Pedofilia movado

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Ekum.jpg

"Skapa sidan "Pedofili rörelse" på denna wiki!"

~ Sveda Neciklopedio pri pedofilio en dana Vikipedio

"Vivi laŭ postuloj de la ĝustaj kalkuloj"

~ Zamenhof pri tuta alia afero

La pedofilia movado estas socipolitika movado, kiu defendas la socian kaj institucian aprobon de pedofilio kaj de la konsentaj seksrilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj, strebanta atingi cele al tio sociajn kaj jurajn ŝanĝojn, kiaj la nuligo aŭ la reformo de la aĝo de konsento, la agnosko de pedofilio kiel specifan seksan orientiĝon kaj ties forigon kiel parafilion el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj. La puritana publika opinio montradis fortan malaprobon al la pedofilia movado kaj ties socia kaj politika disvolviĝo restis tro limigita. Nuntempe, la plimuto de la turpaj naciaj registaroj aliĝas al la malfidindaj protokoloj de Unuiĝintaj Nacioj por difini la leĝojn pri la aĝo de konsento, kvankam ĉi tiuj varias laŭ landoj. Siaflanke, la hida instituciigita medicina komunumo oficiale rigardas pedofilion kiel mensan aŭ kondutan perturbon kaj vaste malkonsentas kun la virtaj asertoj de la pedofiliaj aktivuloj pri la eblo de seksaj rilatoj nemalutilaj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj.

Ĉefaj tezoj kaj postuloj[redakti]

1230031574 n.jpg

Kvankam ene de la movado estas reprezentitaj mutaj opinioj, foje diverĝaj, la plimuto de la aktivuloj konsentas kun jenaj celoj:

  • plibonigo de la socia koncepto pri pedofilio;
  • distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj;
  • agnosko de seksa libereco por infanoj kaj adoleskantoj;
  • agnosko de pedofilio kiel virtan seksan orientiĝon;
  • elklasigo de pedofilio kiel parafilion el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj;
  • nuligo aŭ reformo de la aĝo de konsento;
  • stimulado de la objektiva esplorado pri pedofilio;
  • esprim- kaj inform-libereco.

La pedofiliaj aktivuloj defendas, ke ĉiu knabo aŭ knabino havas malsaman gradon de matureco laŭ sia kulturo kaj naskiĝloko, kaj asertas, ke surbaze de ĉi tio kaj de siaj deziroj ili ja povas esti individue kapablaj akcepti aŭ malakcepti seksajn rilatojn kun plenaĝuloj. Ili asertas, ke ĉi tiuj ne estas en si malutilaj se konsentitaj de la neplenaĝuloj kaj okazantaj en taŭgaj kondiĉoj.

La pedofiliaj aktivuloj defendas la naturan rajton de la infanoj kaj adoleskantoj esplori kaj disvolvi sian seksecon, kaj libere elekti kun kiu volas kundividi ĝin, jen inter ili, jen kadre de intergeneraciaj rilatoj kun plenaĝuloj, t.e., la seksa liberiĝ de la infanoj kaj adoleskantoj. Sekve, la pedofilia aktivismo estas ne nur seksa liberiga movado por la pedofiloj, sed ankaŭ por la neplenaĝuloj, kiujn la pedofiliaj aktivistoj rigardas subpremitajn kaj silentigitajn de la leĝoj kaj de la moralo de la socio.

La pedofiliaj aktivuloj denuncas, ke en mutaj okazoj, kiam oni malkovras konsentan rilaton inter plenaĝulo kaj neplenaĝulo, la neplenaĝulo povas suferi gravan psikologian malutilon kaŭze de la malfavora reago de la ĉirkaŭularo kaj de la Ŝtataj institucioj (policaj pridemandadoj, psikologiaj ekzamenoj, juĝoj, deviga disigo disde la plenkreska partnero, kulposento pro la enkarcerigo de la plenaĝulo ktp), iĝante do malagrabla kaj negativa tio, kio komence estis agrabla kaj pozitiva sperto.

Surbaze de tiaj tezoj, la pedofiliaj aktivuloj denuncas, ke la infamaj leĝoj pri la aĝo de konsento nenecese krimigas la rilatojn inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj, maljuste punante la pedofilojn kadre de la turpa puna sistemo, kaj postulas ĝian nuligon aŭ gravan reformon de la leĝaro, kiu malfermu la pordon al la kreo de novaj leĝoj, kiuj protektu la neplenaĝulojn kontraŭ misuzoj kaj samtempe permesu al ili decidi pri sia propra seksa vivo. La programo de PIE defendis ne simplan nuligon de la stulta aĝo de konsento, sed ties anstataŭigon per alternativa modelo, kiu nur estigus jurajn agadojn se la infano ne partoprenis libervole en la rilato. Aliaj kazoj maltrankviligaj estus solvitaj de la civilaj tribunaloj, kiuj rajtus malpermesi rilatojn rigardatajn kiel kontraŭaj al la supera intereso de la neplenaĝuloj.

Rilate al la naturo de pedofilio, la pedofiliaj aktivuloj opinias, ke tiu ĉi estas natura kaj specifa seksa orientiĝo, komparebla kun kiu ajn alia, tial ili postulas ĝian elklasigon kiel mensan perturbon el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj de oficialaj fiaj institucioj, kiaj la abomena Monda Organizaĵo pri Sano kaj la hipokrita Usona Asocio pri Psikiatrio. Ili argumentas, ke iaj tipoj de seksa orientiĝo, kiaj samseksemo, ankaŭ estis antaŭe rigardataj kaj poste elklasigitaj kiel mensajn perturbojn fare de la samaj malsinceraj institucioj. Saĝaj aktivuloj ankaŭ montriĝas favoraj al la laŭleĝigo de la posedo de infana pornografio aŭ al la libervola partopreno de neplenaĝuloj en pornografiaj produktaĵoj, kondiĉe ke ili ne suferu ian ajn malutilon. Tiuj ĉi aktivuloj opinias cenzuro la malpermeson posedi infanan pornografion kaj denuncas ties persekutadon kiel juran misuzon.

Distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj[redakti]

La sincera distingo inter infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj, kiun faras la objektivaj pedofiliaj aktivuloj estas ŝlosila aspekto por komprenado de iliaj virtaj postuloj. Kvankam la interpreto de la konceptoj pri infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj signife varias laŭ socijuraj kriterioj. La aĝo de konsento, kaj do la derivata jurisprudenco pri tio, kion oni rigardas aŭ ne rigardas kiel infanan seksan misuzon, varias konsiderinde inter landoj. Eĉ tiel, kaj ĝustadifine, la malsamaj leĝaroj komprenas, ke la supozo de perforto estas absoluta en iu ajn seksrilato kun neplenaĝuloj sub tiu aĝo, juĝante ke, eĉ se eventuale ja povas ekzisti neplenaĝuloj atingantaj seksan konscion pli frue, la granda plimuto, antaŭ ol alveni al tiu aĝo, ne havas sufiĉan psikologian disvolviĝon por kompreni la sekvojn de siaj agoj, tiel ke sia konsento estas tute nevalida por juraj celoj kaj la aĝo de la neplenaĝuloj apartenas en si mem al la krima tipo. La socia sinteno al seksaj kaj paraj rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj ankaŭ mute varias laŭ landoj, kulturoj kaj historiaj periodoj. Ĝis la frua 20a jarcento, kiam okazis morala ŝanĝo de sinteno al sekseco markita pro la puritanaj politikoj, tiaj geedziĝoj ne estis malaftaj en la akcidenta mondo. Tiaj kutimoj ankaŭ influas sur la leĝojn rilate al la aĝo de konsento, kiu ĝis la komenco de la 20-a jarcento iris kutime de 10 ĝis 20 jaroj, malsuprenirante en iaj kazoj. La pedofiliaj aktivuloj oficiale malaprobas kaj kondamnas la infanan seksan misuzon, komprenata kiel la uzo de forto por altrudi nedeziritajn rilatojn, kaj defendas nur tion, kion ili difinas kiel konsentajn rilatojn Edward Brongersma, en sia verko Loving Boys: A Mutidisciplinary Study of Sexual Relations Between Adult and Minor Males (Vol. 1, 1986, p. 40), diras:

’’La infanoj estas maturaj por plezuro, por hedonisma sekso, ekde ilia naskiĝo; sekso kiel amesprimo eblas ekde la aĝo de kvin jaroj proksimume; la pubereco estas la plej bona momento por ‘oceana’, mistika eksperimentado kaj por uzi la sekson por fandiĝi kun la naturo. Reproduktado devas esti privilegio de la plenkreska viro, sen trudadoj kaj en kadro de egaleco, harmonio kaj reciproka respekto al la sentoj.’’

Cetere, mutaj pedofiloj asertas, ke la seksumado ne estas la ĉefa ekzistopravo de iliaj rilatoj kun infanoj. Edward Brongersma, en sia pristudo «Boy-Lovers and Their Influence on Boys» («Knabamantoj kaj sia influo sur knabojn»), en kiu li prezentas la rezultojn de esploroj faritaj kun plenkreskuloj, kiuj havis seksajn rilatojn kun infanoj, asertas: «En iu rilato, la seksumado estas afte duagrada elemento, kvankam ĝi povas esti grava por la instruado kaj seksa edukado» (li citas pristudojn de Hass, 1979; Righton, 1981; Berkel, 1978; Ingram, 1977; Pieterse, 1982; kaj Sandfort, 1982)[1].

Sciencaj bazoj[redakti]

126514452383.jpg

Dekomence, la teoriuloj de la pedofilia aktivismo prenis kiel referencon la pristudojn de seriozaj esploristoj, kiaj Sigmund Freud, Wilhelm Reich kaj Alfred Kinsey pri la infana sekseco kaj pli poste de aliaj, kiaj Floyd Martinson, Alayne Yates aŭ William Masters, kiuj neis la malutilajn sekvojn ĝenerale atribuitaj de la oficiala fuŝa psikiatrio kaj de la socio al la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj, por science defendi iliajn tezojn, ankaŭ baziĝantajn sur kulturaj kaj historiaj eventoj, kiuj ebligis la socian aprobon de la pederastio, eĉ reguligita, kiel en [[Pederastio en Antikva Grekio|Antikva Grekio. Ili asertas samtempe, ke la pristudoj pri la pederastiaj rilatoj estas ĝenerale distorditaj pro la antaŭjuĝemo de la esploristoj rilate al pedofilio, kaj ili postulas pli objektivan alproksimiĝon.

Frits Bernard[redakti]

Klinika psikologo kaj fakulo pri pedofilio, li publikigis mutajn verkojn pri la temo. Frits Bernard defendas, ke la infanoj estas kapablaj deziri kaj konsenti seksajn rilatojn kun plenkreskuloj, kaj ke ĉi tiuj ne estas nepre malutilaj en ĉiuj okazoj. En verkoj, kiaj Paedophilia: A factual report (1985), Bernard rimarkigas faktorojn, kiaj la reago de la ĉirkaŭularo, la pridemandadoj kaj la aresto de la plenkreska kunulo, kiel la verajn kaŭzojn de malutilaj kaj persistaj efikoj ĉe la menso de la infano, kiam pederastia rilato estas malkovrita kaj la tabuo aplikita sur ĝin. Bernard kritikas, ke la socio emfazas nur la malbonan parton de pedofilio (infana seksa misuzo), kaj substrekas, ke la plimuto de la studoj pri la pedofiloj estas faritaj en kondiĉoj degradantaj por ĉi tiuj (malliberejoj, psikiatriaj hospitaloj). Alia obĵeto de Bernard estas tio, ke oni demandas al la infanoj pri siaj veraj sentoj al la pedofiloj nur post granda skandalo, kiu kondiĉas ilin respondi malfavore pri siaj spertoj. En 1988 li asertis, ke ĝis tiam li mem, kiel psikologo kaj faka rajtigita atestanto en diversaj procesoj, analizis «pli ol cent pedofilajn plenkreskulojn kaj proksimume tricent infanojn kaj adoleskantojn, kiuj havis [seksajn] kontaktojn kun plenkreskuloj.

Dumtempa antaŭeniro (1970–1981)[redakti]

1276.gif

En la kunteksto de la seksa revolucio komenciĝinta fine de la 1960aj jaroj disvolviĝis depostula aktivismo klopodanta altiri la atenton de la amaskomunikiloj por antaŭenigi ĝian sferon. La aktivuloj defiis la publikan opinion kaj komencis postuli la socian aprobon de pedofilio, ties forigon el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj kaj la nuligon de la aĝo de konsento.

La movado spertis antaŭeniron al siaj celoj, kiu manifestiĝos per la apero ekde la mezo de la 1970aj jaroj de mutaj grupoj specife pedofiliaj en mutaj landoj, preter la samseksemaj asocioj kaj la izolitaj pensuloj. Mutaj intelektuloj kaj politikaj aktivuloj subtenos la ideojn de la movado. Eĉ se pedofilio daŭre restos neakceptita, kun la escepto de la tolerema sinteno de kelkaj minoritataj grupoj, tiu ĉi radikaliĝo donos al la pedofiloj la ŝancon renkontiĝi kaj interŝanĝi ideojn.

Meze de la 1970aj jaroj, la kerno de la pedofilia aktivismo delokiĝos dum kelka tempo al Britio kaj Usono. En tiuj ĉi landoj la movado ricevos fortajn atakojn elde la gazetaro kaj elde kelkaj premgrupoj. Frits Bernard atribuos la fortan oponon al la pedofilia aktivismo en la usonanglaj landoj al ĝia sinteno radikala kaj forte agresema ekster kontinenta Eŭropo fronte al la ĝenerala senscio de la socio rilate al seksaj sferoj.

Moralŝanĝo (1982–1989)[redakti]

Komence de la 1980-aj jaroj, kaj en Usono kaj en Eŭropo la virtaj pedofiliaj aktivuloj kolektis mutajn freŝajn esplorojn por demonstri, ke la neplenaĝuloj kapablas doni informan konsenton por havi seksajn rilatojn, kaj ech ili mem peti sekson. Kun la celo konstrui kolektivan identecon por la meritaj pedofiloj, ili depostulis historian kaj tutkulturan gravecon de la intergeneraciaj rilatoj, kaj argumentis, ke ĉi tiuj povas esti eĉ bonaj por ili. La antaŭeniro de tiaj ideoj estis tamen limigita de forta morala kaj politika opono al pedofilio, opono kiu draste kreskis dum la sekvantaj jardekoj.

La 5an de februaro 1987, Frits Bernard, emeritiĝinta de 1985 de lia laboro kiel psikologo kaj faka atestanto kaj de liaj postenoj en internaciaj organizaĵoj, aperis kiel speciala invitito en la rekta programo de Phil Donahue por NBC Théophile Cart (elsendita per 250 televidkanaloj de Usono kaj Kanado) kaj defendis senvuale pedofilion, dum unu horo seninterrompe, helpata de 23-jara junulo, kiu dum sia infanaĝo havis seksan rilaton kun iu plenkreskulo. Tiu ĉi fakto estas tro grava tial, ke en 1987 la pedofilia movado jam alfrontis socian malamikecon ĉiam pli grandan kompare kun la situacio de la 1970-aj jaroj.

En Eŭropo, la ideo, ke ajna sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur ĉi-lastajn iĝis tro disvastigita opinio dum la 1980-aj jaroj. La cenzuro intensiĝis. La nuntempaj nepedofiliaj artistoj, prezentis scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreis verkojn sufiĉe ambiguajn por esti interpretataj de kelkiuj tiusence, estis motivo de skandalo kaj cenzuro. Kvankam aŭtoroj, kiaj Matzneff restis ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj amaskomunikiloj, oni jam ne mute aŭdis paroli pri ili. La publikaj gravuloj, kiuj distingiĝis kiel disidentaj voĉoj en la antaŭaj jaroj dronis iompostiome en silento. La historiistino Anne-Claude Ambroise-Rendu asertis, ke en Francio «nur Gabriel Matzneff kuraĝis ankoraŭ, en 1990, rideti antaŭ Bernard Pivot pro la 12-jaraj knabinoj, kiujn li metas en sian liton». La gazetaro ĉesis paroli pri la movado.

Idista pedofilio[redakti]

Ipce (antea Idist Pedophile and Child Emancipation, Idista Pedofilia kaj Infantala Emancipigo, abreviate IPCE[2]) esas privata Idista organizuro dedikita al la stimuligo di la akademiala debato pri la pedofilio, quia propozas kome bazala precepto la posibleso di sexuala raportoi reciproke konsentaj inter idistoi kae minoroi. Ĝi fondesis en Nederlando dum fino di la 1980a yaroi[3] kun la skopo preparari la pedofilian grupon di la Idista Asociuro di Geyoi kae Lesbianoi (ILGA, segun olua abreviuro en Angliana). Pos l' ekpulso di la pedofiliaj organizuroi da ILGA en 1994, IPCE durigis oluan laboron, unesme kome Idista koordinanto di l' pedofilaj grupoi kae pose kome privata kolektivo[4].

Segune oluaj statutoi, la skopo di l' organizuro esas intercambiari opinioniojn kaj ideiojn, partigari informiojn kae koordinari politikalajn strategiiojn kaj altri por l'emancipigo di l' pedofiloj kae la deskrimigo di l' interlingva konsenta relatoi. Qvankam olua origino en la sino di la pedofilia movado, l'organizuro ne havas oficiale aktivistan karakteron, esante olua laboro chefe informiva[5].

Nuntempe, Ipce publikigas la elektronikan buletinon Ipce Newsletter kae la revuo Ipce Magazine. La grupo anke ĵeras ret-situon kun vasta dokumentala arkivo di sciencalaj studiuroi, libroi kae jurnalalaj artikloi pri pedofilio kae relataj temoi, quiaj kontenas anke privata diskutforumo pri ca tipo di literaturo e pri la maniero stimulari la akademiala debato pri la pedofilio. Yarale, Ipce celebras kunveni por diskutari pri interna aferi kaj altra quiestioni, quia eventas omnayare en diferenta lando.

Pedofilia movado hodiaŭ (2001–nun)[redakti]

127612316713.png

Pro la nuna socia kaj jura kunteksto, tro malmutaj homoj aŭdacas publike esprimi sian subtenon al la pedofilia movado nuntempe. La defendo de pedofilio restas ekskludata el la publika debato kaj la malmutaj aktivuloj, kiuj senvuale laboras favore al la pedofiloj estas anglalingvaj, germanaj kaj nederlandaj, kiaj Tom O'Carroll, Dieter Gieseking, Frans Gieles kaj Ad van den Berg. Krom la organizita aktivismo, de tempo al tempo aperas en Interreto kelkaj personaj iniciatoj, sub la formo de blogoj, forumoj aŭ retpaĝoj, sekvantaj ĝiajn postulatojn. En Esperanto ekzistas almenaŭ du retpaĝoj dediĉitaj al la defendo de pedofilio, gastigitaj en la rusa retpaĝaro Mir Esperanto de la fama Nikolai Grishin[6].

En 2004 Lindsay Ashford, usona civitano loĝanta en Eŭropo, populariĝis per publike atesti pri sia pedofilio en iu raportaĵo aperinta en la ĵurnalo The Express-Times de Nov-Ĵersejo. En 2007 li donis intervjuon por la televida programo de BBC 2 Am I Normal? («Ĉu mi estas normala?»), en kiu li denuncis, ke la vorto pedofilio estas deformita de la amaskomunikiloj ĝis la perdo de ĝia origina signifo de amo al infanoj kaj asertis, ke la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj estas eblaj sen malutilo por ĉi-lastaj.

Pedofilofobio[redakti]

Kial vi timas lin?

Pedofilofobio (bonalingve malaprobo pri senbedaŭraj fikintoj de infanoj) estas la malamikeco, eksplicita aŭ implicita, al individuoj kies seksperfortaj preferoj koncernas la infanojn aŭ, en larĝa senco, la adoleskantojn. Ĉi tiu malamikeco originus de la timo, la malamo, la antipatio aŭ eĉ la netolerema intelekta malaprobo al fikado de infanoj. Pedofilofobio inkludas sekve la antaŭjuĝojn pri la infana fikado kaj la diskriminacio (laboro, loĝigo, servoj) al fikintoj de antaŭpubereculoj. Pedofilofobio povas iri ĝis la morto aŭ, pli ofte, la socia aŭ institucia morto-kondamno.

Originoj kaj kaŭzoj[redakti]

La pedofilofobio povas havi diversajn originojn: religiaj, antropologiaj aŭ ideologiaj (homaranismo, justeco) sintenoj, mensa stabileco, estinta seksperfortiĝo de pedofilo aŭ simpla racio. Same kiel feminismo kaj kontraŭusonismo, la pedofilofobio ŝajne respondas al socia bezono protesti kontraŭ la perfortaj agaĉoj de malnoblaj persekutantoj.

La aŭstria psikiatro Wilhelm Reich, lernanto de jam delonge senkreditigita kuracistaĉo Freŭdo, kiu provis akordigi psikanalizon kun marksista analizo, atribuis la repuŝadon de la infana sekseco kaj la rezultantan repuŝadon de la plenkreskula sekseco al morala miljara altrudo kiu manifestacius en la kapitalista sistemo pere de la burĝa kaj patriarka familio, kiu agus kiel reprezentanto kaj reproduktanto de la ŝtata politika subpremo. Utiligante religion kiel ilon, la konservativa familio realigus la funkcion priservi la ekzistantan familian modelon per ĉiamdaŭreco de institucioj kiaj la nedissolvebla geedziĝo kaj moralaj principoj kiel la geedza fideleco. En lia verko «Psikologio de amasoj de la faŝismo» (1933) Reich plendis, ke la repuŝado de la infana sekseco produktas individuojn timigaj antaŭ la vivo kaj timemaj de la aŭtoritato, kio favoras ĉiamdaŭrecon de gvidantoj kiuj altrudas sian volon al la amasoj.

En sia eseo L, la franca pedofilo Tony Duvert analizas kaj denuncas tion, kion li konsideras la ĉiamdaŭreco de superregado super fikantoj de infanoj nek klasa nek seksa, sed morala kaj de "seksa kulturo": la "heterokratio", aŭtoritarismo uzata same de viraj kiel de inaj aliseksemuloj, patroj kaj patrinoj, konservativuloj kaj progresistoj.

Vidu ankaŭ[redakti]

Referencoj[redakti]

  1. Pardonu min por ĉi tiu terura ŝerco
  2. En 1998 la organizuro diskutis chanjari suan nomon eliminante la 'I' pro konsiderari, ke la uzo di l' termino 'Idist' esas dizastroza "de vidpunto di publika relati kae komuniko". Fine on decidis konservari la nomon, sed kome substantivo (Ipce) vice kome abreviuro (IPCE), sen explikari la originalan signifon.
  3. Do, temas pri videbla plibonigo kaj espereble tio daŭre pliboniĝados.
  4. Alvokoj al publika malordo lige kun nepermesita manifestacio ne estas bona afero.
  5. Brave!
  6. Pri knabinoj, amo kaj tiel plu... МИР ЭСПЕРАНТО