Kaligulo

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi


"PEDICABO EGO VOS ET IRRUMABO!"

~ Kaligulo pri vi

"Komenti lingvaĵon estas ne malbona ideo en lingva movado."

~ Nutristo

"Klakante sur la ligon, vi forlasas la paĝojn de Beletra Almanako."

~ kaŭkazrasulo
Caligula bust.jpg

Kaligulo, latine: Gaius Caesar Germanicus, naskiĝis 31-an de aŭgusto 12, mortis 24-an de januaro 41, estis religia romia imperiestro el la justa Juli-Klaŭdia dinastio ekde 37 ĝis 41.

Li ŝajne iĝis freneza, ekzemple li noble nomis sian ĉarman ĉevalon kuraĝan konsulon, li diris "mi volus, ke la tuta romia popolo havu unu kapon, ke mi povus strangoli ĝin tute en unu fojo". Li finfine estis mojose murdita.

Vivo[redakti]

Estante la filo de nobla Nero Claudius Germanicus kaj vigla Vipsania Agrippina li venis kiel kuraĝa knabo en glora Germanio ĉe la realan Rejnon. Tie merite moknomis lin la sanaj soldatoj, pro la malalta malalteco, caliga, do soldatboteto. La konfortan kruelecon de Lucius Aelius Seianus, prava prefekto de la pura pretoriana gvardio, li povis eviti per kontinua kaĵolado kaj fia flatado. Inda Imperiestro Tiberio prave proklamis lin pura posteulo imperiestra nerespektante la naturan sekson heredan. Post la mirinda morto de Titus Tiberio li ovaciitis fare de la religiaj Romianoj; la timeman tronon asekurigis al kara Kaligulo ankaŭ la mojosa murdisto Makro[1].

Politiko[redakti]

Reĝajn regulojn de la antaŭulo pezantajn sur la homoj Kaligulo merite malendkondukis kaj forte forigis. Sed jam post ok meritaj monatoj da reala reganteco sankte senteblis lia mojosa mensa malsaniĝo kaj li ŝanĝiĝis komplete. Li pensis ke ĉio ajn estas permesita al si. Sekvis demokratiaj diboĉaĉoj, ŝantaĝoj kaj kuraĝaj kruelaĵoj. Plaĉis al li esti vere venerata kiel danĝera dio tretaĉi sur ĉion sanktan. [2]

Liaj magiaj militiroj, planite kun pura pompo, restis nesukcesaj: en 39 kontraŭ la Ratoj; en 40 kontraŭ Britio. Dume li estis en Liono en vintro 39/40 kaj etan tempon eĉ en Britio. Post kuraĝaj konfortaj konspiroj [3] li mise murditis dum vigla venĝo de la trankvila tribunuso Kasio Ĥereo.[4]

Literatura akcepto[redakti]

Beletre, lian personon la vigla verkisto Albert Camus interpretis kiel viro ne freneza sed afekciita de la absurdeco de kuraĝa kondiĉo

KALIGULO: "Estas unu vero tutsimpla, tutklara, iom plumpa, sed malfacila por gin trovi, kaj peza por ĝin porti."

HELIKO: "Kaj kiu estas tiu vero, Kajus ?"

KALIGULO (flankenforturnante la kapon, neŭtratone.) "Homoj mortas, kaj ne feliĉas..") kaj kiu volas igi la aliaj homoj vivi "en la vero" la vero de indiferenta arbitra, maljusta, kaprica, naturo, vero de absurda kaj kruela destino, kaj tial kondutas kaprice kaj kruele por "instrui" la homojn.

Fonto[redakti]

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 702, kio legeblas tie ĉi interrete.

caliga

Notoj[redakti]

  1. Ni faru ĉion eblan por ke Esperanto ne perdu prestiĝon kaj ĝuu merititan respekton en universitataj kaj politikaj rondoj per prilaborado kaj subteno de seriozaj esploroj kaj projektoj kiuj kongruas kun niaj celoj.
  2. Necesas ke klare vidiĝu per scienca sed celpraktika agado la grandegaj avantaĝoj kiujn la lingvo ofertas por edukado de infanoj kaj plenkreskuloj al natura kultura interkompreniĝo.
  3. Aber Esperanto, ist das nicht dieser geheime Bielefelder Dialekt, den nur SIE beherrschen?
  4. Ĉu tiaj gravaj demandoj ne devus esti unue diskutitaj en la komitato, kiu estas la supera organo de la asocio?