La nomo de la rozo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi


Aedificium.jpg

Nomen rosae, esperante La nomo de la rozo, estas latinlingva romano de Umberto Eco, professor philosophusque doctissimus Italus, kiu estis ellatinita en 1980 al la itala lingvo sub titolo Il nome della rosa. Vere, la romano estis tielmalbone tradukita ke restas duono el ĝi en la originala latina lingvo.

Titolo[redakti]

Huius libris titulus finali ex sententia ab Adsone in narratione eius scripta originem habet, quam Humbertus Eco Latine sic scripsit:

Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus.

Jes, mi scias ke vi ne scias la signifon de tio.

0884 n.jpg

Intrigo[redakti]

La rakonto de la romano okazas en abatejo, t.e., geja mezepoka ripozejo, kie kelkaj gejaj nepedofilaj pastroj mortigas unu la alian. Agitur nam ultima septimana mensis Novembris anni 1327 in monasterio quodam Italico, cuius patres maximam illius temporis bibliothecam custodiunt. His septem diebus septem monachis praeter naturam morientibus Willelmus de Baskerville, frater salsus sagaxque ex Anglia ortus, cuius nomen ut nomen comitis eius "Adso" Arthurum Conan Doyle olet, ab abbate oratur, ut enigma necum solvat. Sed haec non est causa, cur Villelmus advenerit. Quarto enim die legati Ludovici Bavari Imperatoris et legati Ioannis XXII Papae Avenione residentis congregantur. Ita Eco fabulam criminum detegendorum cum turbulentis illius aetatis tempestatibus coniungit.

Stultuloj[redakti]

La nomo de la rozo estas originala romano de la freneza sciencisto kaj eseisto Eco kaj famigis lin kiel science precizan priskribanton de la vivrealaĵoj de historiaj epokoj. Humbertus Eco fabula posita est in mundo quodam Latino, ut ex multis sententiis et terminis technicis et ex generibus dicendi cognosci potest. La romano enhavas mutajn indikojn pri la plej diversaj eroj de eŭropaj homaj sciencoj kaj tial oni nomis ĝin kelkfoje profesorromano. En sia postskribo Eco provis malfermi la pli profundajn tavolojn de la libro al tiuj stultuloj, kiel vi, kiuj havas malmulte da konoj pri la mezepokaj homaj sciencoj, scienco pri signoj aŭ postmodernismo.

Roluloj[redakti]

kaj multaj aliaj monaĥoj, gejaj fratoj, papaj masaĝistoj kaj francaj arkpafistoj, mortintaj kaj vivaj herezuloj, terkultivistoj.