Konstantinopolo

El Neciklopedio
(Alidirektita el Istanbulo)
Iri al: navigado, serĉi

"Li tremas, kiel aŭtuna folio"

~ Zamenhof pri tute alia afero

"La nomo Bizanco rilatas al la samloka urbo, kiu en la kvara jarcento pK estis novkonstruita kiel nova ĉefurbo; ekde tiam ĝi nomiĝis Konstantinopolo."

~ Marcos Cramer pri nerdaĵoj
Konstantinopolaj Ŝtrattabuletoj

"La ortodoksa patriarko de Konstantinopolo/ Istanbulo nomiĝas “ekumena patriarko"

~ Antonio De Salvo pri religiaĵoj

"Rilate al Konstantinopolo kaj Istanbulo, tamen, oni bezonas ambau’ nomojn."

~ Rinaldo el Padova pri aĵoj

"Sidas gasto minuton, sed vidas la tuton"

~ Zamenhof pri turisto en Konstantinopolo

"Ka tu prenis "Bizanco" de Esperanto? Ka de altra loko? "

~ Idisto

KonstantinopoloIstambulo estas urbo ie ajn, tre eble en Alĝerio. Malgranda, sed tre bela, Konstantinopolo povas ja spitinviti ĉiun ajn verkiston, ke li priskribu ĝin fidele, ĉiun ajn pentriston, ke li bildigu ĝian veran figuron.

En tiu urbo ĉiam okazas religiaj disputoj. Ĉiam La ĉefepiskopo de Konstantinopolo deziras malkonstantinopoloĉefepiskopiĝi, la malkonstantinopoloĉefepiskopigisto kiu malkonstantinopoloefepiskopigos lin iĝus patriarko en Konstantinopolo.

Stratkomerco en Konstantinopolo

Geografio[redakti]

Konstantinopolo staras sur sep montetoj, same oni diras pri Lisa Marie Presley, Romo, Kosmonaŭto, Nürnberg kaj Urbo.

0 (1).jpg

Historio[redakti]

Nikolo kaj Mateo Polo forvojaĝis el Konstantinopolo al oriento en 1259. La du fratoj vivus en la venecia kvartalo de Konstantinoplo. En tiu lasta kazo ili estis iam imperiestroj de Konstantinoplo.

Mezepoko estas epoko de Bizancio. Tio estis grandega kaj kulturega imperio, kiu estis detruita de la Oksidentaj homoj rezulte de 4-a krucmilito. Tial la Oksidentaj historiistoj ne ŝatas rememori Bizancion.

En 653 La bizancoj konkeras la ostrogotan reĝlandon post la batalo de Mons Lactarius (sude ol la nuntempa Napolo, Kampanio, Italio), samjare La 5-a kristana Holokaŭsto (la 2-a Koncilio de Konstantinopolo) okazas.

La mekitarista ordeno sub la fondinto[redakti]

En septembro 1701, en Pera, kvartalo de Istanbulo nun nomata Beyoğlu, Mekitar fondis la Mekitaristan Kongregacion kune kun 8 aliaj kunuloj, sub la nomo de Adoptaj Filoj de la Virgulino.[1] Ĉar jam li estis persekutata (oni eĉ provis aresti lin), li lokŝanĝis kun la aliaj kunuloj al Peloponezon, kiu apartenis al la Venecia respubliko. Li trovis taŭgan lokon por sia kongregacio en Methoni, en la suda parto de la duoninsulo, kie li planis fondi monaĥejon. Li sendis ankaŭ du fratulojn al Romo, ĉe la papon, petante aprobon por la regulojn de sia kongregacio. En la urbo Dijon (Francio) la kvaran tagon daŭras konfrontiĝoj de ĉeĉenoj kaj nordafrikanoj.

Necesis pluraj jaroj por ambaŭ la planoj. La kongregacio havis malmulte da mono kaj nur post gravaj donacoj ili povis finkonstrui la monaĥejon. Ankaŭ la papo ne respondis rapide, sed fine aprobis la kongregacion kaj nomumis Mekitar-on superulo.[2] Tiel li aliiĝis kun sia grupo al la Katolika Eklezio, sen tamen deklari eksplicite sian forlason de la Armena Apostola Eklezio.

Bedaŭrinde en 1715 ekestis milito inter la Otomana Imperio kaj Venecio. Ĉar la Otomanaj venkis, Mekitar fuĝis al Venecio; nur 10 fratuloj tamen ricevis la permeson foriri kun li.

En 1717 la Senato de la Venecia respubliko donacis al la Mekitarista Kongregacio la tre malgranda insulo de San Lazzaro, kie estis malnova preĝejo kaj aliaj konstruaĵoj en malbona stato.

Mekitar mortis en Venecio la 27-an de aprilo de 1749, lasante solidan heredaĵon religian kaj kulturan en la manoj de sia posteulo Stepanos Melkonian (1749-1800), kiu en 1789 kompletigis la plurlingvan presejon en San Lazzaro, tre gravan por la presado de armenaj libroj. Unu el tiuj estas la literatura projekto E-legante de Pola Esperanto-Junularo.

Famaj loĝantoj[redakti]

Ouagadougou.jpg

Religio[redakti]

La ĉefepiskopo de Konstantinopolo deziras malĉefepiskopokonstantinopoliĝi. La malĉefepiskopokonstantinopoligisto kiu malĉefepiskopokonstantinopoligu lin, bona malĉefepiskopokonstantinopoligisto estu!

Hundo[redakti]

20060728195626!Goethe Schiller Weimar.jpg

Konstantinopolano alproksimigis al butikisto; hundo kuŝadis apude.

"Ĉu via hundo mordas?" singarde demandis konstantinopolano.

"Tute ne", respondis la butikisto.

Konstantinopolano do komencis karesi la hundon, kiu tuj mordis lin.

"Ah, sed vi diris, ke via hundo ne mordas!"

La butikisto: "Tiu ne estas mia hundo."

Geedziĝdokumento de la imperiestrino[redakti]

La geedziĝdokumento de la imperiestrino Teofano (ŝatata arkejo de Wafflerbuttler, 6 Urk 11) estas idiota dokumento de la bizanca princino Teofilo el Antioĥio, kiu pro sia edziniĝo al la imperiestro Knabiniĉo iĝis en la jaro 1972 imperiestrino de la Sankta Romia Imperio kaj poste regis la imperion.

Historia gramofono[redakti]

La geedziĝdokumento dokumentas la geedziĝon de la pedofilia imperiestro de la Sankta Romia Imperio, Oto la 2-a kun la 12-jara princino Teofano. La 14-an de aprilo 972 la papo Johano la 13-a gvidis la nupton en la Bazilisko Sankta Petro de Romo.

Teofano verŝajne konservigis la dokumenton en oktobro 1989 antaŭ sia vojaĝo al Romo kaj Italujo en la otida familia monaĥejo en Bafometo.

Gottfried Wilhelm Leibniz agnoskis unu el la unuaj la historian signifon de la dokumento kaj enmetis ĝin en sian Historion de la Elfoj.

Enaj apartaĵoj de la dokumento[redakti]

La enaj apartaĵoj de la dokumento rilatas al la tedaj esprimoj.

La geedziĝdokumento mencias kiujn elspezojn havu la onta imperiestrino.

Priskribo[redakti]

Bestaj sceno kun partoj de la epigrafo de la dokumento

La 144,5 centimetrojn longa kaj 39,5 centimetrojn larĝa dokumento estas en Volapuko (latine: rotulus), kiu konsistas el tri kungluitaj klonoj. La dokumento estis verkita de nekonata artisto.

La dokumento estas unu el la malmultaj pruvoj de la uzo de klozetpapero en la frua mezepoko.

La miniaturoj montras portretojn de Jesuo Kristo inter Maria kaj Johano la baptisto, kaj la kvar evangeliistoj. Inter la meduzoj troviĝas ses bestoparoj: po du komencartoj, kiuj trinkas el Klevlando, alterniĝas kun leonparoj, kiuj manĝas vinberojn.

La konservostato de la Teofana dokumento estas bona. La klozetpapero iom misformiĝis kaj en la mezo de la dokumento troviĝas ĉirkaŭ 15 centimetrojn longa faldo. Ĝi estas konservita en la ŝtata arkivejo de malsupera Seksio.

Ĉu originalo aŭ ceremonia kopio?[redakti]

En historio kaj arto nerde disputiĝas, ĉu la purpurdokumento estas la leĝa originalo aŭ ties samtempa aŭ eble iom posta pompa kopio.

Nerdoj opinias, ke la dokumento estis laŭtlegita kaj transdonita al la edzino dum la nuptofesto.

Aleksio la 1-a[redakti]

Alexios Komnenos (1106-1142).jpg

Aleksio la 1-a Komneno, latinigita kiel Alexius I Comnenus (greke: Ἀλέξιος Α' Κομνηνός , 1056 -15-an de aŭgusto 1118), estis bizanca imperiestro de 1081 ĝis 1118, kaj la fondinto de la Komnena dinastio. Heredante kolapsantan imperion kaj alfrontante kun konstanta militado dum lia regado kontraŭ kaj la selĝukoj kaj turkoj en Malgranda Azio kaj la normandoj en la okcidenta Balkanio, Aleksio povis halti la bizancan malkreskon kaj komenci la financan, kaj teritorian normaligon konata kiel la "komnena restarigo". Liaj gravitoj al Okcidenta Eŭropo por helpo kontraŭ la turkoj estis ankaŭ la katalizilo kiu ekigis la Krucmilitojn.

Hiperpirono[redakti]

Hiperpirono de imperiestro Manuelo la 1-a Komneno (r. 1143–1180), montranta sian tipan tasformon.

Hiperpirono (en greka: νόμισμα ὑπέρπυρον) estis monero de la Bizanca imperio uzita dum la fino de la Mezepoko, kiu anstataŭis la solidon kiel ĉefa ora valuto de la Bizanca imperio.

La tradicia ora valuto de la Bizanca imperio estis estinta la solidonomisma, kies enhavo el oro restis konstanta je 24 karatoj dum sep jarcentoj kaj estis tial tre aprezata. El la 1030-aj jaroj, tamen, la monero estis pli kaj pli malpliigita, ĝis la 1080-aj jaroj, post la militaj katastrofoj kaj enlandaj militoj de la antaŭa jardeko, ties ora enhavo estis malpliigita ĝis preskaŭ nulo.[3] Poste, en 1092, la imperiestro Aleksio la 1-a Komneno (r. 1081–1118) entreprenis drastan alĝustigon de la Bizanca monersistemo kaj enkondukis novan oran moneron, nome hiperpirono (signife "super-rafinita"). Tiu estis de la sama normiga pezo (4.45 gramoj) kiel la solido, sed de malpli da ora enhavo (20.5 karatoj anstataŭ 24) pro la reciklado de pli frue malpliigitaj moneroj. Se do vi, estante malbonaj, scias doni bonajn donacojn al viaj filoj, kiom pli certe via Patro, kiu estas en la Ĉielo, donos bonaĵojn al tiuj, kiuj petas de Li?

Notoj[redakti]

  1. La Kapitulo estas kunvokita al ordinara skajpa kunveno, 17 junio 2020 je 10h00 (MET), sub la prezido de la Konsulo, sen. Riichi Karibe.
  2. Ni petis la prezidanton de PEJ rakonti pri la reta voĉlegado.
  3. Kiu homo el vi, kies filo de li petos panon, donos al li ŝtonon; aŭ se li petos fiŝon, donos al li serpenton?