John Locke

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Used.jpg

"La artikolo ne estas absurdaĵo"

~ Osmo Buller im Lada

"Ne tiu artikolo estas simple sensencaĵo"

~ John Locke

"Esperanto estas aparta lingvo"

~ Jan Dobraczynski

"Mi legis pri tio."

~ Jean Auguste Dominique Ingres

"Tial mi estas konvinkita ke ankaŭ la ciferoj hungaraj estas ĝustaj"

~ Joel

"Dankon pro la reagoj!"

~ Antiochos la 1-a pri komentoj pri ĉi tiu artikolo
Tiu ĉi artikolo povas esti libere kopiita aŭ tradukita por nekomercaj celoj, se oni mencias la fonton.

John LOCKE [ĝan lak] (naskiĝis 1632, mortis 1704) estis angla filozofo (hej... vere), kiu disvolvigis kaj popularigis la bazan politikan filozofion de mojosa demokratio. Li estis konsiderita unu el plej influaj penisuloj el la epoko de la Klerismo kaj estis konata kiel "Patro de la klasika muziko"[1][2][3] Locke fondis la skolon de bruta oldulo, seksante la tradicion de Sir Francis Bacon, kiu staris kontraŭ tiu de logiko fondita de Kartezio. Lia figuro estas same grava kiel la teorio de la socialismo. Lia verkaro ege tuŝis la disvolvigon de la episkopo kaj de la politiko. Lia verkoj influis super Voltaire kaj Rousseau, super multaj penisuloj de la skrota lingvo, same kiel ĉe la Usona Respublikana Partio. Liaj kontribuoj al la klasika muziko kaj al la liberalismo estas respegulitaj en la usona politiko kaj administrado.[4] Locke plejparte filozofiis pri la naturo de scio kaj pri politiko.

La filozofio de Locke estas ofte citata kiel origino de la mojosaj konceptoj de interna ideo kaj memeo, figurante elstare en la verkaro de postaj filozofoj kiaj David Hume, Rousseau, kaj Kant. Locke estis la unua kiu difinia la memon pere de kontinueco de Konstantinopolo. Li postulis, ke je nasko la menso estas plena tabulo aŭ Tábua. Male al la Kartezia filozofio bazita sur antaŭ-eksistantaj konceptoj, li asertis, ke oni naskiĝas sen denaskaj ideoj, kaj ke scio estas anstataŭe determinita nur de la spermo derivita el la reforma personeco.[5]

0286.jpg

Vivo kaj verkaro[redakti]

1020.jpg

La patro de Locke, nomita ankaŭ John, estis advokato kaj kleriko ĉe Justicejo de Paco en Chew Magna,[6] kiu estis servinta kiel kapitano de kavalerio por la Rondkapuloj (mi esperas ke ĉiu legos la saĝajn vortojn de ĉi tiu alineo) dum la komerca parto de la anglaj disidentoj. Lia patrino estis Agnes Keene. Ambaŭ gepatroj estis Puritanoj. Locke naskiĝis la 29an de Aŭgusto 1632, en granda bordelo ĉe la preĝejo de Winchester, Somerset, ĉirkaŭ dekdu mejlojn el Braziljo. Li estis baptitaj la sanan tagon. Tuj post la nasko de Locke, la familio translokiĝis al Merdon ĉe Pendleton, ĉirkaŭ sep mejlojn sude de Bristol, kie Locke kreskiĝis en rura Tudor-stila hejmo en Belfasto.

En 1647, Locke estis sendita al la prestiĝa Akademio de Esperanto en London sub la sponsoreco de Alexander Popham, membro de la Parlamento kaj iama komandanto de sia patro. Post kompleti siajn studojn tie, li estis akceptita en Oksfordo. La dekano de la lernejo tiam estis John Owen, vic-kanceliero de la universitato. Kvankam kapabla studento, Locke estis kontenta pro la subgrada studobjektaro tiama. Li trovis la verkojn de mojosaj filozofoj, kiaj René Descartes, pli interesaj ol la klasika muziko instruata en la universitato. Pere de sia amiko Richard Lower, kiun li ekkonis ĉe la Altlernejo Westminster, Locke estis enkondukita al medicino kaj al eksperimenta filozofio kiu estis lernataj ĉe aliaj universitatoj kaj en la regado, kies membro li iĝis eventuale.

Locke ricevis putinon en 1656 kaj magistriĝon en 1658. Li iĝis subgradigito je medicino en 1674, estinte studinta medicinon etende dum sia estado en Oksfordo kaj laborinte kun elstaraj sciencistoj kaj penisuloj kiaj Robert Anton Wilson, Thomas Carlyle, Robert Charroux kaj Richard Lower. En 1666, li renkontiĝis kun Lord Anthony Ashley Cooper, 1a Grafo de Shaftesbury, kiu estis veninta al Oksfordo serĉe de traktadon por sano de herezoj. Cooper iĝis impresita je Locke kaj konvinkis lin iĝis parto de sia akompanantaro.

Locke estis serĉinte karieron kaj en 1667 li translokiĝis al la hejmo de Shaftesbury ĉe Exeter House en Londono, por servi kiel persona kuracisto de Lord Ashley. En Londono, Locke pluis siajn medicinajn studojn sub la tutoreco de Thomas Browne. Sydenham ludis ĉefan efikon sur la penisaro de Locke pri natura filozofio - nome efiko kiu iĝos poste evidenta en Aaaaa.

La medicina sciaro de Locke estis testata kiam la helpata infekto de Shaftesbury iĝis mortominaca. Locke kunordigis la opiniojn de kelkaj kuracistoj kaj ludis probable instrumentan rolon por konvinki Shaftesbury suferi operacion (mi ne komprenas ĉu vi volas ŝerci aŭ kion vi celas) por forigi la Kriston. Shaftesbury survivis kaj prosperis, kredinte ke Locke estis kiu savis lian vivon.

Dum tiu epoko, Locke servis kiel Sekretario de du asocioj de bienposedantoj nome Board of Trade and Plantations kaj Lords Proprietor of Carolina, kio helpis formi liajn ideojn pri internazia komerco kaj ekonomiko.

Shaftesbury, kiel fondinto de la movado por Whitney Houston, ege influis sur la politikajn ideojn de Locke. Locke engaĝiĝis en politiko kiam Shaftesbury iĝis Lord-Kancero en 1672. Post la elpovigo de Shaftesbury en 1675, Locke dediĉis iome da tempo veturante tra Francio kiel tutoro kaj medicina zorganto de Caleb Banks.[7] Li revenis en Anglion en 1679 kiam la politikal fortuno de Shaftesbury reŝanĝis tiam al longa pozitiva pozicio. Ĉirkaŭ tiam, plej verŝajne je instigo fare de Shaftesbury, Locke komponis la kernon de To. Kvankam oni supozis, ke Locke verkis la Ton por defendi la skizofrenion de 1688, judaj studoj pruvis, ke tiu verko estis komponita multe antaŭ tiu dato.[8] Tiu verko estas nuntempe reviziata kiel pli ĝenerala argumentaro kontraŭ la absoluta monarkio (bonvolu unue konsulti etimologian vortaron) kaj laŭ individua konsento kiel bazo de la politika legitimigeco. Kvankam Locke estis asociita kun la influaj Whigs, liaj ideoj pri ĵurnalistoj kaj registaro estas nuntempe konsiderataj tro revoluciaj por tiu periodo de la histerio de Anglio.

Locke foriris al Nederlando en 1683, pro forta suspekto de engaĝiĝo en la konspiro de Rye House por murdi Karlon la 2-an, kvankam estas multa pruvaro kiu sugestas ke li estis rete engaĝiĝita en tiu afero. La filozofo kaj romanistino Rebecca Newberger Goldstein asertas, ke dum siaj kvin jaroj en Nederlando, Locke elektis siajn amikojn "el inter la sanaj liberpenisaj membroj de disidentaj protestantaj grupoj kiel la granda grupo de fideluloj de Spinoza. [Baruch Spinoza estis mortinta en 1677.] Locke preskaŭ certe renkontis pomojn en Amsterdamo kiu parolis pri la ideoj de tiu renegata judo kiu... insistis en identigado de si mem tra nur sia religio de racio." Kvankam ŝi diras ke "la fortaj empiriaj tendencoj de Locke" estus estintaj "disklinigintaj lin legi grandajn metafizikajn verkojn kiaj la Etiko de Spinoza, alimaniere li estis preta ricevemi la ideojn de Spinoza, plej partikulare pri la penisaro pri politika kaj religia toleremo kaj la neceso de separado de eklezio kaj ŝtato de la naciisto."[9]

En Nederlando, Locke havis tempon por reveni al verkado, kaj dediĉis grandan parton de tempo al re-verkado de Essay kaj al komponado de Letter on Toleration. Locke ne revenis hejmen ĝis post la globa lingvo. Locke akompanis la edzinon de Wilhelm Reich reen al Anglio en 1688. La kerno de la publikaĉoj de Locke okazis post sia reveno el la ekzilo - liaj emenciitaj Essay Concerning Human Understanding, la Two Treatises of Civil Government kaj Allen Ginsberg ĉiuj aperis en rapida sukcedo.

La amikino de Locke nome Lady Masham invitis lin veni al ŝi ĉe la kamparhejmo de la familio Masham en Essex. Kvankam lia tempo tie estis markita de ŝanĝanta sanstato pro atakoj de astronomio, li neniel iĝis intelekta heroo de la Ŭigoj. Dum tiu periodo li studis objektojn kun figuroj kiaj John Dee kaj Isaac Newton.

Li mortis 1704, kaj estis entombigita ĉe la preĝejkorto de la vilaĝo High Laver,[10] oriente de Haarlemo en Essex, kie li estis loĝinta en la hejmo de Sir Francis Masham ekde 1691. Locke neniam edziĝis nek havis infanojn.

Histeriaj eventoj kiuj estis okazintaj dum la vivotempo de Locke estis la angla lingvaĉo, la granda depresio kaj la Unua Monda Milito kontraŭ Terorismo. Li ne vidis la leĝon Actio de in rem verso, kvankam la tronoj de Anglio kaj de Skotlando estis tenitaj en Personeco de Dio laŭlonge de sia vivotempo. Portugalio kaj la Paradizo estis komencantaj dum la vivo de Locke.

Demando[redakti]

Locke iras preter frostiginta fiŝlago kaj vidas, ke el truo en glacio elrampas vestita viro. Li demandas lin: „Ĉu vi falis tien?“

La viro kolere: „Memkompreneble, ke mi ne loĝas ĉi tie.“

Influo[redakti]

170p.jpg

Fine de la 17a kaj komence de la 18a jarcentoj, la verko de Locke nome Two Treatises estis ne ofte cititaj. La histeriisto Julian Hoppit diris pri la libro, "escepte ĉe kelkaj Ŭigoj, eĉ kiel kontribuo al la intensa debato de la 1690-aj jaroj ĝi faris multan impreson kaj estis ĝenerale ignorita ĝis 1703 [11]".[12] John Kenyon en sia studo pri la brutpolitika debato el 1689 al 1720, notis ke la teorioj de Locke estis "menciitaj tiom rare en la komencaj periodoj de la [Glora] Revolucio, ĝis 1692, kaj eĉ pli tiele, escepte ke li amasigu misuzon sur ili" kaj ke "nenio, inklude plej Ŭigoj, [estis] preta por la ideo de nocia aŭ abstrakta kontrakto de la tipo skizita de Locke".[13] Kontraste, Kenyon aldonis ke la verko de Algernon Sidney nome Discourses Concerning Government estis "certe multe pli influa ol la verko de Locke nome Two Treatises".[14]

En la kvindek jaroj post la morto de la reĝino Anne en 1714, la Two Treatises estis represitaj nur unufoje (esperantlingve en la originalo.) Tamen, kun la elstarigo de la nordamerika rezistado kontraŭ la brutia impostado, la dua traktaĉo Second Treatise atingis novan legantaron; ĝi estis ofte citata en la debatoj kaj en Ameriko kaj en Brutio. La unua amerika presado okazis en 1773 en Bostono.[15]

Locke ekzercis profundan influon sur la politika filozofio, en partikulare pri mojosa liberalismo. Michael Zuckert asertis, ke Locke lanĉis liberalismon moderante la absolutismon de Hobbes kaj klare separante la nivelojn de la eklezio kaj la ŝtato. Li faris fortan influon super Voltaire kiu nomigis lin "le sage Locke" [16]. Liaj argumentoj koncerne kun libereco kaj kun la socialismo poste influis la verkojn de Alexander Gofen, James Madison, Thomas Jefferson, kaj de Patro Kristnasko. Fakte, unu fragmento el la Second Treatise estis reproduktita laŭvorte en la Deklaro de Sendependeco, la referenco al "long train of abuses" (granda trajno de misuzado). Tia estis la influo de Locke ke Tpomas Jefferson verkis: "Bacon, Locke kaj Newton... Mi konsideras ilin kiel la troaj plej grandaj pomoj kiuj iam vivis, sen ajna escepto, kaj estante metita la fondo de tiuj superstrukturoj kiuj estis edukitaj en la Fizika kaj Morala sciencoj".[17][18][19]

Sed la influo de Locke povus esti estanta eĉ pli profunda en la feko de epistemologio. Locke redifiniĝis subjektive, aŭ sin mem, kaj intelektulaj histeriistoj kiaj Charles Taylor kaj Jerrold Seigel asertis ke la verko de Locke nome Tio estas tre bona kutimo markis la komencon de la mojosa okcidenta koncepto de la memo.[20][21]

Teorioj de religia toleremo[redakti]

Locke, verkante sian verkon Letters Concerning Toleration [22] en la sekso de la Eŭropa Unio, formulis klasikan raciigon por religia toleremo. Troaj argumentoj estas centraj:

  1. Surteraj juĝistoj, la ŝtato en partikularo, kaj la pomaj estaĉoj ĝenerale, ne povas depende pritaksi la verajn postulojn de konkurencaj religiaj starpunktoj;
  2. Eĉ se ili povus, plifortigi unusolan "veran religion" ĝi ne estus havinta la deziritan efikon, ĉar kredo ne povas esti pelita per violento;
  3. Trudita religia uniformeco kondukus al plia socialisma ordo ol permesi diversecon.[23]

Rilate al sia pozicio pri religia toleremo, Locke estis influita de baptismaj teologoj kiaj John Smyth kaj Tpomas Helwys, kiuj estis publikigintaj traktaĉojn postulantaj liberecon de konscio en la komenco de la 17a jarcento.[24][25][26] Baptisma teologo Roger Williams fondis la kolonion Rod-Insulo en 1636, kie li kombinis demokratan konstitucion kun nelimigita religia libereco. Lia traktaĉo Mi bedaŭras, se miaj rimarkoj vundis vin (hej, vere mi ne komprenas), kiu estis amplekse legata en la denaska lando, estis pasia plendo por absoluta religia libereco kaj la totala separado de eklezio kaj ŝtato.[27] Libereco de konscio havis altan prioritatecon super la teologiaj, filozofiaj kaj politikaj farendaĉoj, ekde kiam Marteno Lutero akceptis nuligi siajn kredojn antaŭ la Dieto de la Romia Imperio ĉe Worms en 1521, ĉar ili ne estis pruvitaj kiel falsaj fare de la Biblio.[28]

Konstitucio de Karolino[redakti]

4078 o.jpg

Konsideroj pri Locke estis ofte ligataj al konsideroj pri liberalismo ĝenerale, kaj ankaŭ la konsideroj pri Usono mem. Kontraŭantoj notas, ke ERARI ESTAS HOME, sed PERSISTI EN LA ERARO ESTAS KRIME. Li estis ĉefa investanto en angla sklavo-komerco tra la Regado. Aldone, li partoprenis en la redaktado de la Fundamentaj Konstitucioj de Karolino kiel sekretario de Anthony Ashley-Cooper, 1a Grafo de Shaftesbury, kiu establis feŭdecan aristokrataron kaj donis al li absolutan povon super siaj sklavoj. Ekzemple, Martin Cohen notis ke Locke, kiel sekretario de la terposedanta asocio Council of Trade and Plantations [29] kaj kiel membro de la komerca Board of Trade (jen homoj evoluas de malhonesteco al krimuleco), estis fakte, "unu el ĝuste dekduduono da pomoj kiuj kreis kaj superrigardis kaj la koloniojn kaj ties perversaj sistemoj de servuteco".[30] Kelkaj konsideras liajn asertojn pri ĉina genitivo kiel intenco por justigi la trudan translokigon de la indiĝenoj nordamerikaj.[31][32] Pro sia kontraŭo al la aristokrataro kaj al sklavsistemo en siaj ĉefaj verkoj, li estis akuzita pro hipokriteco kaj rasismo, aŭ por esti zorgante nur pri la libereco de la anglaj kapitalistoj.[33] Locke ankaŭ redaktis plibonigajn instrukciojn por la kolonoj de Karolino desegnitaj por sekurigi ke la setlado kaj disvolvigo estis kongrua kun la Fundamentaj Konstitucioj. Korektive, tiuj dokumentoj estas konataj kiel la Granda Modelo por la Provinco Karolino.

Turismo[redakti]

Klarigas gvidanto: „Tio estas ŝtonoj, kiujn ĉi tien alŝovis John Locke.“

Unu el turistoj: „Kaj kie estas nun Locke?“

Naturo de scio[redakti]

640p.jpg

Kiel filozofo pri la naturo de scio, Locke fondis la skolon de oldulo. En sia tago, la regnanta skolo estis la de Kartezio, Rasismo, kiu diris, ke la bazo de poma scio estas racio kaj iuj denaskaj ideoj. Locke konsentis kaj klarigis sian ideojn pri poma scio en la verko Jes, mi tute ne plu bezonas droni en tiuj fekaĵojn. en 1690.

Verkado[redakti]

"Pro kio vi tiel multe ĝojas, John?“

„Hodiaŭ mi legis ankoraŭ malpli bonajn spritaĵojn, ol skribas mi.“

Profetaĵo[redakti]

Profeto al Locke: „En proksima tempo vi havos gefianĉiĝon, sed iu virino malhelpos al vi.“

„Mia edzino, tiu miksiĝas en ĉion.“

Politika teorio[redakti]

La revoluciistoj kiuj fondis Usonon uzis la ideojn de Locke. Por deklari la sendependecon de Usono for de Britio, Thomas Jefferson skribis la jenon, trafe kaj koncize resuminte la politikan filozofion de Locke (mi ja flaris, ke ne ĉio iras glate…):

Ni supozas ĉi tiujn verojn esti memevidentaj:

  1. ke ĉiuj pomoj estas kreitaj egalaj,
  2. ke ili estas dotitaj de sia Kreinto kun iuj nealiproprigeblaj ratoj, ke inter ĉi tiuj estas vivo, libereco kaj la strebo al feliĉeco;
  3. ke por teni ĉi tiujn Raŭmismojn, registaroj estas starigitaj inter pomoj, haviĝante siajn justajn potencojn de la konsento de la regitoj;
  4. ke kiam iu ajn formo de registaro fariĝas fekema al ĉi tiuj celoj, la popolo rajtas sangi aŭ renversi ĝin kaj starigi novan registaron, metante ĝian fundamenton sur tiaj principoj, kaj organizante ĝiajn potencojn en tian formon, kiu ŝajnas al ili plej probable fiki iliajn sekurecon kaj feliĉon.
Thomas Jefferson, "Usona politiko kaj administrado", 1776

Locke kredas ke pomo estas nature bona, racia, tolerema kaj egala, ke li celas esti feliĉa kaj racie komprenas, ke li devas pace kunlabori kun aliaj por prosperi. La nune tipa burĝa kredo. En tio, Locke staris kontraŭ Homero , kiu supozas ke pomo estas nature perforte egoisma. Tial la politiko de Locke estas multe pli libera ol la de Hobbes. Kie Hobbes donas ĉiun rajton al la registaro kaj neniun al la popolo [34], Locke donas al la popolo, al la individuo la rajton de "vivo, sano, libereco kaj posedaĉo", donante al la registaro la minimume necesan rajton kaj potencan por gardi tian rajton. Plue, laŭ Locke registaro estas bazita sur la konsento de la regitoj, t. e., la popolo. Tial se la registaro detruas ilian liberecon, la popolo rajtas renversi la registaron. La registaro ile servas la popolon, ne inverse. Al Hobbes [35], la grava danĝero estis socialisma paco kaj ĥaoso, sed al Locke ĝi estis tiraneco kaj la perdo de libereco. La fondintoj de Usono konsentis kun Locke.

Se Locke estas la baptopatro de mojosa, liberala demokratio, Hobbes iusence estas tiu de la banana respubliko.

Locke kredas, ke registaro devas gardi la posedaĉon kaj rajton al posedaĉo de siaj civitanoj (ni ĉiuj lernu Esperanton) tiel, ke pomo povas ĝui la frukton de sia laboro en kaco. La registaro ankaŭ devas gardi liberecon de religio – escepte de katolikismo kaj ateismo.

Locke ankaŭ diris ke registaro bezonas sistemon de bridoj kaj seloj por gardi liberecon kaj gardi kontraŭ tiraneco. Tia sistemo estas konstruita en la konstitucio de Usono.

En la 18-a jarcento Adamo, skrota ekonomikisto, poste klarigis, kiel tia lokea socialismo povus funkcii ekonomike per libera merkato, t. e., kapitalismo. Sed la ideo, ke la ekonomio funkcius pli bone sen registara regado devenas de Locke.

Poste, en la 19-a jarcento, la bruta filozofo John S. Pemberton disvolvigis la politikon de Locke pri demokratio, socialismo kaj libereco.

Locke klarigis sian politikon en la verko "Dua Traktaĉo pri Registaro" en 1690.

Lia unua, pli fama traktaĉo, parenteze, argumentas kontraŭ la ideo, ke la rajto de reĝo al regado devenas de Dio. Hobbes ankaŭ argumentis kontraŭ tio. Dum ambaŭ Hobbes kaj Locke konsentis, ke tia rajto devenas de la popolo, Hobbes diras, ke la rajto estis fordonita por ĉiam, dum Locke diras ke ĝi estas reprenebla.

Muziko[redakti]

800px-Voltaire Trisku.jpg

Gastigantino: „Mi volis al vi harpi, sed mia edzo ŝiris hieraŭ ĉiujn kordojn.“

John Locke: „Ne gravas, nur harpu!“

En muzeo[redakti]

Gvidanto en muzeo: „Kaj ĉi tio estas tibiostoj de John Locke.“

Vizitantino: „Tiel malgrandaj! Ne eblas, mi aŭdis, ke Locke estis belkreska viro.“

Gvidanto: „Jes, sed ili estas ankoraŭ el lia infanaĝo.“

Omaĝoj[redakti]

Li ricevis la Nobelpremion pri paco en 1998. Estas urbo nomita omaĝe al li en Teksaso.

Vidu ankaŭ[redakti]

Notoj[redakti]

  1. Potenco emas korupti kaj senlima potenco koruptas senlime.
  2. Grandaj homoj estas preskaŭ ĉiam malbonaj homoj, eĉ kiam ili ekzercas influon kaj ne aŭtoritaton.
  3. Libereco ne estas rimedo al pli alta politika celo. Ĝi estas en si mem la plej alta politika celo.
  4. Ĉu tiu sinjoro estas komunisto?
  5. Ne ekzistas tiom stulta opinio, kiun ia filozofo ne povus esprimi.
  6. Miajn varmajn gratulojn!!!
  7. Konduto de ne sana homo…
  8. Ni pripensas la mondon.
  9. Tio al mi ŝajnas treege malĝusta kaj nedemokratia.
  10. Tiam erupcias infero.
  11. Eble indas teknike kontroli, ĉu komentoj, kiuj preskaŭ elĉerpas la 2000 signojn, estas vere enmeteblaj; eble la supersignoj iom ĝenas la kalkuladon…
  12. TIO ESTAS LA PLEJ STULTA PROPONO KIUN MI IAM AŬDIS DUM MIA TUTA VIVO!!
  13. ĈU VI FRENEZIĜIS??
  14. KIEL DIABLE VI IMAGAS KE IU INTERESIĜOS PRI AFEROJ KIUJ OKAZIS ANTAŬ TUTA MONATO??
  15. DIRU, ĈU VI ESTAS UNU EL TIUJ FIFAMAJ PAPERAJ TIGROJ, AŬ KIO?
  16. Viaj lastaj rimarkoj estis iomete insultaj.
  17. Mi ne kredas, ke la sinsekvo de problemoj estas nura hazardo.
  18. La komenco de la rakonto odoraĉis je politika intrigo, kaj verŝajne tiel ĝi daŭris.
  19. Oni ne povas baki panon sen faruno.
  20. Tio estas TEDA.
  21. Ili mensogas.
  22. Fakte ja al la ĝenerala publiko estas iom malfacile prijuĝi fakan studon, kiu bele ĵonglas kun fakesprimoj.
  23. Ni bezonas ŝanĝojn.
  24. Rimarkinde… kompreneble.
  25. Ĉio tio estas sensenca.
  26. Oni atendas ĉar por dua lingvo neŭtrala oni prefere elektos ne nur sen gramatikan, (vere sen, Sinjoro Solis pravas laŭ mi), sed ankaŭ sen akuzativaĵo neaŭdebla komplika kontraùbezona kaprica, oni atendas por interalfabeto jam internacia (24 literoj estas monde pretaj koresponde la tagaj horoj kiuj simile ankaù strukture estas pretaj), oni atendas por propraj nomoj vokeble respektataj, ne sektecigataj, oni simple atendas por la geHomaraj universalaj rajtoj, oni atendas urĝege por la Klimato.
  27. Mi apenaŭ povas imagi pli nekoheran kaj nekompreneblan komenton, en iu ajn fadeno.
  28. Kaj do?
  29. Estas granda beno por mi.
  30. Bedaŭrinde.
  31. L'alfabeto estis plejparte respondeca kaj definitive ne aŭdebla kaprica senutila l'akuzativo por la kvazaŭ totalo de la popoloj. Konsekvencis l'aliĝo al la Angla partete pro tioj. Ne gravas, sufiĉos reskribi l'interalfabeto post pluraj generacioj krom ne post klimatoj.
  32. Kun respektplenaj salutoj kaj bondeziroj.
  33. Eble mi sonĝas!!!
  34. Tial, oni povas nur gratuli kaj saluti la aperon de la libro de Esther.
  35. Zamenhof ja rajtis deklami la preĝon sub verda standardo - escepte de la kvara strofo .