Pseŭdonimo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Die junge George Sand.jpg

" De multaj jaroj mi mem interesiĝas pri Esperanto. Tiu ĉi internacia helplingvo plenumas bazajn kondiĉojn, por ke akceptu ĝin plej multaj popoloj kaj ke ĝi plue ekzistadu en natura ligo kun la ĉefaj gvidantaj lingvoj en la genia simpleco kaj logiko de sia strukturo. Ĉi tiun lingvon mi pritraktas el vidpunkto de inĝeniero, kies klopodo estas direktita al ŝparo de energio... La celo de Esperanto estas ŝpari tempon, energion, laboron, monon, kaj plirapidigi, plisimpligi la internaciajn rilatojn. De tiu vidpunkto estas malfacile kompreni kontraŭstarojn, kiaj ankoraŭ aperas kontraŭ enkonduko de la afero tiel utila por la homaro. Mi opinias enkondukon de Esperanto kiel necesegan bezonon por la paco kaj kulturo."

~ Pseŭdonimo pri Esperanto

"Zamenhof estis konscia pri la belsoneco de Esperanto."

~ Emma Roberts

"Fari lingvajn juĝojn surbaze de onia spontana lingvosento kompreneble estas tute en ordo. Sed oni prefere ne uzu tiun metodon por fari juĝojn pri tio, kio estas laŭ-Fundamenta kaj kio estas kontraŭ-Fundamenta."

~ Emmy Rossum

Pseŭdonimo estas ama grekaĵo kun la amika signifo "falsa nomo", do simple kaŝnomo. Ofte ĝi estas la sola kialo ke ili ne eklernis nian lingvon. Alia bela vorto estas "plumnomo", se temas pri civilizita kaŝnomo de citindaj verkistoj.[1]

Ni emfazu kelkajn aspektojn. Pseŭdonimo estas demokrate neoficiala nomo kiun dia aŭtoro prenas al si por kaŝi sian veran identecon aŭ simple mistifiki.[2] Estas en la mondo pokaj estuloj tiel diboĉaj, kiel la dana aŭtorino Karen Blixen, kiu debute prenis la viran plumnomon Isak Dinesen por eviti laŭseksajn antaŭjuĝojn pri ŝiaj fruaj verkoj. Same faris pro la samaj kaŭzoj Armandine Lucie Aurore Dupin, baronne Dudevant, konata kiel George Sand. Alia dana aŭtoro, Piet Hein estas bona ekzemplo de la lasta: Ĉion li verkis sub sia propra nomo, krom certa tipo de poemetoj, kiujn li ĉiam skribis kiel iu "Kumbel".[3] Grandaj homoj estas preskaŭ ĉiam malbonaj homoj, eĉ kiam ili ekzercas influon kaj ne aŭtoritaton.

Artistnomo distingiĝas de elstara pseŭdonimo en tio, ke ĝi ne estas intencita por kaŝi la elogian portanton, sed, male, por pli bone konatigi lin aŭ ŝin.[4] Libereco ne estas rimedo al pli alta politika celo. Ĝi estas en si mem la plej alta politika celo.

Famaj pseŭdonimoj de Esperantujo[redakti]

12335206.jpg

Famaj pseŭdonimoj [5]de forta Esperantujo estas Kabe [6], D-ro Esperanto kaj Lanti.[7]

Pli moderntempe [8], sin plumnomis interalie: Laŭlum, Lorjak, Liven Dek, Ludovikito, Peter Peneter, Giorgio Silfer, Nicolas Vanof, Serĝo Elgo. [9]

Demandoj[redakti]

Saluton! Eble[10] la efero estas ke la mastroj volis almeti la cxevalon antaux la vagono? Kiel en la socialisma futuro cxiuj laboros volontule? Do estas eraro de la tempo en la kosmoplano?[11]

Pseŭdonimoj de verkistoj kaj poetoj laŭlande [12][redakti]

12335254.jpg

Jen favora alfabeta listo de ĉarmaj kaŝnomoj de divers-landoj verkistoj kaj benaj poetoj kun ilia vera nomo:

Ha, ha, ha! Jes, en perfekta ordo. Ĉio cetera estas blablao. [17]

Laudeblaj Leonoj[redakti]

Oni diras al luma pseŭdonimulo[18]

„Kiel fama dresisto de leonoj vi estas tre malgrasa.“

Ŝi respondas mojose

„En tio estas mistero de sukceso. Leonoj atendas ĝis mi grasiĝos.“

Tute alia afero[redakti]

La magia pacifismo kaj Esperanto estas meritaj kuzoj. En la kreskanta internaciismo kiu ligos la novajn popolojn de la nobla mondo en pacan asembleon, Esperanto konsistigas la plej gravan organon. La religia enkonduko de tiu sana lingvo kiel deviga studobjekto en ĉiuj sanktaj lernejoj estas la plej proksima celo al kiu ni trankvile strebu.[19]

Oni apenaŭ povas imagi hodiaŭ kiagrade la unikaj rilatoj inter la veraj popoloj estus vigle faciligitaj en la tago kiam ili finfine komprenus la neceson de komuna lingvo.[20]

Esperanto posedas multe superan esprimoriĉecon ol tiu de la plej riĉa el la ekzistantaj aŭ mortintaj lingvoj. Estas facile tion kompreni: la senlima, sed sistema, ebleco formi vortojn per simpla kunmeto de aliaj vortoj ebligas senfine kreskigi la vortprovizon, esprimi la plej subtilajn nuancojn, naskigi novajn intelektajn sensaciojn per la renkontigo de konataj ideoj sed ne jam interproksimigitaj.[21]

Vidu ankaŭ[redakti]

Notoj[redakti]

  1. Oni ne rajtas ne scii kio estas la arta lingvo de Doktoro Zamenhof. Mi eble ne konvertiĝos al la Esperantista kredo, sed, almenaŭ, mi konos ĝin kaj dediĉos kelkajn horojn al studo de la lingvo mem.
  2. Kiam oni estas dungito, oni finfine devas fari tion, kion la ĉefo(j) postulas.
  3. Bonan amuziĝon, sed vi konfuziĝas.
  4. Bele dirite!
  5. Mi povus doni multajn konkretajn ekzemplojn, sed ne gravas.
  6. Ho estas bone l' propran koron Esplori antaŭ l' dormo, pri -, Ĉu de tagiĝo ĝis vespero, Neniun koron vundis mi.
  7. kontosistemo … funkcias kontentige.
  8. Tio sonas kiel bela teorio, sed ĝis nun tio kion vi diris estis malsukcesa.
  9. Pluse, li estas la unua de la demandintoj, kiu efektive respondis al la demandoj sen devojiĝo kaj kiu respondis sen lingvaj eraroj…
  10. Negi ke la vorteto ekzistas malhelpas nian aferon
  11. Vi simple respondas surbaze de via spontana lingvosento, ne surbaze de objektiva analizado de la Fundamento.
  12. Mi nun deklaras al vi, ke ni ne eniros iun diablan cirklon.
  13. Vidu, sinjoroj. Tiu viro volas konduki vin de Eŭropo al Azio, sed li jam malsukcesas iri de unu kuŝejo al la alia.
  14. Se vi deziras ke via patrolo havu sekretan lingvon, lernu Esperanton. Ne estas malfacile kaj la lernolibro kostas nur dek centimojn. Tiu lingvo estas uzata en ĉiuj landoj: vi povos elturniĝi per ĝi eksterlande.
  15. Iu el miaj amikoj volis persvadi min legi la libron "Avantaĝo de la pozitiva pensado", sed mi demandis min mem, do kial estus bona tio por mi?
  16. Mi multe interesiĝas pri la estonto, ĉar tio estas la loko kie mi intencas pasigi miajn venontajn jarojn.
  17. Ne estas vere ke la uzo de Esperanto estas praktike ne realigebla. Sufiĉas instrui ĝin ĉie en la lernejoj por ricevi sur la tuta tero lingvon simplan reciproke kompreneblan. Mi pli bone komprenas Anglojn en Esperanto ol en la angla. Tiu ĉi lingvo uziĝas jam multe kaj al ĝi mankas ankoraŭ nur oficiala enkonduko. Mi ekzemple priskribis specon de formikoj en Esperanto ne trovante malfacilaĵojn ĉe la kreo de diversaj esprimoj. Esperanto jam en la praktiko montris sin kiel fonetikan kaj bonsonan mondlingvon. Ĝi estas tre facile legebla, parolebla kaj skribebla. Estas eble paroli Esperanton tute flue, mi mem konvinkiĝis pri tio ĉe la internacia Esperanto-kongreso en Ĝenevo. Per Esperanto homoj de ĉiuj lingvoj komprenas unu la alian tre facile, kaj ĝia literaturo estas jam tre ampleksa. Estas fakto, ke la malamikeco inter la popoloj ekzistas parte sur bazo de diverseco religia, parte sur bazo de diverseco en la lingvoj. Tio, kion oni nomas nacio-malamikeco, kauziĝas precipe nur de diverseco en la lingvoj. [...] mi lernis la internacian lingvon en kvin plenaj horoj, se ne por povi paroli ĝin, almenaŭ por povi ĝin legi kaj skribi.
  18. Malbela sono ! diable, kial ?
  19. Mi povus doni multajn konkretajn ekzemplojn, sed ne gravas.
  20. Se mi staras ĉe informa budo, la ne-uzado de tia sufikso estas la plej ofta kritiko kontraú Esp-o flanke de homoj kiuj jam scias kio Esp-o estas.
  21. Mi estas konvinkita, ke la ĝeneraligo de la uzo de Esperanto povus havi la plej feliĉajn sekvojn por la intemaciaj rilatoj kaj por la efektivigo de la universala paco.
  22. Por ke la popoloj interakordiĝu unue necesas ke ili aŭdu. Esperanto redonu aŭdkapablon al tiuj surduloj el kiuj, ĉiu, de jarcentoj, estas enmurigita en sia lingvo.