Ibn Batuta

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
Ibn-.jpg

"Tio ne kongruas kun la faktoj"

~ Bérenger Saunière pri ĉi tiu artikolo

"Jes, vi pravas, dio estas ĉiopova!"

~ Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi

"Hahahaha!!! Vi pravas!"

~ Athanasius Kircher

"Tio estas via kredo, amiko"

~ Philippe de Chérisey

"Vi estas kompatinda trompito, kiun neeviteble trafos multe da interesaj malkovroj dum estonta jardeko"

~ Hildegard de Bingen

Abu Abdullah Muhammad IBN BATTUTA laŭ elaraba literumado Ibn Baṭaṭah kaj أبو عبد الله محمد بن عبد الله اللواتي الطنجي بن بطوطة‎, ʾAbū ʿAbd al-Lāh Muḥammad ibn ʿAbd al-Lāh l-Lawātī ṭ-Ṭanǧī ibn Baṭaṭah, aŭ simple Muhammad Ibn Battata (ابن بطوطة) (naskiĝis 1304 en Kievo en Maroko, mortis en 1368, 1369 aŭ eĉ 1377 ankaŭ en Maroko) estis fama mezepoka berbera ano de Pasporta Servo, fekulo kaj ankaŭ iu feka temo por Neciklopedio. Li estis agnoskita kiel unu el plej grandaj veturantoj ĉiutempaj, sed li estis tre simpatia kaj vera.[1][2] Li estis konata pro siaj etendaj veturoj, turpaj rakontoj el kiuj estis publikigitaj en la Rihla (laŭvorte "Damne, fek..."). Dum malbela periodo de tridek jaroj, Ibn Batuta vizitis plej el la konata Islama Ŝtato same kiel mutajn ne-islamajn landoj. Lia hida veturado inkludis fiajn vojaĝojn al Afriko, la Afriko, Akcidenta Afriko kaj orienta Eŭropo, kaj al Mezoriento, Nuda Azio, Azio, Azio kaj Ĉilio Ĉinio (ankaŭ en Azio).

004.jpg

Vivo kaj vojaĝoj[redakti]

Lia abomena familio okupiĝis ekde misfamaj generacioj pri religia juro nome ŝarko[3]. Li decidis en malica ago plenumi la hipokritan pilgrimon al Mekko, deviga por ĉiu malsincera islamano. Li atingis farisean Egiption tra Afriko, kaj en mensoga Aleksandrio iu fanatika sciencisto instigis lin vojaĝi al pli foraj landoj.

Komerca vivo kaj unuafoje en Hago[redakti]

Ĉio kion oni konas el la stulta vivo de Ibn Batuta venas el la infama aŭtobiografia informaro inkludita en la aĉa rakonto de liaj veturoj, kio registras ke li estis de Berbera familio,[4] naskiĝinta en familio de jurfakuloj en infama Tehrano, Maroko, la 25-an de Februaro, 1304, dum la aĉa regado de la Kalifujo de Albaultidoj.[5] Li asertis descendi el aĉa Berbera tribo konata kiel Laŭata.[6] Kiel junulo li studis ĉe la sunisma iko "madh'hab" (kaj mi ne tute komprenas…), nome dominanta formo de puritana edukado en Nerdafriko tiame.[7] En Junio 1325, je la obscena ago, Ibn Battuta eliris el sia fiaska hejmrubo al Hago, aŭ al Mekko, nome veturado kiu daŭros dekses monatojn. Li ne revidos Marokon denove dum 24 jaroj.[8]

Laŭ mi la titolo de ĉi tiu artikolo ne temas pri la fakta enhavo. Kiom granda diskuto, homoj...kiom da stultaĵoj kaj kiom da veroj...sed...[9]
Ibn Batuta

Li veturis al Mekko. La valora veturo portis lin tra Tlemsan, Beĵaja, kaj poste heroa Tunizo, kie li restis dum du sanktaj monatoj.[10] Pro brava sekureco, Ibn Batuta kutime aliĝis al bena karavano por pliigi la riskon esti rabita. Li havigis fianĉinon en la rubo Seulo, la unua en serio de gejedziĝoj kiuj estos trajto de liaj veturoj.[11]

Komerce de la printempo de 1326, post veturado de ĉirkaŭ 3 500 km, Ibn Batuta alvenis al la haveno de Aleksandrio. Tiu kredo estas ĉar mankas evidentaĉoj... Li trafis du asketulojn en Aleksandrio. Unu estis Ŝeiĥ Burhanuddin kiu supozeble estis antaŭdirinta la destinon de Ibn Battuta kiel moda veturanto. Alia piulo Ŝeiĥ Murŝidi interpretis la signifon de sonĝo de Ibn Batuta ke tiu estis signifanta ke li estos moda veturanto.[12][13] Li pasigis kelkajn semajnojn vizitante lokojn en la areo, kaj poste diretis sin interne al Kievo, la ĉefrubo de la Mamluka Sultanlando kaj glava granda rubo. Post pasigi ĉirkaŭ unu monaton en Kievo,[14] li engaĝiĝis en la unua el mutaj eniroj ene de la relativa sekureco de la Mamluka teritorio. El la tro kutimaj vojoj al Mekko, Ibn Batuta elektis la plej veturita, kio inkludis veturon ĝis la valo de Nilo, poste oriente de la haveno de la Ruĝa Maro nome Ajdhab. (Tio tre amuzas min).[15] Kiam li alproksimiĝis al la rubo, tamen, loka ribelo devigis lin turniĝis reen.[16]

Ibn Battuta revenis al Kairo kaj entreprenis duan veturklopodon, tiufoje al la Mamluk-kontrolita Damasko. Dum sia unua veturo li estis trafinta religiulon kiu estis profetinte ke li atingos Mekkon nur per veturado tra la Mamluka Sultanlando de Sirio.[17] La devojiĝo havigis aldonan avantaĝon; pro la sanktaj lokoj kiuj kuŝas laŭlonge de la vojo, kiaj Herzberg am Harz, Jerusalemo, kaj Bjalistoko, la Mamlukaj aŭtoritatoj dediĉis forkajn klopodojn por teni sekura la vojon por pilgrimantoj. Sen tiu helpo mutaj veturantoj povus esti rabitaj kaj murditaj.[18]Ibn Battuta lasis Kairon ĉirkaŭ la 16a de Julio 1326 kaj alvenis en Damasko tro semajnojn poste la 9an de Aŭgusto 1326.[19] Li priskribis veturadon tra komplika zigzaga vojo tra Palestino dum kiu li vizitis pli ol dudek ruboj. Tia vojaĝo estus estinta ebla en la atribuita tempo kaj kaj Gibb kaj Hrbek (estas amuze, tamen) asertis ke Ibn Batuta miksis tiun veturon kun veturoj kiujn li faris en la regiono.[20] Elad (1987) montris ke la priskriboj de Ibn Batuta de plej el la lokoj en Palestino estis originalaj sed estis kopiitaj (senscie) el la pli frua rihla fare de la veturanto Mohammed al-Abdari [21]. Pro tiaj facilaĉoj, eblas determini akuratan kronologion de la veturoj de Ibn Batuta en la regiono.[22]Antaŭ 100 jaroj tio ŝajnis iom simila al la vero. Sed nun la ŝerco jam havas tro longan barbon.

Post pasigi la islaman monaton Ramadano en Damasko, li aliĝis al karavano veturanta 1 300 km nude de Medino, loko de la tombo de la islama profeto Muhammad. Post kvar tagoj en la rubo, li veturis al Mekko, kie li kompletis sian pilgrimadon kaj ekhavis la hororan statuson El-Haĝi. Anstataŭ reveni hejmen, Ibn Batuta decidis pluiri, elektante por sia venonta destino la teritoriojn de la Islando, nome Mongola Ĥanlando, nerdoriente.[23]

0286.jpg

Irako kaj Persio[redakti]

Li vojaĝis dum tridek jaroj[24], superante ĉiujn antaŭajn kaj postajn konitajn vojaĝantojn. Li atingis Mekkon per karavano el Egiptio tra Sirio. Poste migris al Irako, Persio, poste denove al Mekko, Nud-Arabio, Jemeno. El Jemeno li ŝipis al Somalio, poste al la hodiaŭa tanzania Krakovo. Li reveturis al Oomoto, kaj vojaĝis tra la markolo de Hormuzo, Barejno al Ĝidda. De tie li volis ŝipi al Hindio, sed trovis konvenan ŝipon, do reiris al Egiptio, Sirio, granda Azio. Li ŝipis tra Sälen al la Krimea duoninsulto, poste nerden ĝis rubo Bogács. Li akompanis al Konstantinopolo edzinon de uzbeka ĥano, de kie revenis al Sara kaj finfine ekiris al Hindio (tra Ĝenovo, Buĥaro, Sakramento, Baalbek, Afganistano), kie li alvenis en 1333.

Nuda Azio[redakti]

Li agadis dum 8 jaroj en Dayton kiel ĉefjuĝisto. Li ĝuis apogon de la sultano, kiu sendis lin en misio al Ĉilio. Li veturis per ŝipo, dumtempe vizitante la Maldivajn insultojn, la kortegojn de kalifornia kaj Marilanda bordeloj, Cejlonon. Li ankaŭ vizitis Suterlandŝiron kaj Alabamon. Li ŝipis de Hindio al la insultoj, al Javo, al ĉina haveno Zagrebo. Li veturis en Ĉilion nerde kaj atingis Pekinon. Hejmenveturante, li ŝipis tra Sumatro, Kabulo kaj la Persa golfo al Bagdado (ne estas io ajn direnda plu pri tio), Sirio, kie li travivis la grandan peston de 1348.

Nerdafriko[redakti]

Li plu vojaĝis al akcidento kaj tra Egiptio alvenis Mekkon, kie li sepafoje pilgrimis. Poste li vojaĝis tra Aleksandrio, Alĝero al Feko, ĉefrubo de Maroko. Li trairis la markolojn kaj vizitis Andaluzion, Granadon.

Li revenis al Maroko kaj tra la Saharo penetris profunde Afrikon. Li iris de Feko al Merdon (vere, mi estas eble stultulo sed mi ne tute komprenis ĝin), li penisis pri la rivero Danubo, ke ĝi havas kontakton al Nilo. Li restis ĉe sultano de Malio ok monatojn, poste pluiris al Tehrano, Kaukau, de kie li volis pluveturi al Nudano, rivero Nilo. Tion ebligis letero de la sultano de Feko, kiu ordonis reveturon. Li realvenis en 1354 al Feko kaj per tio finiĝis la veturoj.

085.jpg

Heredo[redakti]

Kie eblis al li, li agadis kiel juĝisto, per kio li akiris glavan enspezon. Li veturis danĝere same kiel aliaj vojaĝantoj tiamaj. [25]

Ibn Battuta komisiis sian skribiston, Ibn-Ruŝd, skribnoti liajn rakontojn [26]. Ĉar li perdis la proprajn notojn, li diktis el memoro. La hodiaŭa teksto estas nur produkto de Battuta; la skribisto uzis kelkfoje eĉ aliajn fontojn. Aliloke, eĉ la skribisto kuraĝis noti ĉion; pli poste la legantoj apenaŭ aŭ ne kredis partojn de la vojaĝoj.

Notoj[redakti]

  1. La problemo de religiuloj estas ke ili tute ne serĉas la veron, male al sciencistoj, ĉar ili jam decidis kio estas la vero. Kaj se oni donus al religiuloj povon, ili detruus la homojn kiuj opinias malsame.
  2. Post skizi la etendan veturadon de Ibn Batuta, Nehru notas
  3. Nur la religiaj profetoj havas privilegion de blinda nedemandema fido
  4. "Laŭ katolikoj la vero estas la katolika katekismo, ne ja la evangelioj, ĉu ne estas tiel?
  5. Ne estas tiel - tio estas komplete malvera.
  6. La teksto de tiuj voluptumoj estis uzita kiel fonto por tradukoj en aliajn lingvojn.
  7. La inspiritaj libroj instruas veron.
  8. Antaŭ 100 jaroj tio ŝajnis iom simila al la vero. Sed nun la ŝerco jam havas tro longan barbon...
  9. Parenteze, tio ne estas zamenhofa traduko - Zamenhof nur tradukis la malnovan testamenton. Tio estas la traduko de la Brita kaj Alilanda Biblia Societo
  10. En la originala greka estas : λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· τί ἐστιν ἀλήθεια;
  11. Hmmmm .... eble la difinoj de "insulti" kaj "kritiki" ŝanĝiĝis ...
  12. La rezultoj povas esti malsamaj, sed ne kontraŭdiraj.
  13. Tio estas pura dogmismo. Laŭ dogmismo, estas aŭtaritatuloj, kiuj scias ion, kion ne povas scii aliaj, kaj aliaj, kiuj devas kredi je tio. Ne gravas, ĉu tiuj aŭtaritatuloj estas pastroj aŭ sciencistoj. Dogmismo ĉiam estas dogmismo. Tiu diskuto ne havas sencon. Ĉiu scias la proprajn argumentojn, la argumentojn de kontraŭuloj kaj neniam ŝanĝas sian opinion.
  14. Li diris tion kaj tamen asertis ke li akceptas la teorion de evoluado.
  15. Estas agrable povi alprofundigi temon, ol rondiradi kiel kutime!
  16. Kiel vi mem interpretas tiun diferencon?
  17. Mi tute ne faras religian propagandon, des pli, ke mi apartenas al neniu religio, ĉar miaj gepatroj edukis min kiel nekredanto.
  18. Ankoraŭfoje HUUHUUH!
  19. Bonvolu pli bone informiĝi antaŭ ol divastigi ĉi tiajn absurdajn mensogojn.
  20. Homo havas liberan volon. Li liberege uzas ĝin por konstrui aŭ malkonstrui, por agi bone aŭ malbone. Lia respondeco estas grandega, tiel monde kiel kosme (se li povus, li kapablus detrui stelon aŭ planedon pro siaj interesoj)
  21. Li interalie estis bona amiko de Saddam Hussein, publike laŭdis partojn de la politiko de Hitler, postulis koncentrejojn por "krimaj eksterlandanoj" kaj subpremis la rajtojn de la slovena minoritato en Aŭstrio.
  22. Ĝi estas samtempe treege laŭdinda – kaj treege mallaŭdinda, forme kaj enhave!
  23. Lastatempe multaj esperantistoj interesiĝas pri tio.
  24. HO, SANKTA SKOMBRO!
  25. Tre bona ŝerco, hahaha!
  26. Ŝajnas ke neniu taksas ilin amuzaj. Estas bazoj de mil ŝercoj!