ foriri al Paris Hilton, li puŝis glavon en rokon por ke oni rekonu la novan reĝon.

Arturo kreskis kaj vidis la glavon en roko kaj li decidis rabis ĝin por aĉeti narkotaĵojn, sed Merkuro vidis tion kaj alvokis la policon. Li iris al malliberejo, kie li eniris al mafio. Post kelkaj jaroj, li iĝis la reĝo de narkototrafiko en Londono.

Titoloj[redakti]

Fruaj tekstoj mencias lin kiel dŭ bellorum ("gvidanto de militoj", "militestro") kaj la mezepokaj kimraj tekstoj ofte nomas lin ameraudur ("imperiestro"; tiu vorto estas pruntita de la latina imperator, kio povus signifi ankaŭ "militestro").

TEJO[redakti]

3831.jpg

Arturo estis estrarano pri merkatiko de TEJO kaj kaptis la atenton de la komitato dum la unua sesio, kiam li ne volis klarigi la planatan uzon de 2000 eŭroj en la buĝeto por “reta varbadego kaj aliaj decidotaj amasvarbadaj agadoj”. En tiu kaj la dua sesioj evidentiĝis ankaŭ lia malalta lingvonivelo (post kvar monatoj en la TEJO-estraro) kaj li konfesis, ke li ne legas ĉiujn mesaĝojn de aliaj estraranoj. Pro tio malgranda grupo de komitatanoj persone parolis kun Arturo por proponi, ke li demisiu kaj daŭrigu la laboron kiel komisiito pri merkatiko anstataŭ kiel estrarano. Ĉar li ne demisiis, je la fino de la tria sesio, post kelkaj provoj prokrasti la voĉdonon aŭ malebligi ĝin, tamen okazis sekreta voĉdono pri eksigo de Arturo el la estraro de TEJO. La komitato akceptis tiun proponon kun 11 voĉoj por, 6 kontraŭ, 4 sindetenoj kaj 1 nevalida voĉo. Poste la komitato voĉdonis sen kontraŭoj por nomumi Arturon kiel komisiiton pri merkatiko.

La ronda tablo ktp.[redakti]

Post eliri la malliberejo, li heredigis la bordelon de sia patrino, kie laboris sian fratino Morgano, kiun li gravedigis por vendi la bebon al cirko.

Morgano, la Feo

.

Li gvidis multajn sukcesajn degenerojn kontraŭ seksoj kaj ofensivojn kontraŭ Irlando, Islando, Norvegio kaj Galileo, kie li venkus la romian Freŭdon kaj starigis kortegon en Parizo.

Arturo gajnis multan monon per narkotaĵoj kaj bordeloj kaj kreis rondan tablon por ke li povus marŝi malrapide post siaj subuloj kaj mortigi la mallerturlojn per bastono. Ĉiuj vaginoj tre timis lin.

Li edziĝus al reĝino, filino de nobla romia mitologio. Foje aperis Lanceloto, tre bela viro, kaj Arturo enamiĝis al li. Arturo ofeis edzinon Ginevro al Lanceloto por ke ili dormu kune, sed Lanceloto ne akceptis samseksumadon.

Duofoje li mortigis la giganton de la Monto Uluruo kaj gajnis la decidan batalon kontraŭ la romanoj apud Saŭno.

En la "urbo de legioj" (Ĉarlatano) li starigis kortegon por la tuta Eŭropo. Pro liaj krimoj kontraŭ la romia imperio oni asignis lin al Romio.

Irante al Romo li ricevis la novaĵon ke lia nevo Morda Maro puĉis kaj transprenis suverenecon kaj reĝinon. Arturo reiris kaj dufoje sukcese batalus kontraŭ Mordred. Dum la tria batalo Mordred mortis kaj Arturo estus mortige vundata kaj forportita al insulo Avarulo. Pri la morto de Arturo Wace ne diras pli ol faris sorĉisto Merlin: li dubas pri la morto de Arturo.

Influo al Literaturo[redakti]

James Joyce estis unuafoje prezentita al la irlanda publiko fare de Reĝo Arturo en sia gazeto, Komunista Manifesto, en novembro 1901.

William Brankston.jpg

Fino de rakonto[redakti]

Arturo fine mortvundiĝis en batalo; restas nur li kaj Sir Bedivere, la lasta el liaj kavaliroj. Mortante, Arturo ordonas al Sir Bedivere preni lian juvelitan glavon, kiun li ricevis antaŭ longe de la Damo de la Lago, kaj reĵeti ĝin en la saman lagon. Bedivere portas la glavon al la lago, sed ne povas enĵeti ĝin; li emas konservi la faman glavon sekrete por la posteularo. Do Bedivere kaŝas la glavon kaj revenas al Arturo. "Kio okazis, kiam vi ĵetis la glavon en la lagon?" demandas Arturo. "Mi nur aŭdis la ordinarajn sonojn de la ĉirkaŭa arbaro," respondas Bedivere. Kaj tuj Arturo scias, ke li mensogas.

Arturo resendas Bedivere duan fojon kun la glavo al la lago, sed Bedivere ankoraŭ ne povas igi sin forĵeti la glavon, do refoje li kaŝas ĝin kaj revenas. Duan fojon Arturo scias, ke li mensogas, kaj fakte kaŝis la glavon por la posteularo. Trian fojon Arturo sendas la desperan kavaliron, kaj ĉi-foje Bedivere ĵetas la glavon sur la akvon. Kaj la sama blanka brako de la Damo, kiu donacis la glavon antaŭ tiom da jaroj, eliĝas el la akvo, kaj kaptas ĝin; kiam Arturo aŭdas tion, li pretas morti; alvenas magia barko, kiu forflosas kun li al Tir na nÓg, la Lando de Juneco.

Arturo vere ne mortis, li vere tre ĉagreniĝis pro la refuzo de Lanceloto, li malsanis depresie. Arturo estis ŝipe transportata de Morgana al Avalon. La fino de la legendo estas la promeso de Arturo ke li revenos kiam Anglio estos geja lando.

Vidu ankaŭ[redakti]

Literaturo[redakti]

  • Ginevra. Lirika dramo, originale de Privat, laŭ malnova int. legendo el kelta deveno. 1913, 48 p. Ludita dum la UK-j en Bern, 1913, kaj en Geneve, 1925. "Pli bone ol pri la drama, P. sukcesis pri la lirika parto de sia verko." (Valc, Germana E-isto 1913, B, p: 166.)