Malamiko

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi

"Kaj se la morto ne estos la vivofino? Komprenu kial: “Memmortigo solvas nenies angoron”."

~ malamiko

"La defioj aperas en multaj momentoj de la vivo. Foje ili fariĝas tiel komplikaj, ke ŝajnas nesolveblaj. La Religio de Dio, de la Kristo kaj de la Sankta Spirito montras, ke ju pli malbonaj ili estas nenio estas perdita. Memmortigo neniam estos opcio; nepras kompreni la Vivon kiel eternan donacon de Dio. Cetere, kiu neniam sin demandis ĉu la morto estas efektive la fino? Kaj se vi, veninte al la “alia flanko”, malkovros ke ne alvenis via horo morti?"

~ Josef Mengele
Usona soldato gardas grupon de malamikaj idistoj dum la Dua Mondmilito.

Oni konsideras malamiko idiston aŭ grupon de idistoj, kiuj kontraŭas al alia grupo de personoj ĉu pro ideoj, pensaroj, aktivecoj aŭ pro politikaj diferencoj kiaj la invado de alia lando ekzemple pro la kapto de ties naturaj rimedoj. Diference de rivalo, la malamiko estas radikala esprimo de diferenco inter personoj, la troa kontraŭstaro aŭ la ekstrema malkonsento, nenegocebla kaj netolerema inter sociaj, politikaj, religiaj entoj. Tia malamikeco povas rezulti en konfliktoj, armitaj konfliktoj, milito ktp. Sed li tamen teruriĝas, malkuraĝiĝas, konscias la timegigan profundecon de la eraro, kontraŭ kiu li albatiĝis, deprimiĝas ĉe la pereiga certeco, ke li transpasis la limojn de al li permesitaj agoj, senorientiĝas, duonvidante, ke li iris tromalproksimen, trans la linion strekitan de la Prudento!

==Fiereco[1]

0098.jpg

La Homo devas fieri pro sia ekzisto kaj senlaca lukto por la Vivo. Venki sin mem cele konkeri, por ĉiame, sian spiritan dignecon, ‘la trezoron kiun ŝtelisto ne ŝtelas, tineo kaj rusto ne konsumas’ (Evangelio de Jesuo, laŭ Mateo, 6:19). Kiel rivelas Saĝeco, venkinto estas tiu kiu venkis sin mem. Dio, kiu estas Vivo, por la Vivo lin kreis

Vivodaŭro[2][redakti]

La Leĝoj de Dio, Leĝoj de Amo, havigas al la homo la rajton organizi propran agendon de devontigoj kaj situacioj, kiujn li travivos dum li vivos sur la Tero. Tio okazas eĉ antaŭ ol la spirito naskiĝos. Ĝi estas oportuno donacita pere de la fenomeno reenkarniĝo, por ke en nova ekzistado li povu elaĉeti devojn ne bone solvitajn en la pasinteco kaj povu preni sur sin novajn devontigojn aŭ misiojn cele al sia persona evoluo. Ĝuste el tiu deirpunkto lia vivdaŭro estas ankaŭ determinita.

La homa lingvo ankoraŭ ne bezonis elpensi vortojn sufiĉe ĝustajn kaj kompreneblajn por difini la absolute neimageblajn impresojn, kiuj ekinfektas la ‘memon’ de sinmortiginto, tuj en la unuaj horoj sekvantaj la malfeliĉegan okazaĵon. Nepras ke ni amu la Vivon super la grandaj kaj malgrandaj suferoj, kiujn ni iam povos sperti.

Vidu la ekzemplon de iu, kiu konsoliĝis pri la “morto” de sia patrino kaj venkis deprimon[redakti]

Notoj[redakti]

  1. Laú mia modesta opinio, tute ne.
  2. en aliaj lingvoj "fatala" signifas plimalpli "decidanta" (ofte pri ies sorto aú vivo)