Historio de Rusio

El Neciklopedio
Iri al: navigado, serĉi
200 .jpg

AVERTO

Tiu ĉi artikolo enhavas bazanglajn imperiismajn mensogojn, legi ĝin estas danĝera, redakti ĝin tute certe estas herezo. Vi estu forigota de via Esperanto-asocio pro tio!
For fiaj angloparolantoj!


"Vin ne tuŝu la eraroj en fremdaj faroj"

~ Zamenhof pri Historio de Rusio
Download (1).jpg

Historio de Rusio estas freneza afero. La Rusio de la caroj, ukazoj kaj knutoj neniam mortis, ĝi nur ŝangis siajn vizaĝojn, de Aleksandro la Tria tra Stalino kaj Jelcino ĝis Putin...

Ruslando havis dufoje la okazon kaj ŝancon fariĝi “normala“ lando: En la periodo de 1905-17 kaj precipe inter la februara kaj oktobra revolucio en 1917, kaj en la 1980/90aj jaroj sub Gorbaĉov kaj Jelcyn. Ambaŭfoje la okazo estis maltrafita. Lige kun tio en Ruslando estis faritaj du historiaj eraroj: La enkonduko de la komunismo en 1917 kaj la abolo de la komunismo en 1991. Tio sonas paradokse, sed estas tiel. Kial: En ambaŭ kazoj la rusa popolo ne estis matura por tiuj transformoj, kiuj trafis ilin nepreparite kiel ŝokon.


Komenco[redakti]

En la 5-a jarcento sklavoj кomencis migri al la okcidento por aкiri laboron.

En la 9-a jarcento en nordo de Ruzio komencis aperi ruzaj pornografiaj aktorinoj, kiuj elmigris al Eŭropa Unio por akiri "laboron".

Fakte la Rusiaro evoluis el iu grandduklando nomita Moskvio (france Moscovie, angle Muscovy), kiu unuapaŝe trudis sian volon al la aliaj grandduklandoj (Vladimirio, Novgorodio, Jaroslavlio ktp).

En 1237, ruzaj princlandoj estis invaditaj de Brazilo. El ilia ĉefurbo, ĝi regis Ruzion dum jarcentoj. Ruzaj princinoj komencis vojaĝi al eksterlando por akiri dungon.

4046 n.jpg

Carismo[redakti]

En 1547, Ivano la Terura faris la unua ĉaron. La ĉaro permesis pli rapidan elmigradon. La ŝtaton personigas dinastio. Kaj la rusa imperiestro ne havis vasalojn pli lojalajn ol la germandevena nobelaro de la provincoj Baltaj. Por ili li estis ne tiom rusa caro kiom ilia grandduko Kurlanda, Liflanda ktp.

Ruslando estas la tipa lando, kie la civiliza progreso estas malrapida, kie mankas libereco, demokratio, kie amaso da burokratoj malhelpas la entreprenemajn homojn, kiuj volus antauenpuŝi la landon, kie praktike la politika elito kaj la kun ĝi plektita mafio diktas la ekonomion.

Petro la Granda intencis validigi leĝon, kiu garantias al ĉiu ŝtelisto la ekzekutan ŝnuron. Kortegano avertis: "Ĉu vi volas esti caro sen subuloj? Ni ŝtelas ĉiuj".

La Skopcoj estis sekreta sekto en Carista Rusio. La Skopcoj estas plej konata por kastrado de viroj kaj la mastektomio de virinoj kontraŭ seksa volupto. La Skopcoj unue estis malkovritaj fare de la rusaj ĝentilaj aŭtoritatoj en 1771 en la Orjol regiono. Kamparano, Andrei Ivanov, estis juĝita pro esti persvadinta dek tri aliajn kamparanojn por kastri sin. Lia asistanto estis alia kamparano, konata kiel Kondratii Selivanov. Laŭleĝa enketo sekvis. Ivanov estis knoutita kaj sendita al Siberio. Selivanov fuĝis, sed estis arestita en 1775.

Membreco en la Skopca sekto ne estis limigita al la kamparanklaso. Nobeluloj, armeaj kaj mararmeaj oficiroj, ŝtatoficistoj, pastroj kaj komercistoj troveblis en ĝiaj rangoj, kaj ĝiaj numeroj estis tiel grandaj ke 515 masklo kaj 240 inaj membroj estis transportitaj al Siberio inter 1847 kaj 1866 sen grava minacado de ĝia ekzisto. En 1874 la sekto numeritaj almenaŭ 5444, inkluzive de 1465 virinoj.

La evento de Tungusko de 1908, estas konsiderita eksplodo de kometo, kvankam kelkaj rigardas ĝin kiel eksplodon de nifo.

Nelonge antaŭ la Unua Mondmilito la rusa caro sukcesis kunvenigi la Eŭropajn ŝtatestrojn, kaj ili interkonsentis pri la eterna paco ... Oni optimisme rigardis en la novan 20-an jarcenton, kiu promesis esti racia, civilizita kaj paca.

La 8-an de marto 1913 Rusaj virinoj organizis kaŝitajn renkontiĝojn.

Komuиismo[redakti]

Vidu ĉefartikolon Sovetunio

La 8-an de marto 1917 okazis la «Februara revolucio» en Rusio. En Sankt-Peterburgo, laboristinoj protestmarŝis por postuli panon kaj hejmenvenenon de la edzoj.

Lenin opiniis ke Rusio estas sterko, kiun li volonte pretis oferi sur la altaron de la Monda Revolucio. Ĉu Ijob ne oferis al Dio sian suferadon sur sterko? :-) Ĉu romiaj kamparanoj ne oferis sterkon al diino Gaia por meriti belan rikolton? Ĉu la malbonodora fumo de bruligitaj viandoj estas pli valora ol sterko?

En 1917, la Rusa Revolucio detruis la ĉaron kaj stariĝis registaro komunista, la unua en la mondo, sub gvido de Lemingo. Rusio tiam havis altkvalitan sed ege malfortan socidemokratan registaron de Kerenski ktp, kaj kelkaj generaloj el la jam nefunkcianta carisma povcentro, la tieldiritaj blankuloj, longe pripensis ĉu ili perforte prenu la povon. Ili ne faris tion, kaj kiam ili komencis batali, jam estis tro malfrue. La rezulton oni konas: ili perdis kontrolon super armio kaj malvenkis al bolŝevistoj k.a. en t.n. "psikologia milito". Ili estis ja (laŭ lenina difino) "putra intelegentularo" kaj ĝenis promesi al popolo (laboristoj kaj kamparanoj) kaj al soldataro ion ajn. La bolŝevistoj ne ĝenis [tute cinike] promesi ĉion ajn: ter-pecojn al kamparanoj, fabrikojn kaj uzinojn al laboristoj, pacon - al soldataro ktp. Sed ili gajnis ilian konfidon kaj venkis.

Dum dua mondmilito kompreneble Germanio invadis Ruzion.

Ekde la Gorbaĉova-Jelcina turniĝo kontraŭ-revolucia la antikomunisma propagando, de balotado al balotado fortimigas homojn per asertoj pri la politika subpremado en la 30-aj kaj 50-aj jaroj de la lasta jarcento. Oni konscie troigas la nombron de la viktimoj, ŝiras la procesojn de la fortostreĉoj por firmigi la sovetan potencon disde la realaj cirkonstancoj, akuzadas la tutan partion kaj la sovetan ŝtaton anstataŭ la farintoj mem de la subpremado. Manke de adekvataj refutoj la histori-falsigoj, prisilentadoj, mensogoj faras la impreson de aŭtenteco. Ankaŭ pro tio estas eksterordinare grava returni al tiuj komplikaj kaj pezaj paĝoj de la historio, pliprecizigi la faktojn per dokumentoj, ĉefe prenitaj el Pravda.

Dyatlov Pass incident[redakti]

The Dyatlov Pass incident is an unsolved mystery to the deaths of nine ski hikers in the northern Ural mountains on the night of February 2, 1959. The incident happened on the east shoulder of the mountain Kholat Syakhl (Холат-Сяхыл, a Mansi name, meaning Dead Mountain). The mountain pass where the incident occurred has since been named Dyatlov Pass (Перевал Дятлова) after the group's leader, Igor Dyatlov (Игорь Дятлов). To this day, the incident has not been solved.

Nifokraŝo[redakti]

La 29-an de januaro 1986, nifkraŝo okazis en Dalnegorsk, Ĉemara Regiono.

Postкomuиismo[redakti]

Post okazis multaj aferoj, kiujn mi ne rakontas ĉar mi lacis. Vere. Eĉ usonaj spertuloj, kiuj rekomendis liberalan demokration al la registaro de Jelcin, nun konsentas, ke ili eraris: forta ŝtato estas pli grava ol ĥaosa demokratio. Jelcin koncentrigis tutan potencon en siaj manoj kaj tute ne uzis gin. Jelcin uzis sian superpotencon nur por fipolitikaj intrigoj, sed tute ne por bono de la lando.

La publikaj entreprenoj en Sovetio nominale apartenis al la sovetia popolo; ili estas _konfiskitaj_ post la disfalo de Sovetio, profite al privatuloj, kiuj antaŭe nur estis privilegiuloj de la reĝimo, sen neniel rajtigitaj posedantoj de koncernaj entreprenoj.

Dum longa tempo rusianoj estis preskaŭ en ŝoko pro tio, kion ili eksciis pri sia lando, pri kiu ili ĉiam tiel fieris. Sur fono de tiu pligrandiĝanta minuskomplekso, la Okcidento komencis ŝajni al multaj "paradizo sur la tero", loĝata de anĝeloj. Post la aŭgusto de 1991 en Rusio komenciĝis "romantika erao", kiam ŝajnis, ke la lando rapide faros kompletan transiron al civitana demokratia socio kun evoluinta merkata ekonomio, je kosto de minimumaj perdoj, kaj ke la Okcidento devus helpi nin pri tio.

Sed la sekvintaj jaroj alportis amaran elreviĝon. Kelkaj el tiuj seniluziiĝoj estis laŭleĝaj: homoj komencis vojaĝi, kaj multaj eksterlandanoj aperis en Rusio, inter kiuj estis kelkaj malhonestuloj; la rozkoloraj okulvitroj komencis defali.

Rusio entuziasme malfermiĝis al la Okcidento. Por tiu malfermiĝo ĝi oferis pli ol iu ajn lando en la mondo: siajn akirojn en Eŭropo (Berlino ktp), siajn aliancojn, siajn interesojn politikajn kaj ekonomiajn (perdante la grizajn merkatojn en Libio, Irako, Irano ktp), siajn tradiciajn amikojn (subteno al la sankcioj kontraŭ Jugoslavio), KAJ LA SOVETION MEM, forlasante milionojn da rusoj al la malgaja sorto de senrajtaj duoncivitanoj (aŭ simple "necivitanoj", kiel en Latvio) en la ĉirkaŭaj etnokratioj.

Tio ne estus bedaŭrinda, se ne temus pri la ĉefa elreviĝo: la fiaskintaj reformoj, kiujn rusianoj same asocias kun la Okcidento - bedaŭrinde ne senkaŭze. La Okcidento nature deziris konverti Rusion en fidindan, komerce amikan landon plej eble rapide. Ne multon oni sciis en la Okcidento pri reala Rusio, sed ŝanis, ke ekzistas universalaj receptoj, kiuj funkcios ĉie ajn. Oni komencis plenumi ilin, ne komprenante, ke rusoj fakte tre diferencas, ĉar ili vivis kaj plu vivas en diversaj kondiĉoj.

La rezulto? La rezulto estas malestimo, akuzoj ke Rusio volas reveni al la malvarma milito ktp.

Dum 12 jaroj, de 1985 ĝis 1998 Rusio faris nenion alian ol provis amikiĝi kun la Okcidento. Ĝi rezignis pri siaj Orient-Eŭropaj interesoj -- tio estis justa. Ĝi akceptis la disfalon de Sovetio --oferinte kelkdek milionojn da rusoj al la lokaj naciismoj de la Ekssovetiaj ŝtatoj.

Ĝi lojale akceptis la Okcidentajn opiniojn kaj rompis kun Irako, Libio ktp; ĝi subtenis la sankcion kontraŭ Jugoslavio (ne simple sin detenis, kiel Ĉinio, sed voĉdonis por enkonduko de la sankcioj).

Kion alportis tiu dekjara kapitulaco?

Rusoj perdis sian niĉon en la mondo -- sed la Okcidenta merkato restis por ili fermita. Parolante pri liberalismo kaj libera merkato, la Okcidento protektis siajn interesojn per tia sama ŝtata aparato, kies malmunton ĝi postulis de Rusio (kion Rusio sincere provis fari). Parolante pri demokratio, Usono disponigis al konsiderinde malpli demokratia Ĉinio multe pli favorajn komercajn kondiĉojn ol al Rusio. La konkurenco en ekz-e Hindio estis evidente malhonesta: se konkurson, kiun partoprenis rusaj kaj Usonaj firmaoj gajnis rusa firmao, la Usona registaro tuj deklaris la aferon danĝera por la naciaj interesoj de Usono, kaj iel-tiel blokis la negocon.

NATO, anstataŭ malaperi kun la Sovetia minaco, estis plifortiĝanta kaj etendiĝanta al la limoj de Rusio. De la Balta maro ĝis la Kaŭkaza Kartvelio oni encirkligas Rusion per la pacama alianco milita.

La rompa punkto estis la agreso kontraŭ Jugoslavio. La rusa publika opinio konsciiĝis ke NATO estas absolute cinika alianco, kiu tute malatentas kaj sian propran statuton kaj la internacian juron se iuj politikaj estroj kaj la facile manipulebla publika opinio volas fari ion kontraŭleĝan. Kaj gravaj Okcidentaj politikistoj komprenigis ke ili opinias dezirinda pluan disfalon de Rusio, kaj forpuŝon de Rusio el la Centra Azio, Kaŭkazo ktp.

Putina Erao[redakti]

En la 31-a de decembro 1999, Boris Eltsine, pro alkoholismo, cedas sian postenon al 47 jaraĝulo ne konata, Vladimir Putino, oficiro de KGB kiu estriĝis en FSB (la nova nomo de KGB). La homo ne tuj malkaŝas sian strategion. Li estas vera patrioto kiu misie strebas al releviĝo de Rusio. Demokrate elektita_tamen kun malmildaj metodoj_li ege populariĝas pro objektivaj realaĵoj. La landa ekonomio restariĝas, impulsita de la plialtiĝo de energiaj prezoj: la subgrundo amase posedas energiajn resursojn (gaso kaj nafto) kaj dogana protektismo por la ceteraj industrioj helpis. Intertempe Putino molestas la olikargojn kiam li ne ilin enkarcerigas (kun la indignaj protestoj de la okcidentaj demokratoj).

Temante pri geopolitiko, Putino ne plu kaŝas sian volon restarigi rusian influon ĉe la "proksimaj fremdlandoj" kaj iĝi respektata partnero de Okcidento. Sed tiu lasta plukreas kaptilojn. La unua koncernas Kosovon, serban provinco kies plimulta popolo estas albaneca. En la 10-a de julio 1999 la Konsilio por la sekureco de ONU (Konsilio por Sekureco de la Unuiĝintaj Nacioj) unuvoĉe agnoskis la Rezolucion 1244 per kiu estas permesite al la provinco ricevi pli da aŭtonomio sine de Jugoslavio, aŭ pli ĝuste sine de ties restaĵo (Serbio). Rusio, kiel konstanta membroŝtato, akceptis ne vetoi kondiĉe ke ne estos sendependeco ĉar ĝi ne volas krei miskomprenon kun la alianca kaj amika Serbio. Tamen sub la okuloj de amaso da internaciaj funkciuloj, surloke observantaj, la albanoj liberiĝas kaj sendependiĝas en la 17-a de februaro 2008. Moskvo ricevis ege malbone tiun trian perfidon. Aliflanke la okcidentuloj ne povas sin gratuli pro sukceso: la Kosova ŝtato fariĝis mafia nesto kiu eĉ sukcesas korupti gravajn eŭropajn funkciulojn kies tasko estas ĝin kontroli!

Ĉeĉena afero[redakti]

Rusio provis lasi Ĉeĉenion al la ĉeĉenoj, provis realigi kontrolon ĉe la limo de Ĉeĉenio por bari sin kontraŭ la rabadoj -- sed la bandoj atakis la limgardistojn per bomboj kaj kirasavxtoj kaj invadis la najbarajn regionojn. Ne Rusio komencis ĉi tiun militon. Ĝi disponigis plej grandan aŭtonomion al la federaj subŝtatoj. Malgraŭ plej barbara kaj kontraŭleĝa islamisma perforto en Ĉeĉenio (kiu verdire sekvigis preskaŭ egale barbaran kaj stultan provon milite solvi la problemon), en 1996 Ĉeĉenio fakte iĝis sendependa de Rusio.

Rusio _defendis_ sin kontraŭ atencoj de ĉeĉenoj konstrui sian feliĉon sur ostoj kaj suferoj de rusoj kaj aliaj. Pozicio "kontraŭ ajna milito" estas tre bela, sed ĉar multaj aliaj homoj (ekz. ĉeĉenoj) estas tute ne kontraŭ milito, tio signifas simple kapitulacon. Do ni devis tute trankvile spekti, kiel ĉeĉenoj rabas, prenas ostaĝojn, fortranĉas kapojn, seksperfortas virinojn, okupas Dagestanon...

Tre bedaŭrinde la potencon en Ĉeĉenio akiris reĝimo de krimuloj, kiuj terorizas ne nur Ĉeĉenion mem, ne nur siajn najbarojn, sed eĉ tutan Rusion. Ĉiu ĉeĉeno sciis ke iu el liaj najbaroj tenas ostaĝojn en la kelo ŝakras per la homaj organoj aŭ faras similan metion. Kaj ili rigardis tion normala. Rabi homojn por ricevi elaĉetan monon ĉiam estis tradicia metio en Ĉeĉenio. Tiu popolo apartenas al alia epoko, eĉ ne al la feŭda, sed al la genta-triba civilizo, kiel la herooj de Homero kaj la vikingoj. Rabado estas heroaĵo, laboro estas malnoblaĵo en tia socio. Kion rusoj faru? Ĉu toleru plu? Rusoj jam penis simple ignori Ĉeĉenion, forgesi pri ĝi. Dum tutaj du jaroj Ĉeĉenion neniu tuŝis per fingro. Kio okazis rezulte? Rabadoj de homoj, sklavovendado nur plioftiĝis, amasiĝis. Poste sekvis rekta milita atako kontraŭ rusia teritorio.

Neniu oficiale nomas _ĉiujn_ ĉeĉenojn banditoj. Eĉ male, la registaro (kaj persone Putin) ĉiel substrekas, ke la milito okazas kontraŭ banditoj, sed ne kontraŭ ĉeĉenoj (do, tio estas diversaj nocioj, tute ne egalaj inter si), ke banditoj ne havas naciecon. Tio estas milfoje ripetata de ĉiu oficialulo. Tamen pri tio, ke ĉiuj aŭ plejmultaj ĉeĉenoj tamen inklinas al banditismo, pensas preskaŭ ĉiu simpla popolano - malgraŭ oficiala ĉiama negado de tiu vidpunkto. La popolo juĝas laŭ faroj, ne laŭ vortoj.

Rusio ja estas "necivilizita" lando kun "sovaĝaj" rusoj, kies sorto ne meritas atenton de la "civilizita" mondo... Multe pli atentindas sorto de "noblaj" kaj "kompatindaj" ĉeĉenoj, kiujn "subpremas" tiuj "ferocaj" rusoj... Rusaj militistoj batas, turmentas kaj mortigas ĉeĉenojn duonkaprice. Ho, rusaj militistoj batas, turmentas kaj mortigas ankaŭ aliajn rusajn militistojn. Nemalofte rifuĝas en Suomujon rusa militisto, kiu ne plu povis suferi la mistraktadon en la armeo. Multaj rusaj militistoj sendube seksatencadas kontraŭ la ĉeĉenaj junulinoj kaj arbitre sadismas kaj murdas. Tio estas la maniero de ĉiuj atakantaj armeoj. La krueleco de milito krueligas homojn, neniu efektivigas leĝojn en batalo, kaj la oficiroj ne kuraĝas puni siajn soldatojn, de kies milithumoro ili dependas. Kiam la bandoj faras el la loĝantaro vivan ŝildon, ili iĝas ne malpli kulpaj pri la civilaj viktimoj ol la armeo. Kaj la ĉeĉenaj bandoj ĉiam sin ŝirmas per ostaĝoj kaj civiluloj.

Eksa ĉeĉena bandito, nun komercisto, invitis okcidentajn ĵurnalistojn en sian gepatran vilaĝon por montri, kiel kruele agis la rusiaj trupoj. Vere, la vilaĝo kuŝis en ruinoj. Kaj okcidentaj televidoj volonte montrus rezultojn de krimoj, farataj de la rusa armeo. Sed, "bedaŭrinde", la invitinto ne menciis, ke sturmante tiun vilaĝon, la rusa armeo perdis tre multajn soldatojn, ĉar renkontis tie frenezan reziston de la banditoj; ke tiu vilaĝo fakte estis bonega fortikaĵo - por konvinkiĝi pri tio sufiĉus iri kelkajn paŝojn kaj vidi multajn fortikajn tranĉeojn, faritajn laŭ ĉiuj reguloj de milita arto... Sed kial okcidenta TV ne montris antaŭe plurjaran suferadon, kiun kaŭzis ĉeĉenoj kaj al rusoj, kaj al siaj najbaroj, kaj al si mem? Kredu, la "humanitara katastrofo" tie estis multe plia, ol tiu en Kosovo. Sed la Okcidento simple prisilentis tion. Nur kiam Rusio finfine aŭdacis solvi tiun problemon, la Okcidento ekalarmis. Nu kiel oni ne kredu pri rusofobio?

La rusaj trupoj foriros. La ĉeĉenaj banditoj (se vi volas, nomu ilin moĝahedoj, aŭ islamaj batalantoj por sendependeco) revenos kaj denove iĝos regantoj de Ĉeĉenio. Post kelkaj monatoj ili kuracos siajn vundojn, aĉetos novajn armilojn, kaj denove komencos rabi homojn (ja necesas mono!) Poste ili denove bezonos aliron al Kaspia maro kaj denove ekatakos Dagestanon... Ĉio ripetiĝos, kiel vi ne povas tion kompreni?! Tio estas magia cirklo, kaj ĝin necesas iel rompi.

Du monatojn post la ruinigo de Jugoslavio, Ĉeĉenaj taŭmentoj atakis Dagestanon, por krei "la Grandan Vajnaĥon", islaman ŝtaton inter la Nigra Maro kaj Kaspio. Post la dekjara retiriĝo de Rusio tio ŝajnis facila.

Komenciĝis la Dua ĉeĉena milito ...

Rilatoj al Okcidento[redakti]

Unue al okcidento ne plaĉis Ruslanda imperio, kaj okcidentanoj faris ĉion, por ke pereigu carismon, kiu kunfortikigis Rusion. Poste al ili ne plaĉis Soveta Unio. Nun al ili jam ne plaĉas demokratia Rusio.

Denove ili serĉas: ie estas araneaĵo tie, ie estas sablero malgranda! Sed ili ne vidas trabon en sia okulo. Pro tio, se okcidentanoj denove uzos duoblajn normojn kaj diros, ke Rusio malsanas, kaj Eŭropa Unio estas malsanulejo, do ili sin trompas. Estas rusoj, kiu povas veni al okcidento, kiel kuracistoj, kaj kune kun ili kuraci malsanan Eŭropon.