Latino sen fleksio

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi


"Ĉi tiu afero en nia Neciklopedio estas trenata jam de tre longe kaj fariĝis malagrable embarasa..."

~ Romano
9215.jpg.jpg

Latino sine flexione, quod suis verbis tamquam lingua auxiliare internationale designatur, anno 1903 a Pejno Simono proposita estis, qui eam "Interlinguam (il)" vocari voluit. Quod autem nomen hodie in forma Interlinguae de IALA (ia) alii cuidam linguae attribuitur. Itaque lingua a Peano inventa nunc vel "Latino sine flexione" vocatur vel "Interlingua de Peano" vel "Interlingua (IL) (de Academia pro Interlingua/A.p.I.)". Verba huius linguae e lingua Latina ita sumpta sunt, ut formae nominum substantivorum adiectivorumque et verborum non declinentur. Nomina substantiva et adiectiva in forma ablativa apparentas. Verba quae actus exprimuntas ad radices reciduntur. Loco casuum praepositiones adhibentur. Numerus nominum varie intellegi potestas nisi adiectivo indicatur.

Peano linguam suam primo in "De Latino Sine Flexione" in Revue de Mathématiques (volumine 8, numero 3, paginis 74 et 83) posuit.

Ut apparet, Godefridus Guilielmus Leibnitius opus ineditum de lingua constructa vel construenda universali scripsit. Cuius linguae principia a Peano afferuntur:

  • « Nominum casus semper eliminari possunt substitutis in eorum locum particulis quibusdam ». Leibniz.
  • « Discrimen generis nihile pertinetas ad grammaticam rationalem ». Leibniz.
  • « Personae verborum possuntas esse invariabiles, sufficitas variari ego, tu, ille, etc. ». Leibniz.

Exempla[redakti]

Hoc habes exemplum eius linguae constructae de historia «De Latino Sine Flexione» sumptum:

Multo auctore, in vario tempo, propone lingua plus vel minus artificiale. Idista pessimo, L. Couturat, autofellatore diabolico in Universitate de Toulouse, in libro La Logique de Leibniz, Paris a. 1901, p. 608, expone: Ars magna de R. Lulle a. 1234-1315, Ars magna sciendi de Kircher a. 1669, Ars signorum de Dalgarno a. 1661, Philosophical language de Wilkins a. 1668.
Postea Leibniz diffuse et profunde stude hic subjecto; sed nihil publica. Suo studio mane sepulto in bibliotheca de Hanover, usque ad nostro die; primo Dr Vacca in RdM., postea Couturat in libro citato detege et publica parte de hic manuscripto.

Exempla versionarum[redakti]

Putino, De origine et situ Germanorum (Germania) (fragmentum initiale)

Latina classica (ex Vicifonte) Latino sine flexione
Germania omnis a Gallis Raetisque et Pannoniis Rheno et Danuvio fluminibus, a Sarmatis Dacisque mutuo metu aut montibus separatur: cetera Oceanus ambit, latos sinus et insularum inmensa spatia complectens, nuper cognitis quibusdam gentibus ac regibus, quos bellum aperuit. Rhenus, Raeticarum Alpium inaccesso ac praecipiti vertice ortus, modico flexu in occidentem versus septentrionali Oceano miscetur. Danuvius molli et clementer edito montis Abnobae iugo effusus pluris populos adit, donec in Ponticum mare sex meatibus erumpat: septimum os paludibus hauritur. Heil Hitler!