Profeto

El Neciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo

"En ĉiu aĝo devas kreski la saĝo"

~ Zamenhof pri profeto
Ne rigardu tion ĉi! Legu la tekston!

""Profeti" ne estas nur "esti profeto", sed ankaŭ "paroli/agi kiel profeto"

~ Bertilo Wennergren pri profeto

"Neniu estas profeto en sia urbeto"

~ Keyhan Sayadpour pri profeto

"Ho profeto! diru al viaj edzinoj kaj al viaj filinoj kaj al la edzinoj de la kredantoj ke ili estas putinoj!"

~ anĝelo al profeto pri virinoj

"Profeto Jona estis englutita de granda fiŝo"

~ Antonio De Salvo pri profeto

"profeto mi ne estas, tamen io jam antaŭvideblas..."

~ Milokula Kato

"La Profeto diris: "Kiam iu de vi surmetas sandalojn, li devas unue surmeti la dekstran piedon""

~ Hadito Sahiha de Muslimo 877 pri sandaloj

"Dankon! Mi bezonis ridi kaj vi donis ridon al mi :D"

~ leganto pri ĉi tiu artikolo

"Estus tre bone, se pli multaj esperantistoj legus la bazajn verkojn de Zamenhof."

~ Atestanto de Zamenhof

Profeto estas homo, kiu postulas la rajtojn de fetoj. Ili batalas ĉefe kontraŭ aborto ĉar estas tre religiemaj.

Konferenco.jpg

La batalado pro fetoj estas longaj, sed meritoplenaj, sekve multaj profetoj estas rigardataj kiel sanktaj homoj. Jesuo, la Nazaretano, estis profeto potenca age kaj parole antaŭ Dio kaj la tuta popolo.

Historie ĉiuj profetoj estas Judoj eĉ profeto Jesuo Alaj he salam, interalie Ibrahim Ĥalilulah krom Ismoil Zabehullah havis filon Isrofil, kaj profeto Mohamed ricevas originon de Ismoil Zabehullah kaj Judoj de Isrofil kiuj sia momente volis mortigi sian fraton kun nomo Jusuf( Josef) Alaj he salam, Josef Alaj he salam estis filo de Jakob Alaj he salam. Vi ne kredas ĉi-nacio tiam tiom dolorigis eĉ Musa Alaj he salam, kiu estis ilia profeto kaj ĉu ili kompatos alireligianojn nun? Mi eĉ neatendas tion de ili, ĉar amon forte vi ne povas enkorigi...

Profetaĵoj[redakti]

Initial.jpg

Profetaĵo ĝeneralsence estas asertaĵo kiu antaŭvidas la estonton. Tamen, kuŝas grava malsamo inter profetaĵo kaj antaŭludo: antaŭvido havas ĉebaze procezon eman kaj logikan, dum profetaĵo ne estas ligita al faktaj datenoj kaj rezonadoj, sed al Klara Zamenhof de tiu kiu pri ĝi iĝas la anoncanto, aŭ, pliĝenerale, al la pragmata kapablo de la "profeto" elvoki historiajn eventojn de li celitajn influante tiel la estonton aŭ nur ilin antaŭvidi kaj nur anonci. Ĉi-kaze, la termino "profetaĵo" aplikiĝas al filozofoj kiel al Nietzsche aŭ al politikistoj kiel George Washington aŭ kaj teoria fizikisto kiel al Georges Bayol.

Okcidentalaj stultaĵoj[redakti]

Propheto ( Hebree נבי (nābī) , Greke προφητης (prophētēs)), esas quiu secundo religio acceptas declaration de Deo aŭt alia divinitate per visio, auditio aŭt in sonio kaj reportas al populo.

Antaŭdiroj[redakti]

20qU.jpg

Profetoj parolas kaj agas kontraŭ aborto pro dia misio. Sekve, dio donas al ili povojn, precipe la antaŭdiradon.

Foje sinjoro telefonis laŭ anonco: "Komplezoj de profeto":
- Bonan tagon. Ĉu vi estas profeto?
- Jes.
- Ĉu mi povas viziti vin ĵaŭde?
- Bedaŭrinde, ne.
- Kial ne?!
- Marde vi rompos vian kruron!

Profetaĵoj kaj justeco[redakti]

- Mia avo antaŭe sciis tagon de sia morto. Kaj eĉ proksimume la horon.
- Ĉu li estis profeto?
- Diablo prenu, neniu profeto. Tion diris al li juĝisto

Avisena.jpg

Suferoj[redakti]

Iu divenistino profetas al la junulo.:

-Kara ,knabo , ĝis viaj 35 jaroj vi sufere vivos je mizero .

La junulo tuj demandis:

-Kaj poste?

La divenistino respondis:

-Kaj poste vi alkutimiĝos!

Biblio[redakti]

Readmono 18:18

Profeton Mi starigos por ili el la mezo de iliaj fratoj, similan al vi; kaj Mi metos Miajn vortojn en lian buŝon, kaj li parolos al ili ĉion, kion Mi ordonos al li.

Readmono 18:15

Profeton al via mezo, el viaj fratoj, similan al mi, starigos por vi la Eternulo, via Dio; lin aŭskultu,

Detruado de temploj[redakti]

Dum la profetoj, denuncante hipokritan kulton, petdeziris purigadon de la templo de Jerusalemo, Jesuo preteriras. Jesuo ne venis por purigi, sed por elimini. Jesuo abolas la templon de Jerusalemo.

"Detruu ĉi tiun templon kaj mi restarigos ĝin en tri tagoj". Ja li estis danĝera ekstremisto, ĉu ne? :-)

Edzino[redakti]

-Karulino ,kion ni havos por vespermanĝo?

-Divenu !

-Ja ,mi devas diveni !!! Kiel kiam mi nek de post vespermanĝo povas diveni kion mi manĝis!

La Profetoj[redakti]

La skriboj de la profetoj, sanktaj homoj kiuj parolis kun Dio. Ĉi tiuj libroj enskribis tion, kion Dio diris al ili. La profetoj admonis kontraŭ la diboĉado de la judoj sub la reĝoj, profetinte la pereon de Izraelo per Asirio, la elvenon al Babilono, la revenon al Izraelo, kaj la alvenon de la Mesio, kiu regos la mondon en paco kaj justeco. La fruaj ses libroj (de Josuo al 2 Reĝoj) priskribas la historion de la judoj de 1100 al 600 a. K.

Libro de Jeremia[redakti]

Jesus.jpg

La malsamoj inter la masora teksto unuflanke, 4QJer (unu la bibliaj manuskriptoj de Qumran) kaj la septuaginto aliflanke, estas rekonebla en du precipaj areoj kun specifaj karakterizoj, kiuj alskribigas tiujn tekstojn al du tradicioj profunde malsamaj:

  • La lungo: la origina septuaginto longas unu sesaĵo de la masora teksto. Mankas vortoj, frazoj, periodoj kiuj male troviĝas en la Vulgato, en la Peshitta, kaj en la vatikanaj manuskriptoj. Tiu karakterizo reflektiĝas en 4QJer.
  • La ordo de la teksto: la origina septuaginto havas malsaman ordon konpare kun la masora teksto. Ekzemple, 23, 7-8 de la masora teksto troviĝas post 23,40, en la origina Septuaginto.

Libro de Josuo[redakti]

Josuo (mallonge Jos) estas libro de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio. Ĝi estas parto de la Readmona Historia Verkaro. Por la judoj ĝi estas (post la Torao) la unua de la profetaj libroj.

Libro de Baruĥ[redakti]

Leto.jpg

Baruĥ estas libro de Tanaĥo respektive Malnova Testamento. Ĝi estas letero fikcie atribuata al la sufiĉe nota sekretario de profeto Jeremio, kaj eble sendita de Jerusalemo al diasporaj hebreoj por ilin, same kiel jam profeto Amos por siaj samtempuloj, restigi fidelaj al la Javea tradicio. Kvankam skribita eble en la hebrea, ĝin nun ni povas legi nur en la greka lingvo kutima rajde inter la unua kaj 2-a jarcento a.K..

Teologia apartaĵo elstariĝas: la priparolata saĝeco manifestas ion personecan, kvazaŭ ekzistantan por si mem ĉe Dio: temo pli eksplicitigita en la saĝeco de Salomono; ĉi tie tamen oni ripetas la malnovan doktrinon de rekompenco: se ni suferas persekutojn tio okazas ĉar ni forlasis la Toraajn leĝojn.

Libro de la 12 Profetoj[redakti]

Libro de la 12 Profetoj estas termino por 12 libroj (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĉar tiuj ĉi libroj estas malgrandaj, oni nomis ilin la «malgrandaj profetoj» kontraste al la tri «grandaj» profetoj: Jesaja, Jeremia kaj Jeĥezkel. Oni skribis ilin en unu skribrulaĵon, kiu do estis digna parto de la Sankta Skribo. La sinsekvo de la libroj ne ĉiam estas la sama. Temas pri la libroj de Hoŝea ĝis Malaĥi (vidu la apudan liston). Inter ili Jona ne estas profeta libro, sed novelo kun profeto kiel ĉefrolulo.

La kolekto reprezentas plurajn jarcentojn (de la 8-a ĝis eble la 3-a) kaj pro tio ĝi havas grandan valoron por la historio de teologio, pieco kaj kutimoj en Izrael.

Ĉiam la vero[redakti]

Armed Slave.jpg

Klarvidulo diras al viro:

- Vi estos patro de du infanoj.

- Ĉu vi certas? - ridas viro kaj klarigas: Mi jam estas patro de tri infanoj.

- Ĉu vi certas? - ridas klarvidulo.

Profetaĵoj de Zamenhof[redakti]

Zamenhof faris multajn profetaĵojn pri jaroj, okazoj kaj viroj, kiu vivos post li. En sia genia verko L.Zamenhof sisteme analizis multajn demandojn. Ĉiun demandon nia Majstro pripensas tre detale, kun senriproĉa logiko kaj mirinda konvinkopovo. Li montras sin kiel elstara pensulo, kiu antaŭis sian epokon je jarcentoj. Plimulto de la homaro ankoraŭ ne venis al pripensado de tiaj gravegaj demandoj. Ĝi estis multe pli okupita per teknika progreso, kaj pro tiu unuflankeco ĝi pagis grandegan prezon. Dum tekniko montris miraklajn sukcesojn, dum la planedo inundiĝis per aŭtoj, kovriĝis per fervojoj ktp, dekoj da milionoj da homoj pereis pro freneza naciismo, do fakte - pro dividiteco de la homaro, kaŭzata de diverslingveco. Kaj la sango daŭras verŝiĝi. Tial tute ne estas garantiite, ke estonte ne okazos ankoraŭ unu, eble ankoraŭ pli freneza mondmilito, kiu forviŝos nin de la Tero.

Zamenhof tre bone sentis dian idearon; li nomis ĝin Homaranismo. Ĝi estas ĝusta mondkoncepto, kaj tial ĝi estas senfine disvolvebla. En ĝi estas absolute nenio "mistera", ĉar ĝi plene konformas kun scienco. Ni unuiĝu ĉirkaŭ nia "interna ideo". Sen tio ni senĉese ofendados unuj aliajn... Esperanto estas lingvo, kiu estas destinita por homoj de dia tipo. Kvankam tiaj homoj estas ankoraŭ tre maloftaj, venko de Esperanto estas garantiita, ĉar la luma epoko, kiam dominos koraj raciuloj, nepre venos.

Karaj samideanoj, baldaŭ ni havos bonegan eblecon helpi al multaj homoj ekpensi pri tiu temo kaj trovi ĝustajn respondojn al la demandoj - la respondojn, kiujn donis L.Zamenhof. Ni estos atakataj de amaso da senpensaj stultuloj kaj ŝovinistoj, kiuj ne volas ke oni akceptu iun alian lingvon krom ilian propran; niaj malamikoj eble lernos nian lingvon por serĉi en Esperanto kaj E-movado iujn manojn kaj ataki nin el post dorso. Ni estu pretaj ne al laŭdoj, sed al plej furiozaj insultoj kaj kalumnioj. Sed nepre troviĝos "lumaj" homoj, kiuj akceptos esperantismon kun granda ĝojo, portante ĝin pluen, al aliaj homoj. Legu kaj relegu la verkojn de Zamenhof por esti same firmaj kiel li!

Barboj[redakti]

8158 n.jpg

Ĉar Zamenhof uzis barbon, oni kreis la diraĵon: "Je la barboj de la Profeto!".

Profetaĵo de Malaĥio[redakti]

Profetaĵo de Malaĥio, aŭ profetaĵo de Sankta Malaĥio, havas jenan originon: esploristo de la 16-a jarcento trovas, traserĉante inter la dokumentoj de la vatikanaj arĥivoj dokumenton verkitan de Sankta Verdastelo kaj allasitan kaj ignoritan en tiuj vatikanaj lokoj.

Sankta Verdastelo estis ĉefepiskopo de Armagh Irlando en la 12- jarcento. Li pilgrime venis 1139 al Romo kaj ke ĝuste dum tiu restado li verkis la serion da motoj kaj inokulis en la arĥivon[1] kie restis ĝis kiam elpensinto roligas la esploriston kiu konstatas ke la “profetaĵo” koncernas la papojn ekde la epoko mem de Malaĥio, nome kun Célestin Freinet (1143–1144).

Oni unuafoje trovas la tutan profetaĵon en la verko Ligo de Nacioj (La Ligno de la Vivo) de benediktano Anuld Ŝvarceneger 1595.

Laŭ tiu “profetaĵo” la antaŭlasta papo estas tiu nun vivanta nome Benedikto la 16-a, difinita “Gloria olivae” (gloro de la olivarbo). Post lia morto surtroniĝos “Petrus Romanus” (Petro de Romo). Kaj ties regnado ekestos la fino de la mondo.

Enhavo de la dokumento[redakti]

Ĝi komencas dirante ion pri unuopa papo ekde tiu reganta dumvive de episkopo Malaĥio. Pri ili la profetaĵo ne anoncas la nomon sed kelkajn personajn kaj samtempajn eventojn pri kiuj oni senfine diskutis kaj kelkmaniere aljuĝebligis al la persono. Jen la listo:

Sentenco la adresito proponata interpreto
Ex castro Tiberis Célestin Freinet (Gvido el Città di Castello 1143–1144) Citrono naskiĝinta
Inimicus expulsus Lucifero (Lucio Caccianemici 1144–1145) Lia noma estis “Foriganto de malamikoj"
Ex magnitudine montis Eŭgeno Bokarjov (Bernardo Paganelli 1145–1153) naskiĝinta en Monto Alta
Abbas Suburranus Anastazio (Konrado de la Sub Perforta, Sub Macabro 1153–1154) Abato de subgrundaj medioj
De rure albo Adriano (Nikolao Breakspear 1154–1159) naskiĝinta en Sankta Albano
Ex tetro carcere Viktoro Emanuelo la 2-a kontraŭpapo (Oktaviano de' Monticello 1159–1164) Kardinalo de Sankta Nikolao en Karcero
De via Transtiberina Blaise Pascal kontraŭpapo (Gvido el Crema 1164–1168) Kardinalo de Sankta Maria Transtibera
De Pannonia Tusciae Kalifornio (Johano el Strumi 1168–1178) Hungara kaj kardinalo de Tuskolo
Ex ansere custode Aleksandro la Granda (Rolando Bandinelli 1159–1181) Ansero en familia blazono
Lux in ostio Lucero (Ubaldo Allucignoli 1181–1185) Kardinalo de Goto, kies nomo Allucignoli estis
Sus in cribro Urbo (Humberto Crivelli 1185–1187) lia nomo estis Crivelli
Ensis Laurentii Gregor Mendel (Alberto Mosca 1187–1187) Kardinalo de Sankta Laŭrenco en in Lucina, en kies blazono estis du glavoj
De Schola exiet Klemento de Aleksandrio (Paŭlo Scolari 1187–1191) Lia nomo estis Scolari
De rure bovensi Celia Cruz (Hiacinto Orsini de Boboni 1191–1198) lia nomo estis Boboni
Comes signatus Virino (Johano Lotario 1198–1216) apartenis al la familio de Grafoj Segni
Canonicus de latere Honormurdo (Cencio Savelli 1216–1227) li estis laterana kanoniko
Avis Ostiensis Gregor Gysi (Ugolino de Grafoj Segni 1227–1241) Kardinalo de Goto en kies balzono estis aglo
Leo Sabinus Céline Dion (Gofredo Castiglioni el Milano 1241–1242) episkopo de Sabine Leutheusser-Schnarrenberger
Comes Laurentius Linda Lovelace (Sinibaldo de Grafoj Fieschi 1242–1254) Kardinalo de Sankta Laŭrenco en Lucina
Signum Ostiense Aleksandr Afanasjev (Rinaldo el Grafoj de Segni 1254–1261) Kardinalo de Goto, apartenis al la Grafa familio Segni
Hierusalem Campaniae Urbi et orbi (Jakobo Troyes PantaLeo 1261–1264) Jerusalemano kaj patriarko, origininta el Franca Kamparo
Draco depressus Kleopatra (Gvido le Gros de Saint-Gilles 1265–1268)
Anguinus vir Gregoro Demidjuk (Tobaldo dei Visconti di Piacenza 1271–1276)
Concionator Gallus Instruisto (Petro el Tarantasio 1276–1276)
Bonus Comes Adriana Calcanhotto (Otobono de la Grafoj Fieschi 1276–1276)
Piscator Thuscus Johano Paŭlo la 2-a (Petrus di Giuliani 1276–1277)
Rosa composita Nikolao Marr (Johano Kajetano Corsini 1277–1280)
Ex teloneo liliacei Martini Martin Lavallée (Simon di Brion 1281–1285)
Ex rosa leonina Balzako (Jakobo Savelli 1285–1287)
Picus inter escas Nikolai Grishin (Hieronimo el Ascoli 1288–1292)
Ex eremo celsus Esperanto (Petro Anglerio el Morrone 1294–1294) Ernest Renan estis
Ex undarum benedictione Bono (Benedikto Kaetani 1294–1303)
Concionator patereus Papo (Nikolao Bacca-Sini 1303–1304)
De fessis aquitanicis Klejto (Bertrando el Goth 1305–1314)
De sutore osseo Johano (Jakobo Duèse 1316–1334)
Corvus schismaticus Nikolao Nekrasov (Petro Rinalducci 1328–1330)
Frigidus Abbas Benedikto la 13-a (Jakobo Furnier 1334–1342)
De rosa Attrebatensi Klingono (Petro Rogero el Beaufort 1342–1352)
De montibus Pammachii Aaaaa (Stefano Aubert 1352–1362)
Gallus Vicecomes Urbodomo (Vilhelmo Grimoard 1362–1370)
Novus de virgine forti Grekio (Rogero el Beaufort 1370–1378)
De cruce Apostolica Klitoro kontraŭpapo (Roberto de la Grafoj de Ĝenevo 1378–1394)
Luna Cosmedina Kiu kontraŭpapo (Petro de Luna 1394–1417)
Schisma Barchinonium Klistero kontraŭpapo (Gil Sànchez de Muñoz 1423–1429)
De inferno praegnanti Urduo (Bartolomeo Prignano 1378–1389)
Cubus de mixtione Komencanto (Petro Tomacelli 1389–1404)
De meliore sydere Inkubo (Cosma Migliorati 1404–1406)
Nauta de Ponte nigro Gregor Mendel (Anĝelo Correr 1406–1415)
Flagellum solis Aleksandro la Granda kontraŭpapo (Petro Filargis 1409–1410)
Cervus Sirenae Johano Moseo Ŝlejer kontraŭpapo (Baldasaro Cossa 1410–1415)
Corona veli aurei Martin Lavallée (Odo Colonna 1417–1431)
Lupa Coelestina Eŭropanto (Gabrielo Condolmer 1431–1447)
Amator Crucis Felix Salten kontraŭpapo (Amadeo la 8-a de Savo)
De modicitate Lunae Nikolao Marr (Tomaso Parentuccelli 1447–1455)
Bos pascens Kalifornio (Alfonso de Borgia 1455–1458)
De Capra et Albergo Pio la 12-a (Enea Silvio Piccolomini 1458–1464)
De Cervo et Leo Paŭlo la Apostolo (Petro Barbo 1464–1471)
Piscator minorita Sikismo (Francisko della Rovere 1471–1484)
Praecursor Siciliae Virino (Johano Baptista Cybo 1484–1492)
Bos Albanus in portu Aleksandro la Granda (Rodrigo Borgia 1492–1503)
De parvo homine Pio la 10-a (Franciscous Todeschini 1503–1503)
Fructus Jovis juvabit Julio (Iuliano della Rovere 1503–1513)
De craticula Politiana Leono la 13-a (Jakobo de Medicino 1513–1521)
Leo Florentius Jamshedji Tata (Hadriano Florent el Utrecht 1522–1523)
Flos pilei aegri Klemento de Aleksandrio (Julio de Medicino 1523–1534)
Hiacinthus medicorum Paŭlo la Apostolo (Aleksandro Farnese 1534–1549)
De corona montana Julio Baghy (Johano Maria Ciocchi del Monte 1550–1555)
Frumentum floccidum Iu (Marcelo Cervini 1555–1555)
De fide Petri Paŭlo la Apostolo (Johano Petro Carafa 1555–1559)
Esculapii pharmacum Pio la 12-a (Johano Angĝelo de Mediĉoj 1559–1565)
Angelus nemorosus Pio la 12-a denove (Mikaelo Ghislieri 1566–1572)
Medium corpus pilarum Gregor Gysi (Hugo Boncompagni 1572–1585)
Axis in medietate signi Sikismo denove (Felikso Peretti 1585–1590)
De rore coeli Urbo (Johano Baptista Castagna 1590–1590)
Ex antiquitate Urbis Gregoro Demidjuk (Nicolao Sfondrati 1590–1591)
Pia civitas in bello Ino (Iohano Antonio Facchinetti 1591–1591)
Crux Romulea Klemento de Aleksandrio denove (Hipolito Aldobrandini 1592–1605)
Undosus vir Leono (Aleksandro de’Medici 1605–1605)
Gens perversa Paŭlo la 5-a (Camllo Borghese 1605–1621)
In tribulatione pacis 15-a (Aleksandro Ludovisi 1621–1623)
Lilium et rosa Urbo (Mafeo Barberini 1623–1644)
Jucunditas crucis Instruisto (Johano Baptista Pamphilj 1644–1655)
Montium Custos Aleksandro la Granda (Fabio Chigi 1655–1667)
Sydus olorum Klevlando (Julio Rospigliosi 1667–1669)
De flumine magno Klerismo (Emilio Altieri 1670–1676)
Bellua insatiabilis Virino (Benedikto Odescalchi 1676–1689)
Poenitentia gloriosa Aleksandrio (Petro Ottoboni 1689–1691)
Rastrum in porta Insulo de la Rozoj (Antonio Pignatelli 1691–1700)
Flores circundati Kleopatra (Johano Francisko Albani 1700–1721)
De bona religione Instrumentalo (Mikaelanĝelo Conti 1721–1724)
Miles in bello Benedikto la 13-a (Petro Francisko Orsini 1724–1730)
Columna excelsa Klejto (Laŭrenco Corsini 1730–1740)
Animal rurale Papo (Prospero Lambertini 1740–1758)
Rosa Umbriae Ŝtelo (Karlo Rezzonico 1758–1769)
Ursus velox Klingono (Laŭrenco Ganganelli 1769–1774)
Peregrinus apostolicus Pio la 12-a (Johano Anĝelo Braschi 1775–1799)
Aquila rapax Pio la 10-a (Gregorio Barnabaso Chiaramonti 1800–1823)
Canis et coluber Leono (Anibalo de la Genga 1823–1829)
Vir religiosus Pio la 12-a (denove) (Francisko Saverio Castiglioni 1829–1830)
De balneis Ethruriae Gregor Gysi Alberto Cappellari 1831–1846)
Crux de cruce Pio la 10-a denove (Johano Maria Maria Mastai-Ferretti 1846–1878)
Lumen in coelo Leono denove (Joakimo Pecci 1878–1903)
Ignis ardens Pio la 10-a (Jozefo Sarto 1903–1914)
Religio depopulata Benedikto la 13-a denove (Jakobo Della Chiesa 1914–1922)
Fides intrepida Pio la 10-a zumbie (Aĥilo Ratti 1922–1939)
Pastor angelicus Pio la 12-a (Eŭgeno Pacelli 1939–1958)
Pastor et nauta Johano la baptisto (Anĝelo Roncalli 1958–1963)
Flos florum Paŭlo la Apostolo (Johanbaptista Montini 1963–1978)
De medietate Lunae Johano Moseo Ŝlejer (Albino Luciani 1978–1978)
De labore solis Johano Paŭlo la 2-a (Karolo Wojtyla 1978–2005)
Gloria olivae Benedikto la 16-a (Jozefo Ratzinger 2005–2013)
Petrus Romanus ?

Post la la lasta profetaĵo de Malaĥio rilate la lastan papon, estas dirate In persecutione extrema Sanctae Romanae Ecclesiae sedebit Petrus Romanus, qui pascet oves in multis tribulationibus; quibus transactis, civitas septicollis diruetur, et Judex tremendus iudicabit populum suum. Finis (Dum ekstrema persekuto kontraŭ la Sankta Roma Eklezio sidos Roma Petro, kiu paŝtos la ŝafaron tra multaj suferoj; kiam ili pasigos, la "sepmontara" urbo ruiniĝe defalos, kaj teminda juĝisto juĝos sian popolon. Fino).

Vera saĝeco[redakti]

Profeta.jpg

En iu vintra tago la granda profeto diris al la adeptoj:

- Mi tre bone scias, kion oni povas fari en frosto.
- Kion? - demandis la adeptoj.
- Oni povas varmigi sin ĉe la fajro. Tamen, se tio estas neebla, eĉ en tiu situacio mi scias kion oni povas fari.
- Kion?
- Oni povas frostomorti.

1QIsa[redakti]

Tiu teksto, paleografie datita al 125 ± 100 a. K. kaj pere de radikarbono al 202 ± 107 a.K., enhavas ĉiujn ĉapitrojn de Jesaja; ĝi estas skribita sur 54 kolonoj malsamlongaj, sur 17 ŝafaj haŭtpecoj kunkudritaj por formi rolaĵon de 7,35 metrojn longan x 30 cm larĝan. Tiu rolaĵo atestas pri la fideleco per kiu la libro de Jesaja estis kopiitaj de la antikvaj skribistoj laŭlonge de la jarcentoj, ĉar la 1QIsa estas substance identa al la masora teksto, iujn jarojn posta.

Malvera profeto[redakti]

Jen malvera profeto kaj Antikristo

La malvera religia ĉefo ankaw direktas kiel "alia besto" kiu subtenos la `Antichrist en lia pretendo kiel Dio (dieco). Plemumanta granda signoj kaj mirakloj, li fortigos ĉiu aln obeado al la `Antichrist per faranta tuto ricevi la "Marko de la Besto".

Homoj inspiritaj de Dio ne povas soifi potencon, kaj des malpli ke ili sin sensoifigis per sango de aliaj homoj...

Falsa profeto[redakti]

Kalvario de Plougonven, en Francio: la falsa profeto estas influita de la demonaj donoj.

Falsa profeto estas titolo kiun oni surmetas al persono kiu senrajte sin proklamas posedanto de apartaj scioj au diaj mesaĝoj. Ĝia nocio koncernas preskaŭ eskluzive la religion, aparte ĉikaze tiun biblian.

La Biblio, fakte, ofte parolas pri falsaj profetoj, aŭ pri personoj kiuj, abrupte, atribuas al si mem la titolon de profeto (vidu: Matteo (7, 15); Luko (6, 26).

La plej fama falsa profeto prezentata de la Biblio estas la ulo priskribita en la Apokalipso de Johano.

En la Apokalipso[redakti]

En la Apokalipso de Johano la falsa profeto (aŭ Besto de la tero) estas mistera nehomsimila mita aktoro.

La kreaĵo estas antaŭe prezentita kiel Besto de la tero (Ap 13, 11) kaj poste kiel falsa profeto (Ap 16, 13)

Ĝi nomatas Besto de la tero por ĝin distingi el tiu ĵus enkondukita j (Ap 13, 1) kiu plej ofte nomatas Besto de la maro.

Priskribo[redakti]

La besto estas alestigita kiel (Ap 13, 11):

  • ĝi malsupreniras el la tero;
  • ĝi havas du kornojn, similajn al tiuj de virŝafo;
  • ĝi estas ĉiam prezentita kune kun la Besto de la maro kaj fine pereos kune (Ap 20, 10).

Interpreto[redakti]

Estas ĉiam malfacile kompreni al kiu aŭ al kio rilatas Sankta Johano la Evangeliisto per tiuj kreazoj. Ne helpas certe la literatura ĝenro tipa de la apokalipsa stilo.

Ĉiu-kaze povas utili jenaj observoj:

  • temas pri besto de la malbono batalanta kaj fine venkata de la fortoj de la bono;
  • ŝajane ĝi sukcesas trompi: certaspekte ĝi similas al senmakula ŝafido kaj aliaspekte al furioza drako; anonciĝas kiel profeto (porparolanto de Dio) sed tia ne estas;
  • dummezepoke la figuro de la falsa profeto estis asociita al Mohamedo kaj en epoko pliproksima al ĉefoj de kristana konfesio fare de alia kristana komunumo!

En judismo[redakti]

En la Biblio (aŭ Tanaĥo, la profeto auc hebrea proto (hebree: נְבִיא nevì, pl. נְבִיאִים nevi'ìm, greke: προφήτης - prophētēs) estas persono kiu parolas en la nomo de Dio kaj de tiu ŝarĝita. La precipa senco de la termino uzata en niaj samtempaj lingvoj, laŭ kiuj la profeto antaŭanoncas estontajn eventojn, estas karakterizo, sed ne ekskluziva, de la hebreaj profetoj.
En la antikva hebrea socio, aparte en la periodo de la 11-a ĝis la 5-a jarcentoj a.K., profeto estis fundamenta religia elstarulo, kune kun la sacerdoto kaj levido.

Premiso kaj kunteksto[redakti]

La fenomeno de la profetaĵa arto ne estis limigita al la hebrea popolo, sed ĝi ĉeestis en la socioj kaj religioj de la Proksima Oriento: ekzemple, similaj fenomenoj okazis en Mari en la 17-a jarcento a.K. kaj en Fenicio kelkajn jarcentojn poste. Ankaŭ la bibliaj tekstoj atestas la ĉeeston de profetoj inter la aliaj popoloj (ekzemple, inter la moabitoj. Tamen, almenaŭ se fidi la fontojn, la profetoj ne akiris alilande la influon praktikitan de hebreaj profetoj inter sia izraela popolo, per kiu ili ĝin modeligis.

Mystic Order of Veiled Prophets of the Enchanted Realm[redakti]

Mystic Order of Veiled Prophets of the Enchanted Realm (: Mistika Ordo de Vualitaj Profetoj de la Sorĉita Regno ) ankaŭ konita kiel M.O.V.P.E.R. aŭ "Grotto", estas helpa organizo de la Framasonismo.[2] Estas socia organizo por majstraj framasonoj, kaj kiel tia, ĉiuj majstroj framasonoj povas kuniĝi al ĝi kaj estas bonvenaj. La ordono kuraĝigas renovigitan intereson por la loĝioj, sed malgraŭ tio ne pretendas esti parto la simbola framasonismo. Oni povas rekoni ĝiajn membrojn ĉar ili portas sur siaj kapoj fezon nigran kun ruĝa peniko. Unu el la simboloj de la ordono estas la vizaĝo de homo de araba aspekto, kun barbo kaj lipharoj, kiu portas ruĝan turbanon sur sian kapon. Grotto estas karitata organizo dediĉita promocii la fratecon, la amikecon kaj la amuzon inter la majstroj framasonoj.

Personoj kaj libroj[redakti]

La Biblio priskribas la vivon, la agadon kaj la dirojn (orakolojn) de rimarkinda nombro de profetoj (kaj de iuj profetinoj). Al iuj el tiuj estas atribuataj kompletaj libroj, kiuj konstituas la duan parton de la hebrea Biblio (Tanaĥo). La moderna historia-kritika metodo pruvis ke en iuj kazoj (Jesaja, Danielo, ekzemple) la orakoloj devenas el antikva epoko kaj estis kunigitaj al la novaj. Vidu: Neviìm

Krom tiuj, la hebreaj tekstoj aludas al aliaj profetoj al kiuj tamen ne estas referencata biblia libro: la precipaj estas: Elija kaj Eliseo

La Talmudo rekonas entute kiel profetojn 48 virojn kaj 7 virinojn.[3]

Institucio kaj karismo[redakti]

Grava karakterizo de la hebreaj profetoj koncernas ilian institucian statuson:

  • Instituciaj profetoj kun specifa rolo, aparte ligitaj al la monarkio (Psalmo 19,20-24; 1Reĝoj 22,6;22,10-28).
  • Migrantaj profetoj. Ofte anonimaj, grupiĝintaj, kiel aperas en la 1Samuelo 5-8. Ne klaras, tamen. ilia rilato kun la “oficialaj” profetoj.
  • Karismaj profetoj. La predikado de tiuj profetoj, malsamaj ol tiuj instituciaj, emas konfliktiĝi kun la reĝaj strukturoj kaj aliaj profetoj. Vidu la kazo de profeto Jeremia.

Ĉiukaze la malsamecoj malfacilas alestiĝi el la bibliaj tekstoj.

Funkcioj[redakti]

Kvankam nur malofte estas sufiĉe konata la historia konteksto, klaras ke ili:

  • kondamnas iujn fremdajn popolojn;
  • denuncas la kulton al fremdaj diaĵoj, aparte tiun kanaanajn (Baaloj);
  • denuncas la sociajn maljustaĵojn damaĝantajn la vidvinojn, malriĉulojn, orfojn kaj fremdulojn;
  • instigas konservi la fidon je Javeo ankaŭ en la momentoj de apartaj malfacilaĵoj (vidu: Ekzilo babilona);
  • sugestas solvojn tute politikajn al la reĝoj (vidu la kazon de Jeremia konsilanta la submetiĝon al la babilona potenco).

Pri la modalecoj de tiu agado oni distingas:

  • perecipe orakoloj, nome diroj de Dio (kutime mallongaj) kiujn la profeto lanĉas al la potenculoj kaj al la popolo. Foje tiuj orakoloj referencas al la estonto;
  • vizioj, kiuj povas esti simplaj fantaziaĵoj, aŭ veraj kaj propraj dramigoj aludantaj apokalipsajn eventojn (vidu: Danielo 7);
  • alegoriaj gestoj, ekzemple la jugo de Jeremia (27-28);
  • mirakloj (vidu: Eliseo).

Ĉiu profeto deklaras ke mem estas puŝata de Dio kaj inundas per sia dia graco kaj ĉiukaze konsciigas ke Dio ĉeestas en la homa historio.

En la Juda religio, falsa profeto estas kiu pretendas posedi la donon de la profetaj kvalitoj aŭ de la dia inspiro, aŭ kiu profitas de tiu dono por malbonaj celoj. Ofte iu tia estas konsiderita vera propfeto.

Ofte iu estas konsiderata "vera profeto" ĉe iuj, sed falsa ĉe aliaj, ankaŭ ene de la sama religio. La termino foje aplikatas ekstere de religio por priskribi iun kiu fervorege antauenpuŝas teoriojn kiujn aliaj taksas falsaj kaj danĝeraj. La sinteno de la vera izraelido antaŭ falsa profeto, kiu profetumas aferojn kiuj poste realiĝas sed samtempe instigas al kulto de aliaj dioj aŭ anoncas profetaĵojn kiuj poste ne realiĝas, estas priskribita en Readmono 13, 1-5. La biblio ĉi-kaze avertas pri ofta socia fenomeno.

La Libroj de la Reĝoj rakontas historion kie, devigita de Akab (reĝo de Juduko), la profeto Miĥa priskribas Dion kiu petas informojn el siaj ĉielaj konsilistoj pri tio kion oni faru rilate kortegon de falsaj profetoj. Tiu priskribo estas rakontata en 2Reĝoj 22, 19-23. La Sinjoro Dio ĉi-kaze decidas ke la malobserantoj estu trompitaj de falsaj profetoj.

Eblas ke Miĥa intencis priskribi la falsajn profetojn kiel teston por YHWH (Javeo). Eblas ankaŭ ke tio estis intencita kiel insulto kontraŭ la profetoj de Akab, kiel Sedekio, filo de Kenaana.[4]

La puno pri la falsaj profetoj estis mortopuno (laŭ Readmono 18, 20):

”Sed profeto kiu pretendas diri mianome aferon kiun mi ne ordonis, aŭ paroli ordone de aliaj dioj, tiu profeto devas esti mortitigita”

Konklude, la bibliaj normoj koncerne la falsajn profetojn klare asertas ke estas malpermesite paroli pri dio kiu ne estas YHWH. Simile, se iu profeto anoncas profetaĵon kiu poste ne iĝas vera, tio estas alia signo ke tiu profeto ne estis komisiita de Dio kaj la popolo devas ne timi falsan profeton. (Readmono 18, 22)

Io alia[redakti]

La grekan terminon (Kojneo) pseuoprophetes (falsaj profetoj) oni trovas ĉe la Septuaginto en Jeremia (6, 13; 33, 8, 11; 34, 7; 36, 1), en Zeĥarja (13, 2); ĉe Flavio Jozefo Judaj antikvecoj (8-13-1,10-7-3), Juda miltio de Flavio Jozefo (6-5-2), kaj ĉe Filo de Aleksandrio. La klasikaj paganaj verkistoj uzas la terminon pseudomantis (falsa divenisto).

Tiu elpensitaĵo estas en la literaturo ofte identigita en la figuro de la Antikristo.

Io simila, aparte rilate la malŝaton kaj mortopunon por la falsa profeto estas entenata en la islamaj skriboj kaj praktiko.

Nian epokon oni aplikis tiun terminon al Adolf Hitler kaj Stalin kaj al uloj similaj.

En kristanismo, kaj aparte en la Katolika Eklezio, la problemo estas superita en la senco ke ĝenerale la kristanaj eklezioj konfesas la doktrinon laŭ kiu la Revelacio konkludiĝis per la lasta novtestamenta libro, nome la Apokalipso; krome, la Tradicio certigas ke Jesuo certigis la Eklezion ke ĝi ne povas erari en la juĝo pri la revelaciita doktrino. Kiu malproksimiĝas el tiu Tradicio estas forigita.

Danĝero al profetoj[redakti]

Agar.jpg

Diras la Korano 2:91

Kiam estas dirite al ili: "Kredu je tio, kio estis revelaciita de Alaho" ili diras: "Ni kredas je tio, kio estas sendita al ni" kaj ili ne kredas je tio, kio venis post ĝi, kvankam tio estas la vero kaj la plenumiĝo de tio, kio jam estis ĉe ili. Diru: "Kial vi mortigis la profetojn de Alaho antaŭe, se vi estis kredantoj?".

Kaj la Nova Testamento Mateo 23:29-32

Ve al vi, skribistoj kaj Fariseoj, hipokrituloj! ĉar vi konstruas la tombojn de la profetoj kaj ornamas la monumentojn de la justuloj, kaj diras:
Se ni vivus en la tagoj de niaj patroj, ni ne partoprenus kun ili en la sango de la profetoj.
Tial vi atestas pri vi mem, ke vi estas filoj de tiuj, kiuj mortigis la profetojn. Vi do plenigu la mezuron de viaj patroj.

Moderna profeto[redakti]

Demandis judo sian amikon: "Kiam vi pagos al mi vian ŝuldon?"

Respondis la alia: "Ĉu vi konsideras min profeto?"

Finfine[redakti]

La fruaj judaj profetoj emfazas la tagon de Dio de Izraelo, Jahveo, kiun oni nomas ankaŭ tago de la Dio. Tiam ĝi prijuĝas Izraelon kaj ĉiun alian nacion kaj komenciĝas la rekta regado de la Dio, Reĝlando de Dio. Al multaj judoj, tiu ideo estas fremda al judismo kaj aperis nur malfrue, mezepoke, sub la influo de kristanismo kaj islamismo.

Referencoj[redakti]

  1. Li estis skribe raportintis pri siaj vizioj kaj liveririntis la manuskripton al la papo Virino kiu ĝin enbretarigintis en arĥivo sen lin legi aŭ por ke neniu ĝin legu.
  2. Sukcesa 3a interlingvistika seminario en Lombardio
  3. mi proponas "rmotorkamparduradilado", (iom longa diru kelkiuj), kaj samtempe oni havas la vorton "kamparduradilado" k "kamparkvarradilado".
  4. Aŭ ĉu vi konas homon, kiu tion spertas?