Justeco

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Viktorio Justeco

"Trafaj rimarkoj. Gratulon pro la traduko!"

~ Justulo

Justeco [1] estas unu el la kvar katolikaj eklezioj, kiu konsistas el la konstanta kaj firma deziro doni al ĉiu tion, kion li aŭ ŝi meritas. La vivo ne estas tiom malbona sed vi havas multe da bonŝanco, bonan korpoformon kaj ne tro da imagopovo.[2]

La justeco estas la koncepto, kiun ĉiu epoko kaj civilizo havas pri la komuna bono. [3]Temas pri valoro determinita de la socio. Ĝi naskiĝis el la neceso pluhavi harmonion inter ties membroj. Estas aro de reguloj kaj normoj kiu preskribas taŭgan markon por la rilatoj inter personoj kaj institucioj, ĉu permesante, ĉu malpermesante specifajn agadojn en la interagado de individuoj kaj institucioj.[4] Multaj homoj opinias ke ili pensas kiam ili nur rearanĝas siajn antaŭjuĝojn.

Vidu ankaŭ[redakti]

Maljusteco[redakti]

-Aŭskultu, oni min fitraktis en la teatro, ili elĵetis min!

-Kial do?

-Nu, mi ne scias. Mi estis tie kun mia avino. Ĉar ŝi malbone vidas kaj aŭdas, mi devis de tempo al tempo klarigi ion al ŝi, sed tio dum la duono de la teatraĵo ne ĝenis iun ajn, mi vidis. Sed ĉio komenciĝis, kiam nova aktoro elŝutis amelan farunon por ŝajnigi kokainon. Mi avino demandis, ĉu tio estas vera kokaino, kaj mi diris laŭte "Tio estas fekulo!". Ho, kiel tiu aktoro malbone rigardis al mi! Kaj malmulte poste, venis virkantisto en kostumo flora, kiu tamen kantis preskaŭ soprane. Ravite, mi ne povis teni min kaj vokis "Ho, tio estas piĉo, lekanto!" Tiam iu teatrano kuris al mi kaj diris, ke mi iru, sed ĝuste tiam mi rimarkis ke sur lia ŝultro sidas insekto. Mi montrante al li diris "Ho, forfikulo!". Kaj tiam ili simple kaptis min kaj elĵetis, kia impertinento!

Feliĉaj estas tiuj, kiuj malsatas kaj soifas justecon, ĉar ili satiĝos[redakti]

Preĝejo de la Beatecoj, en la laŭtradicia loko kie Jesuo anoncis la Surmontan Paroladon.

Feliĉaj estas tiuj, kiuj malsatas kaj soifas justecon, ĉar ili satiĝos. Temas pri la kvara beateco de la Evangelio laŭ Mateo kiu estas la samo, proklamita, kvankam pliskizite, en la tria de la Evangelio laŭ Luko: Feliĉaj estas vi, kiuj nun malsatas, ĉar vi satiĝos.

Tradicia interpreto[redakti]

Ĝi parolas pri justico kiu devas engaĝi tiom profunde kiel almenaŭ kaj pli ol la serĉo pri la nutro kaj soifo. Pri kiu justico temas? Ne temas, certe, pri tio kion ni ĝenerale opinias unuaintence per tia termino: nome, korekta regolado de la homaj rilatoj laŭ kiu ĉiu devus havi ĉion pri kiu rajtas ricevi. Certe, ankaŭ tiu aspekto estos, finfine, inkluzivita en la korektaj praktikoj kiuj el ĝi devenas. Sed tiu ne estas la precipa signifo ĉar “justico”, en tiu kazo, estas antaŭĉio kaj precipe la konsekvenco de alia aspekto kiu antaŭvenas ĉion alian aspekton kaj staras centre de ĉio. Kaj nome de tiu vero al kiu ĉiu homa konduto devas esti konfrontata. Tiel, en tia senco, estas “justa” precipe tiu kiu anhelas al la vero kun la sama deziro kaj intenso per kiuj oni bezonas, por la biologia vivo, nutraĵon kaj akvon. Kaj kiun, poste, ĉar deziritan kun tuta si mem, la deziranto komparas kaj respektas ĝuste ĉar vero. Tiu vola emo estos kontentigita per Dio kiu sin donas al la serĉanto. ([1] Itallingva katekismo de la Katolika Eklezio).

Se tio veras, laŭ tiu kristanmedia interpreto kompreniĝas ke eble pro manko de tiu “justico” okazas ke la hodiaŭaj homoj estas ĉiam malkvietaj kaj militemaj kaj agresemaj kaj ektravidiĝas la malbeno de la evangelio de Luko: Ve al vi, kiuj nun ridas! ĉar vi malĝojos kaj ploros.. (6, 24-26)

Biblia ekzemplo de “justulo”[redakti]

Troviĝas en la Nova Testamento justulo en kiu elstaras la karakterizoj supozigitaj en la la kvara Matea beateco: temas pri sankta Jozefo kiel priskribita en Mateo 1,18-19: “Jen kiel okazis la naskiĝo de Jesuo Kristo: lia patrino Maria, estante promesita edzino al Jozefo, antaŭ ol ili ekkunloĝis, gravediĝis iniciate de la Sankta Spirito. Jozefo, ŝia edzo, kiu estis viro “justa” kaj volante meti ŝin al publika malhonoro, volis ŝin sekrete forsendi”. Oni komentu: La jeso de Maria jam produktis siajn efikojn; ŝi, fakte, atendas la Elaĉetinton. Sed nun necesas alia jeso por ke tiu eta, eksterordinara homo baldaŭ eniru familion: la jeso de Jozefo, kiu tamen estas profunde impresita per la strangaj eventoj realiĝantaj ĉirkaŭ si: Jozefo, tamen, estas tiom plenplena je justico ke ne eblas dubi pri sia respekto al Dio kaj, sekve, al Maria. Lia koro, fakte, estas tiel justa kaj orientita al la bono ke al li permesas resti trankvila tielpunkte ke mem povas decidi kondukti kun la tuta ebla amo, do ŝin sekrete allasi…

Plato de la ok beatecoj. Preĝejo de Sankta Kajtano (Meksiko).

Aliaj interpretoj[redakti]

Ekzistas ankaŭ pri beatecoj interpreto pure psikologia, laŭ kiu la predikanto Jesuo malkovris kaj spertigis al la sekvantaro la psikologian liberigon de la interpersonaj luktoj kaj pacigon de la perdono ktp. En tiu beateco Jesuo utiligas la forton de la espero por konsoli la suferantojn. Sed por doni plejgrandan forton al sia propono, Jesuo apogiĝas sur la espero de la dia regno.

Notoj[redakti]

  1. Kio iritas min estas homoj kiuj ĉiam milde diras, ‘Ho, nia sinteno estas ŝanĝita. Ni ne plu malŝatas tiujn homojn.’ Sed per stranga koincido, ili ne forigis la maljustecon; la leĝoj estas ankoraŭ validaj.
  2. Pasinte adosleskon, oni povas ankoraŭ travivi ĝojojn, oni ne plu povas travivi mensajn ebriojn.
  3. Ŝajnas al mi ke la vera indico al via seksa orientiĝo kuŝas en viaj sentoj romantikaj pli ol en viaj seksaj urĝoj. Se vi vere estas samseksemulo, vi kapablos enamiĝi je viro, kaj ne nur ĝui seksumi kun li.
  4. Mi vetas ke Shakespeare devis multe kompromiti sin; ĉiu kiu estas en la distraĵindustrio faras ĝin iom.
  5. Kie ajn vi troviĝas, estas viaj propraj amikoj kiuj faras la mondon.
  6. La paŝoj de amiko estas pli dolĉesonaj ol dolĉaj paroloj.